Night of the Living Dead 3D: Re-Animation (2012)

De de doden die ondoden werden en gedood werden waren toch nog niet dood. Toen ze dan eindelijk toch dood waren worden ze nu nog maar eens gereanimeerd en zijn weer ondood...

Trailer

Hoewel het zeker geen ingewikkelde klus was, toch prettig om te zien dat deze prequel in ieder geval een stuk beter is dan de Night of the Living Dead remake van meneer Broadstreet. Niet dat we daarmee meteen een goede film in handen hebben, maar Re-Animation is op een aantal fronten toch aanzienlijk beter dan zijn voorganger.

In de voornaamste plaats door het casten van Andrew Divoff en Jeffrey Combs, twee acteurs die aardig wat ervaring hebben opgebouwd in het genre. Ze spelen twee broers ,waarvan Divoff de jongere variant speelt van Sid Haig's personage uit de eerste film. Er vinden veel dialogen plaats tussen deze twee mannen en (vreemd genoeg) zijn dat veruit de beste scènes van de film. Toch een prestatie als in je 3D zombiefilm de beste scènes dialoogscènes tussen twee oude mannen zijn. De rest van de film is namelijk vrij vervelend. Jonge acteurs zonder enige ervaring huppelen wat rond en met de zombies zelf wordt ook maar bar weinig gedaan. Af en toe zien we er eentje voor de camera langs schuiven, maar daar is het ook wel mee gezegd.

Maar het meest vervelende aan deze film is nog wel de toonzetting. Net als de eerste film is ook Re-Animation self-aware en dus krijgen we veel referenties naar Romero, vaak vrij letterlijk in dialoog. Daarnaast hebben we met Sister Sara een Sarah Palin kloon rondlopen, wat je ook niet snel zou verwachten bij een film met de titel Night of the Living Dead. Maar toch is Re-Animation geen moment grappig. Er worden hier en daar wat pogingen gedaan, maar op veel momenten lijkt Broadstreet alles weer erg serieus te nemen. Zeker met Divoff en Combs waren er talloze manieren om er één grote horrorkomedie van te maken, maar meer dan een glimlach weet deze film niet te veroorzaken. Wat dat betreft weet Broadstreet zijn kansen totaal niet te benutten. Hij had de ingrediënten in huis, maar maakt uiteindelijk ook van zijn prequel een suf niemendalletje. Enige pluspunt is dat de film in ieder geval beter is dan de eerste, vooral dankzij Divoff en Combs.

1,5 sterren.