Toen Was Ik Al Beroemd (2010)

De documentaire pretendeert ook niet het levensverhaal van Korzelius te vertellen en al helemaal niet te ontrafelen. Korzelius is tevreden, begrijpt niet waarom iemand zo graag oud wil worden, en is geestelijk nog een puber (naar eigen zeggen).

Ome Joop lacht er flink op los, slaat het ene blik bier na het andere achterover, begrijpt het nut niet van de koffiepauze (koffie?) bij het Leger des Heils, en weet een ieder om zich heen te charmeren. Het enige dat hij wil is sterven in zijn slaap zonder zelf een potje pillen in te slikken.

Hier en daar een losse ontmoeting met andere Nederlandse jazz-grijsjes voelt echter te geforceerd en haast gescript aan. Overbodige opvulling. De telefoongesprekken met z'n zus zijn echter hilarisch en zijn wegdromerijen zijn tragisch-komisch van aard.

Het is een ode aan het leven, hoe onbegrijpelijk ook.

De titel en grotendeels het begin van de film doen sterk vermoeden dat het belangrijkste element van deze film de beroemdheid van Joop is. Hoe een grote drummer nu bij het Leger des Heils zit. Persoonlijk vond ik dat amper uit de verf komen en ook totaal niet interessant. Je ziet af en toe wat foto's van vroeger en dan krijg je die ergerlijke en vervelende ontmoetingen met bekende mensen uit de muziekwereld. Die scènes voelen inderdaad bijna gescript aan en sterk zijn ze sowieso niet. Maar vergeet je die 'beroemdheid', dan heb je aan Joop Korzelius alsnog een prachtige man voor een portret. De sympathiek ogende en bijna altijd lachende oude man is geweldig om naar te kijken. De telefoongesprekken en het bezoek aan zijn bekakte zus uit 't Gooi zijn schitterend. En het bezoek aan het bejaardentehuis aan het einde was ook prachtig om te zien. Wat dat betreft bevat de film een paar erg sterke momenten, maar bepaalde delen voelen rommelig aan. Op deze manier had het element van de beroemdheid beter gewoon helemaal weggelaten kunnen worden.

U zei? 3 sterren.

Sobere documentaire. De plotomschrijving op documentairenet liet iets anders vermoeden dan dit verhaaltje over een oude, jolige man met een 'bekend' verleden. Om dit laatste weer te geven was er meer contrast nodig geweest. Contrast tussen familie toen en Joop nu. En in het algemeen 'Joop toen' en 'Joop nu'. Nu het bij 'Joop nu' blijft, ontstaat er vrij eenzijdig beeld. Daarnaast was ik niet bekend met het werk van de Flamingo's of een van de andere bandjes van Joop; een goede documentaire had hier ook wat meer inzicht in verschaft. De beelden waarbij Joop wegdroomt, maar die tegelijkertijd met zijn voice-over levendig worden gemaakt, is een leuke vinding, maar desondanks een onvoldoende voor deze docu. 2,5*

Ik hou wel van dit soort documentaires, zoals ook die over Willem Breuker, Jan Akkerman enz. Toevalligerwijs toentertijd (2011) opgenomen op de videorecorder. Daarna nog diverse keren bekeken. Blijf echter steeds zitten met het gevoel dat er wat méér uit te halen was geweest.

Zijn manier van leven bij het Leger des Heils wordt goed en uitgebreid belicht. De link met zijn beroemde verleden is dat minder. Met 48 minuten is de docu ook een tikje aan de korte kant om dit allemaal uitvoerig over het voetlicht te brengen.

Grappig om te zien dat men hem geplaatst probeert te krijgen in een verzorgingstehuis in de Schinkelbuurt in Amsterdam-Zuid. Hij voelt daar helemaal niets voor en ironisch genoeg is dat tehuis inmiddels gesloopt...

Ik kom niet verder dan een magere '3'.