Lollipop Monster (2011)

Die deutsche Variante von HEAVENLY CREATURES - TAZ

De Duiters hadden gelijk. Deze film kan je inderdaad gezien worden als een Duitse versie van Heavenly Creatures. Het emo meisje Oona als Parker en het lolita meisje Ari als Hulme.

Ik vond het alleen jammer dat het stereotype van Emo's bij deze film terecht komt (Aangezien Oona een "Emo-girl" genoemd word)

Opzich vind ik Oona niets met Emo gemeen te hebben. Ze snijdt zichzelf, maar waarschijnlijk dacht de regisseuse zo over de goth/emo subcultuur.

Waarschijnlijk was het haar bedoeling geweest een levende stripboek te maken. De animatie scenes die voorbij komen, zijn de fade-in/fade-out van de film. Af en toe zijn er aantal scenes te zien met amateurfilm.

De meeste nummers in de film zijn speciaal voor de film verzonnen (en ook uitgebracht bij de soundtrack) van de macabre band Tier tot het suikerzoete popduo Okinawa Pony. Dit zou waarschijnlijk ook een intentie zijn, en dat vond ik voor de film een heel origineel idee. Hollywood films lenen vaak muziek van andere artiesten, maar hier worden daar en wat artiesten voor de film bedacht en ook opgenomen.

Het verhaal deed me alleen een beetje het gevoel te hebben dat de trailer me een beetje misleid heb. (Het komt eigenlijk meer over als een soort mierzoete tienerfilm, dan een art house film)

In ieder geval vind ik 2 sterren voor deze film niet genoeg, daarom laat ik het bij 3,0 voor het mooin neerzetten van deze film.

Maar a.u.b wil ik liever niet weten dat één van de meisjes 15 jaar oud is in deze film.

LEUK!

Een aparte film. Zag er soms ietwat amateuristisch uit en ik denk dat het vooral een film voor pubers is, maar het verhaal sprak mij wel aan, het artistieke tintje vind ik leuk en het acteerwerk is oké. 3*

Deprimerende film die twee jonge meiden met treurige thuissituaties laat samenkomen. Serieuze zaken als zelfmoord, zelfmutilatie, disfunctionele ouders, geweld en liefdeloze seks komen voorbij. En niet op een bedachtzame of relativerende manier. Nee hoor. Hard en zakelijk. Koud en humorloos.

Ter verzachting van de confronterende ellende en sombere ernst zoekt de film het in absurdisme en surrealisme. Die stijlfiguren maken dat de somberheid die van bijna elke scène afdruipt iets kunstzinniger en dragelijker voorbij komt. Schijn. De zaken zien er in een bizarre context dan wel minder kil en hopeloos uit maar kunnen niet verbloemen dat de beide hoofdrolspeelsters ondanks een incidentele vreugdevolle oprisping nog steeds in een treurige en uitzichtloze basis vertoeven. De film wordt er door de bizarre insteek niet leuker of luchtiger door. De film ziet er alleen fantasievoller en artistieker door uit.

Visueel een prima film. Mooie stemmige kleuren, maar ook veel helderheid in het kleurgebruik. Contrast. Er zijn stukjes animatie en stukjes 16mm film die de sombere beelden en sfeer steeds even verlichten. Een aantal videoclips met niet onaardige muziek die speciaal voor de film werd gecomponeerd, zien er verbazingwekkend professioneel uit en doen aan dezelfde kortstondige verlichting. Lusten voor het oog, maar nooit met genoeg lust om de somberheid voorgoed te verdrijven.

Het acteerwerk is best goed. De onmacht van de jonge hoofdrolspeelsters om zich zorgelozer en met meer plezier door het leven te worstelen zoals dat voor tieners op ontdekkingsreis zou moeten gelden, wordt overtuigend overgebracht. Desondanks komt het filmverhaal niet overtuigend over.

De hoeveelheid ellende die op beider bordjes terecht komt overstijgt de ellende van de doorsnee tiener vele malen. Hun probeersels leiden tot niets. Door toedoen van henzelf en van anderen brengen nieuwe impulsen en beloften alleen maar meer grauwheid. De meiden worden er alleen maar meer levensmoe en apatischer door. En zo laat de film zowel een sombere onder- als een sombere bovenlaag zien en valt er door de arme kijker aan alle droefenis gewoonweg niet te ontsnappen.

Visueel mooi, maar inhoudelijk overtrokken deprimerend en daardoor moeilijk inleefbaar.

Eerlijk gezegd, had ik er niet veel mee.