84C MoPic (1989)

84 MoPic (korte versie van 'Motion Picture' dat ook staat voor de codenaam van de cameraman) is een lowbudget Vietnamdrama met sterke vertolkingen van schier onbekende acteurs. De zes mannen hebben zeer verschillende persoonlijkheden. De jonge gezaghebber, luitenant Dewry, geniet weinig respect, sergeant O'Donigan is de morele leider en in het peloton zitten verder de stereotiepe figuren (het groentje, de bangerik, enz.) Regisseur Patrick Sheane Duncan is zelf Vietnamveteraan en belicht daardoor de oorlog vanuit een verschillend gezichtspunt dan de meeste Hollywood-drama's (al zijn er duidelijk herkenningspunten met genreklassiekers als Platoon, Apocalypse Now en The Deer Hunter). Hij volgt de actie met een 16mm camera, waardoor de gebeurtenissen uirgesproken realistisch overkomen. Deze docu-dramatische aanpak is ook de grote kracht van de film. Bovendien neemt het verhaal enkele onverwachte wendingen die de spanning hooghouden. Op inhoudelijk niveau zet 84 MoPic aan het denken over de zinloosheid van de oorlog, meer bepaald over de absurde willekeur van het oorlogvoeren in Vietnam. 84 MoPic is een kleine, onafhankelijke film met enkele schoonheidsfoutjes (vooral de ontoereikende geluidsweergave valt op) maar is absoluut het bekijken waard...

Camera in de jungle.

Charlie MoPic volgt met zijn camera een eenheid in de strijd tegen de Vietcong. Ondanks dat de camera niet als een 8mm aanvoelt, geeft het dit dunne verhaaltje een realistisch tintje. Ware het niet dat het er allemaal wel duimen dik op ligt. De cast doet het gelukkig niet gek.

Redelijk.

Een oorlogsfilm waarin we zien hoe een cameraman een groep soldaten volgt in de strijd tegen de vietcong. Op één of andere manier komt het aardig over hoe de soldaten in de oorlog ervoor staan, maar de film zelf levert kwaliteit in doordat de verwachte actiescene's lang uitblijven. Er wordt weinig gevochten en wanneer dat wel gebeurd, gebeurd er dan ook niet veel. Helaas. De film zelf blijf wel interessant ondanks dat er niet altijd evenveel in de film gebeurd.

Vol verwachting ging ik me aan 84C MoPic wagen.

Vooral omdat ik een groot liefhebber van Found Footage-Films ben.

84C Charlie MoPic (Motion Picture) is een cameraman die de gebeurtenissen van 6 militairen filmt ten tijde van de oorlog in Vietnam.

Hoewel de film wordt beschreven als een actie/oorlogsfilm, is hier weinig van te merken.

Deze past het beste in de categorie drama.

De filmstijl werd al eerder toegepast in Cannibal Holocaust (1980)

Pas in 1999 met The Blair Witch Project (1999) kreeg de term " Found Footage " pas echte bekendheid, en is het tot op de dag van vandaag ontzettend populair in het horror-genre.

Indien je dus op zoek bent naar een dramafilm m.b.t. de oorlog in Vietnam, dan is dit wel een aanrader.

Als actiefilm heeft hij me echter diep teleurgesteld.

2,5 *

Wat een bijzonder matige film, die ik in eerste instantie nog het voordeel van de twijfel gaf vanwege de aanzienlijke leeftijd en het tijdsbeeld, maar eigenlijk wist ik al genoeg na de trailer.

De film heeft bij aanvang een prima uitgangspunt, een handheld camera die mee gaat op een LRRP (Long-Range Reconnaissance Patrol) ook wel LURP genoemd. Een fenomeen in Vietnam door Amerika uitgevoerd waar weinig ruchtbaarheid aan gegeven werd door nog op terug te komen redenen. In eerste instantie heeft de film nog wel een aantal passende details zoals de Tiger-Stripe uniformen zoals de Groene Baretten, SEALS en andere commando's die droegen. De extra Dog Tags in de schoen is passende net als de CAR 15's die sommigen dragen, de M-60 dan weer niet voor een dergelijke patrouille achter de linies vanwege het gewicht. De boobytrap en logica waarom die opvalt is heel aardig net als de punjastakken die men tegen komt en waar de Luit in terecht komt met zijn arm. Vaak werden deze scherpe bamboestokken met urine en uitwerpselen ingesmeerd om bloedvergiftiging te bewerkstelligen.

Maar dan heb ik toch al snel alle goede dingen gehad vrees ik. De film verzand vervolgens in een wel erg gekunsteld en plichtmatig verhaaltje rond de personages die allen hun dialogen en verhaal spuwen, en verder totaal niet meer rond een realistisch beeld wat de 'LRRP' zelf betreft. Het ontbreken van de gebruikelijke sterformatie, waarbij de leden met de rug naar elkaar toe zitten in rustte of pauze, is nergens te vinden, regelmatig zit men met zijn alleen met het gezicht dezelfde richting uit. Dan het eten maken in de beginfase en het gerook, allen dingen waar een geur bij los komt en waar mee je je zelf kunt verraden. Dan de ongelofelijke luidruchtigheid waarmee men rondloopt of zit te ouwehoeren, zelfs wanneer men een actie voorbereid of naar eigen zeggen vijftig meter van de vijand af zit, en een partij luid praten! De zogenaamde 'noise and light discipline' waar de LRRP's om bekend stonden, en bijvoorbeeld alleen met gebaren communiceerden, valt aan deze jokers niet bepaalt de ontdekken. Erg professioneel komen deze mannen niet bepaald over, net als de keuze om een luitenant, kennelijk onervaren, zo plotseling mee te sturen dat hij niet eens een bijpassend uniform aan heeft. De helmen is ook een no no. Vanwege het gewicht aangezien men wel belangrijkere dingen mee heeft te zeulen en vooral vanwege de uitdroging in gebieden waar het soms 50 graden is, zelfs de petten die ze op hebben zijn niet gebruikelijk. Dit behoren 'boonie hat's' te zijn zoals Cracker draagt. Om nog maar te zwijgen over hoe de soldaten in de beginfase regelmatig rennen. Waarom? Je zit kilometers achter de vijandelijk linies, dagen lang, kilo's uitrusting, uitdroging en vermoeidheid op de loer...en dan ga je rennen zonder reden? Iets dat ook nog lawaai maakt dus de aandacht trekt...tsja...geloofwaardige patrouille? Neen! Geen moment. Nog maar niet te spreken over het mee nemen van een gevangene of het achtergrond interview dat MoPic wil uitvoeren te velde. Wat een onzin dit...

Wat de regisseur, een Vietnam veteraan zelf, nu eigenlijk wil met 84C MoPic is mij niet duidelijk. De LRRP staat in schil contrast met de moordenaars, verkrachters en beesten die het vaak in werkelijkheid waren, daarmee nog terugkomende op het begin van mijn comment, dat er daarom weinig bekend is over dergelijke eenheden en missies. Een dergelijke eenheid die wel onder de aandacht kwam was het beruchte Tiger Force, een eenheid die zich schuldig maakte aan ernstige warcrimes en berecht werd. Een reden waarom veel bekendheid onder de pet gehouden is en waarom een kloppend beeld onhaalbaar is vooral in '89. Maar een iets reëler beeld van een dergelijke patrouille was met enkele accenten al veel beter geweest, de nadruk dat de jongens allemaal hun ei even kwijt moeten mislukt en boeit mij totaal niet en gaat totaal ten koste van een goede film. Daarnaast zijn de acteerprestaties erg matig. In mij ogen is de film dan ook dramatisch slecht en heb ik het laatste half uur tenenkrommend uitgezeten. Dat de film dan ook een 6.9 op IMDB scoort vind ik onbegrijpelijk.