The Whisperer in Darkness (2011)

Lovecraft, het blijft een verhaal apart. De eerste keren dat ik wat van 'm las was ik behoorlijk onder de indruk, maar na een tijdje begin je toch al heel snel door te krijgen dat ie toch vaak dezelfde trucjes uithaalt. Zijn universum waar allerlei eeuwenoude Goden, onuitsprekelijke kwaden, naamloze riten en gekmakend occulte boeken is bovendien toch ook wel wat cheesy. Maar toch, een keer in de zoveel tijd kan het geen kwaad om wat Lovecraft-geïnspireerds uit de kast te trekken, al zijn het meestal geen hoogvliegers. Al is Re-Animator toch alleraardigst.

Hoe dan ook, voor de challenge ben ik voor The Whisperer in Darkness gegaan. En het is eigenlijk best wel een aardige poging, waar de liefde waarmee het gemaakt is vanaf spat. Qua stijl past het vrij aardig bij de boek-Lovecraft: de film neemt zichzelf vrij serieus, zonder knipogen, en heeft een retro-look die goed past bij de tijd waarin het zich afspeelt (jaren '20 zo ongeveer). Veel van de te verwachten ingrediënten zijn aanwezig. We volgen een specialist in folklore uit New England die op onderzoek uitgaan naar Vermont, waar na een overstroming allerlei onverklaarde zaken zijn geobserveerd, met verhalen over krabmensen door de lokale bewoners. Heel verrassend is het plot vervolgens niet: skeptische professor wordt toch overtuigd, de krabmonsters bestaan inderdaad echt en zijn bovendien een soort kwaadaardige aliens, uiteraard is er een kultus die beschreven wordt met Lovecraftiaanse termen als onnoembaar, en we volgen de strijd tussen aan de ene kant de professor, aan de andere kant de aliens en hun sekte-helpertjes, en we hebben nog een hoop locals met verschillende loyaliteiten. Die hersenen-op-potjes zijn best tof gedaan, trouwens.

De film voelt aan als een sci-fi uit de jaren '50; geen geweldig plot, maar een leuke retro-sfeer die de film goed kijkbaar maakt voor de liefhebber. Helaas zien de special effects er ook nogal jaren '50 uit, zeker tegen het einde. De film is duidelijk low budget, en grotendeels is dat niet heel erg storend, maar kies dan niet voor zoveel krabmonsters expliciet in beeld en al helemaal niet voor een vliegtuigachtervolging. De film had sowieso wel wat korter gemogen, zeker in de eerste helft zit er toch niet heel veel vaart in. Desondanks, ik kon me hier best wel mee vermaken. 3.5*

Deze film is een bewerking van het korte verhaal van H.P. Lovecraft uit 1931 met dezelfde naam, dat voor het eerst verscheen in het tijdschrift Weird Tales.. En is afkomstig van een groep vrienden die in 1984 de HP Lovecraft Historical Society (HPLHS), opgerichte. Naast radio-hoorspelen, tijdschriften, boeken en muziek, maken ze ook films zo zijn The Testimony of Randolph Carter (1987), en The Call of Cthulhu (2005) van regisseur Andrew Leman en deze van regisseur Sean Branney en is Leman hier co-schrijver/producent.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat dit een zeer getrouwe verfilming is van het originele verhaal. Nu is het zo dat verhalen van Lovecraft vaak eindigen op het moment dat de hoofdpersoon een verrassende, ontdekking doet, en wat er daarna gebeurt volledig aan de lezer werd overgelaten. Dit weten de filmmakers ook en bedachten daarom zelf een ​​derde slotakte. En die maakt deze film geweldig!

De film volgt de sceptische Albert N. Wilmarth, een literatuurdocent aan de Miskatonic University in Arkham Nadat er in de kranten berichten verschijnen over vreemde wezens die zijn gevonden in de nasleep van de historische overstroming van 1927 in Vermont, trekt hij na enige tijd naar de boerderij van Henry Akeley om dit te onderzoeken. Met alle gevolgen van dien.

De film is geplaatst in de periode waarin het is geschreven. Bovendien is alles opgenomen in zwart-wit, wat de tijdsperiode nog sterker naar voren laat komen. Verder is de film gemaakt met veel gevoel voor historische details en kostuums. Ook het tempo van de film is meer van die periode dus voor kijkers van modernere horrorfilms is dat misschien wat wennen! Er zijn niet veel special effecten, het verhaal en het budget zijn er niet nar maar de effecten die er zijn, zijn uitermate goed.

Saillant detail; is dat de film ook een ​​cameo van Charles Fort (1874-1935) bevat. Dit was een echt bestaande schrijver van een reeks boeken over afwijkende verschijnselen waarvoor de wetenschap geen adequate verklaring had. Die rol van Fort wordt gespeeld door co-schrijver/co-producent Andrew Leman. Kortom deze film is een indrukwekkende inspanning, Lovecraft zoals een Lovecraft-verhaal zou moeten zijn!