The FP (2011)

"We roll together, we die together."

The FP is een goed voorbeeld van een onzinnig verhaal goed laten overkomen door er 'echt' in te geloven. Door de passie die er te zien was bij de verscheidene acteurs ging ik als kijker ook echt in het 'wereldje' geloven waarin BTRO en soortgenoten zich bevinden. Met name Art Hsu als de hypeman KCDC. Wat op zich wel enigszins geslaagd is, alhoewel er hier en daar toch wat aan mankeerde. Hierbij kun je denken aan dode momenten in de film en misschien ook wel dat de film - ondanks dat het al 83 minuten duurt - gerust wat ingekort had kunnen worden.

De straattaal die er in de film gebruikt wordt is ook goed gevonden. Het is een mengeling van hedendaagse (Amerikaanse) 'slang' en zelfverzonnen woorden en afkortingen. Zo heb je bijvoorbeeld N.IG.G.A. wat staat voor: Never Ignorant Getting Goals Accomplished en B.E.A.T. wat staat voor: Balance Expeditiousness Aggression Tempo.

Qua verhaal is het een beetje een standaard wraakverhaal: JTRO's broer BTRO gaat dood tijdens een potje Beat Beat Revelation - leuke variant op Dance Dance Revelation - en het is aan JTRO zijn broer te revancheren. Dit gaat gepaard met een harde onzinnige training om L. Dubba E. aan te kunnen. Overigens wel een opmerkelijk einde waarin JTRO gepijpt wordt tegen een zonsondergang, een zeer bijzondere manier om een film mee af te sluiten.

Maar de uitvoering is op zich wel redelijk goed te noemen, ook omdat de film zich niet al te serieus neemt en dat moet je als kijker dan ook niet doen.

Blijf trouwens wel even zitten bij de eindcredits voor een extra scène waarbij de eenden eindelijk hun terugkeer maken...

2,5 Sterren.

Matig.

The FP leunt op een interessant gegeven waarin een futuristisch concept wordt uitgewerkt. In dit concept worden ruzies tussen rivaliserende bendes uitgevochten door middel van dansgevechten die plaatsvinden via een soort spel. Ik vond het destijds een erg interessant gegeven en heb de film dan ook een kans gegeven.

Ik vond het helaas niet echt de benodigde passie uitstralen die een dergelijke film als deze wel nodig heeft. Vooral de danswedstrijden zelf vielen me erg tegen. De gebroeders Trost ondernemen te weinig om dit dansspektakel de flair mee te geven die het naar een hoger niveau kan tillen. De dansers zelf zijn alles behalve indrukwekkend en de algemene atmosfeer is toch niet speels genoeg.

Acteerwerk is daarnaast ook niet briljant. Het mag duidelijk zijn dat de visie van de gebroeders was dat ieder personage uniek moest zijn, maar komen vervolgens niet veel verder dan wat gekleurde haren en vulgaire dialogen. De scheldwoorden binnen deze film mogen duidelijk maken dat het niet voor de jongere kijkers is bedoeld, ondanks een wat kinderlijke poster.

Ik vond de decoraties ondanks het duidelijk kleine budget nog wel leuk, er wordt prima versierd binnen deze film, maar dan heb ik het ook echt exclusief over de danszaal. De outdoorbeelden zijn toch een stuk gewoonlijker die het helaas ook wat saaier maken. Leuke natuurbeelden nog wel soms, maar niet genoeg om de passie door te laten schijnen.

Verhaaltje is nog wel aardig om te volgen en echt saai is deze film nooit, maar dat weerhoudt de film er niet van in zijn geheel aan de matige kant te zijn. Alles mist eigenlijk een beetje, maar toch vond ik genoeg scenes de moeite waard en de finale zelfs nog intrigerend. Al bij al een tegenvallende, maar zeker geen barslechte film.