Barely Legal (2011)

Een pornofilm zonder porno, voor én door 15-jarige schoolverlaters.

Er hangt een beha en een onderbroek aan de eerste ‘title card’, wat al direct laat uitschijnen dat diepzinnige, ietwat filosofisch getinte gesprekken en veelomvattende avonturen geen deel uitmaken van deze Asylumiaanse drab. Niet dat een doofstomme kalkoen iets anders durfde wichelen natuurlijk. De kwapoetsen van eerder genoemd productiehuis vormen een soort zelfstandig en onbelemmerd groepje terroristen, daar het niveau van het gelijkaardige en even walgelijke ‘Sex Pot’ hier niet overschreden wordt. Ik verwacht in de toekomst dan ook vele stagiairs van The Asylum die zich met veel spirit - en een rugzak vol dynamiet - in Hollywoodstudio's boren.

De intro getuigt reeds van dusdanig veel incompetentie, dat alle hoop snel de beerput in wordt gekieperd en je met een schriel stemmetje om hulp probeert te roepen. Niemand heeft er evenwel oren naar, want elk levend wezen in een straal van, zeggen we, een zeemijl rond deze film, valt zonder boe of ba morsdood op het aardoppervlak. Begrafenisondernemers schijnen op grote schaal in dit soort misselijkmakende films te grossieren. Allerlei kunstwerken en irrelevante flash-forwards worden met dwaze kleurenfilters behandeld en bevuilen gedurende een veel te lange minuut zonder veel overtuiging je beeldscherm. Geen bergtoppen deze keer. Helaas.

Wat volgt is dus een typische pornofilm, maar dan zonder porno. Het decor, de dialogen, het acteerwerk en het geluid kunnen gewoonweg niet tot een andere conclusie leiden. Het uitgemergelde verhaal speelt zich af in één en hetzelfde huis, dat weliswaar enkele kamers telt, maar niet genoeg om de volledige tachtig minuten gefascineerd het scherm aan te gapen. De interactie tussen personages is ongelooflijk geforceerd en zal zelfs de aller-slechtste soapacteur ter wereld theatraal op de knieën doen vallen. De microfoon is meer dan waarschijnlijk ergens in een gracht gesukkeld, want elke klank laat een holle echo achter.

Gelukkig voor sommigen krijgen de drie meisjes, die hun dertigste…... euhm achttiende verjaardag vieren, al snel genoeg van hun beklemmende topjes en jurken. Het aantal keer dat ze vervolgens de kleren in de hoek zwieren en met veel trots hun voorkant etaleren, is niet op de handen van één vinger te tellen. Google legt niettemin betere resultaten op tafel.

De ‘prent’ is ontzettend sfeerloos. Inlevingsvermogen is een term die in feite nooit met deze puinhoop geassocieerd mag worden. Er werd wel gepoogd het absolute vacuüm op te vullen door onophoudelijk muziek op de achtergrond te spelen, doch dit deed uiteindelijk meer kwaad dan goed. Het betreft veelal ongemakkelijke liftmuziek, die je na een minuut al moe bent. Je zou kunnen stellen dat ik een dikke tachtig minuten tegen mijn wil vastzat in een lift. Goddank dat het geen vrijdagavond was.

Mijn vijfde, dik verdiende nul.

0,50 (0,00)

Een sekskomedie voor en over tieners, die last beginnen te krijgen van hun hormonen. Je zou het niet zeggen, maar iemand heeft zich daadwerkelijk beziggehouden met het schrijven van een scenario voor deze belabberde videofilm. Het resultaat van die noeste arbeid is een puinhoop, die drie aantrekkelijke dames evenwel de gelegenheid biedt fysiek behoorlijk uit te pakken. Daar is niks mis mee, want ze zien er alle drie zonder meer goed uit (Melissa Johnston i.h.b.). Daarmee kan ik dit sikkeneurige commentaar toch nog positief afsluiten.