Porte Aperte (1990)

Prima film, vooral in een tijd dat elke onbeholpen idioot weer over de invoering van de doodstraf schreeuwt (zonder dat ik een statement wil maken).

(hehe)

Zo'n statement mag wel natuurlijk. En hier zit ook de kracht van de film. Echter, Porte Aperte gaat niet alleen over 'de doodstraf'.

De film speelt zich af in 1935, het Italië van Mussolini, nog voor de Tweede Wereldoorlog. Het volk denkt zonder na te denken (leve de propaganda) en mensen met een hoge functie denken wel na, maar dan over hoe te handelen om hun hoge functie ten minste te behouden.

Verdachte Scalia houdt het volk een spiegel voor. Rechter Di Francesco probeert een laatste beredeneerde (en humanistische) daad te stellen in de voordagen van de Tweede Wereldoorlog.

Anno nu lijkt het alsof we nu en dan nog steeds verkeren in de voordagen van de (Derde) Wereldoorlog. Een lofzang op het gezond verstand. Tevens voer voor Dostojevski-volgers.

Jammer dat de film visueel oogt als een slechte direct-to-video jaren 80 film (ook al versterkt het soms de grauwheid). En vervelend slechte editing.

Inhoudelijk staat het als een meer dan degelijk bakstenen huis waar de deuren open en dicht gaan als een geoliede machine.

Rechtbankdrama waarbij de rechter op de stoel van de advocaat gaat zitten omwille van de politiek en tegen de doodstraf. De film is erg Italiaans, langzaam en bombastisch. Maar bovenal saai. Toch ben ik wel blij dat ik hem uitgekeken heb want het verhaal er achter bouwt wel mooi op en komt uiteindelijk gedegen en evenwichtig over. De film is inmiddels alweer 30 jaar oud, maar ik dacht eigenlijk dat hij nog ouder was.