Lollipop Monster (2011)

Deprimerende film die twee jonge meiden met treurige thuissituaties laat samenkomen. Serieuze zaken als zelfmoord, zelfmutilatie, disfunctionele ouders, geweld en liefdeloze seks komen voorbij. En niet op een bedachtzame of relativerende manier. Nee hoor. Hard en zakelijk. Koud en humorloos.

Ter verzachting van de confronterende ellende en sombere ernst zoekt de film het in absurdisme en surrealisme. Die stijlfiguren maken dat de somberheid die van bijna elke scène afdruipt iets kunstzinniger en dragelijker voorbij komt. Schijn. De zaken zien er in een bizarre context dan wel minder kil en hopeloos uit maar kunnen niet verbloemen dat de beide hoofdrolspeelsters ondanks een incidentele vreugdevolle oprisping nog steeds in een treurige en uitzichtloze basis vertoeven. De film wordt er door de bizarre insteek niet leuker of luchtiger door. De film ziet er alleen fantasievoller en artistieker door uit.

Visueel een prima film. Mooie stemmige kleuren, maar ook veel helderheid in het kleurgebruik. Contrast. Er zijn stukjes animatie en stukjes 16mm film die de sombere beelden en sfeer steeds even verlichten. Een aantal videoclips met niet onaardige muziek die speciaal voor de film werd gecomponeerd, zien er verbazingwekkend professioneel uit en doen aan dezelfde kortstondige verlichting. Lusten voor het oog, maar nooit met genoeg lust om de somberheid voorgoed te verdrijven.

Het acteerwerk is best goed. De onmacht van de jonge hoofdrolspeelsters om zich zorgelozer en met meer plezier door het leven te worstelen zoals dat voor tieners op ontdekkingsreis zou moeten gelden, wordt overtuigend overgebracht. Desondanks komt het filmverhaal niet overtuigend over.

De hoeveelheid ellende die op beider bordjes terecht komt overstijgt de ellende van de doorsnee tiener vele malen. Hun probeersels leiden tot niets. Door toedoen van henzelf en van anderen brengen nieuwe impulsen en beloften alleen maar meer grauwheid. De meiden worden er alleen maar meer levensmoe en apatischer door. En zo laat de film zowel een sombere onder- als een sombere bovenlaag zien en valt er door de arme kijker aan alle droefenis gewoonweg niet te ontsnappen.

Visueel mooi, maar inhoudelijk overtrokken deprimerend en daardoor moeilijk inleefbaar.

Eerlijk gezegd, had ik er niet veel mee.