Vanya on 42nd Street (1994)

Dat de scheiding tussen realiteit en fictie vaak zou worden overschreden daar kan ik het niet echt mee eens zijn. Ja, de acteurs worden gefilmd als ze naar het New-Amsterdam Theatre lopen en ze worden even gefilmd in het begin en hun gesprekken lopen op gegeven moment naadloos over in het stuk wat heel mooi gedaan was en ik vroeg me af en toe wel af in hoeverre de typecasting de realiteit benadert, maar daar houdt de overschrijding tussen fictie en realiteit wel zo'n beetje mee op. Simpel gezegd is het een toneelverfilming en daar houdt je van of niet. Ik houd er van, vooral omdat ik te arm ben om naar New York te gaan om daar een enscenering van Vanya te zien. Uncle Wally op celluloid maakt echter veel goed. Zijn Vanya snakt naar (lichamelijke) liefde en in diens leven is dat er niet. Triest en grappig tegelijk. Zijn nichtje Sonja wordt weergaloos gespeeld door Brooke Smith (voor de liefhebbers: zij speelde ook de vrouw die ontvoerd wordt in The Silence of the Lambs) en Julianne Moore speelt ijzingwekkend goed de in haar eigen schoonheid gevangen Yelena die niet kan lachen zonder dat je voelt dat ze eigenlijk huilt. Dit waren een paar namen maar elke acteur is heel heel heel erg goed. Het verschijnsel 'subtekst' (als je dat een apart verschijnsel mag noemen) heb ik zelden zo uit acteurs hun ogen kunnen lezen als in deze film. Heel bijzonder. Verder heeft Vanya on 42nd Street die heerlijke kwaliteit dat je kostuums, rekwisieten of landschap allemaal in je eigen verbeelding gaat zien. De camera zit vaak nog dichterbij dan het publiek, dat ook heel dichtbij zit (het publiek is ongeveer tien mensen en Andre Gregory heeft nog buiten het theater gezegd tegen één van hen die vroeg of ze de repetitie mocht bijwonen: "I love to have people visiting. In fact you come on a great day because we'll gonna be running through the entire play."). Bijvoorbeeld in de tweede akte zitten de spelers aan één kant van een grote tafel en het publiek zit aan de andere kant ervan. Ik houd erg van goed gespeeld theater in kleine zalen, ik houd van die intimiteit. Dit is op film ongeveer het dichtstbij dat je kunt komen. Maar het blijft 'op film' en het wordt geen 'film'. Echter, een AANRADER voor theaterliefhebbers, goede-acteursliefhebbers, Tsjechovliefhebbers en Mametliefhebbers. En wie is dat niet?

Het lijkt overigens vanuit de schouder gefilmd te zijn (ik heb niet zo veel verstand van camera's) en niet vanaf een statief. Ik vond dat erg prettig. Het voorkomt dat het dat statische krijgt dat zo veel toneelverfilmingen hebben.

Had hier toch wat anders van verwacht, we zien alleen het toneelstuk met 3 hele korte tussen pauzes waar we de acteurs even wat zien drinken en daarna gelijk weer overgaan naar het toneelstuk.

Had verwacht dat we juist de acteurs achter de rollen zagen en dat dan realiteit en fictie door elkaar heen zouden lopen.

Maar toch heb ik Vanya on 42nd street zonder veel moeite uitgezeten, wat grotendeels komt omdat de acteurs op een overtuigende manier acteren.

Vanya on 42nd street is een aardig filmpje maar niet meer dan dat, het acteren zit zeker wel snor maar het plot had zeker beter uitgewerkt mogen worden en er had veel meer aandacht aan de acteurs rond het toneelstuk mogen zijn.

Klein tegenvallertje, dit grotendeels omdat de plotomschriiving niet helemaal klopt.

2,5*