The Lost Valentine (2011)

Een prachtige ontroerende film.. Ik vind hem wat weg hebben van de Notebook.

Zeker aan te raden!

Notebook wannabe

Nee, niet al te best. De romance tussen Neil en Caroline werkt prima, en weet op momenten behoorlijk aandoenlijk te zijn. Helaas focussed Martin en oogt ie het ook nog eens noodzakelijk nog een hedendaagse romance naar de voorgrond te laten treden. De romance van Faris en Hewitt is lachwekkend, slecht uitgewerkt en van een fijne wisselwerking is ook niet te spreken. Waarom Martin het personage van Hewitt nou zo onsympathiek maakt snap ik verder ook niet echt. Dan moet je wel van hele goede huize komen wil het werken.

Qua romantische films verre van de upper class. De film kent sterke momenten in het station, het aanstekelijke enthousiasme van Magnussen en wat ontwikkelingen rond Neil en Caroline. Ook he tacteerwerk van White doet veel goeds, helaas wordt dat grotendeels geneutraliseerd door Faris en Hewitt. Laat dat nou juist veel screentime in beslag nemen. Erg jammer. Had veel kunnen zijn maar de obstakels zijn te groot.

Wat een toppertje weer!

Na het oh zo bekende The Notebook, hebben we nu The Lost Valentine. Heerlijk om weer een goede film in dit genre te zien. En The Lost Valentine maakt alle verwachtingen waar!

We maken kennis met Caroline Thomas, die al heel wat heeft meegemaakt in haar leven. En wat blijkt dat een mooi verhaal te zijn. Het begint al met een magistrale scene op het station, waar je gelijk kennis maakt met Neil en Caroline en hun diepgaande liefde. Noem het afgekraakt of cliché maar die (mierzoete) scene pakte mij gelijk en ik had gelijk te doen met Caroline. Ik weet niet wat het is, maar ik heb iets met die tijd, jonge liefde, een man die gedwongen word oorlog te voeren en een vrouw die alleen achterblijft. Qua gevoel zit het dus al helemaal goed en dat al na 10 minuten.

Dan krijgen we de mooie Jennifer te zien als Susan, een journaliste die op dat moment niet lekker in haar vel zit en 'meer' zoekt in het leven en in haar relatie. Dat is bij de scene met het aanzoek al duidelijk te zien. Zo op het eerste gezicht lijkt ze daarmee sympathie te verliezen, maar niet in mijn ogen. Ze speelde het zodanig dat ik wel begrip voor haar en haar situatie op kon brengen. Haar personage kwam dan bij mij ook helemaal niet onsympathiek over.

Dan heb je ook nog Sean Faris als Lucas, wat een heerlijke verschijning! Lucas is een schat in de film en zowat een droom man van iedere vrouw. Hij doet dan ook alles goed, en Sean weet zijn personage goed neer te zetten.

Helaas is de chemystry tussen Susan en Faris niet zo heel goed. Ze hebben hier en daar wat leuke momentjes wat ook goed werkt, maar de humor was behoorlijk awkward, en kwam dan ook niet echt lekker over. Maar goed dat mocht de pret niet drukken want je hebt natuurlijk ook de romance tussen Neil en Caroline. Een romance die wel werkt en die wel goed in beeld word gebracht en waar er zeker chemistry bij aanwezig is. Ik was dan ook opslag verliefd op Neil (die al bekend was uit ATWT) En het moment waar je er dan eindelijk achter komt wat er met hem gebeurd is, was voor mij dan ook een breekpunt. Kon echt niet meer ophouden met huilen, en dat terwijl die scene op zich best voorstelbaar was. Toch deed het me wat. Net zoals het einde met (oude) Caroline die dan eindelijk haar man ontvangt op het station. Die scene was echt prachtig, één van de mooiste scene's die ik ooit gezien heb. Je hebt tijdens de film zoveel meegeleefd met Caroline, en om haar dan als laatste keer op het station te zien zitten, en haar te zien breken omdat ze Neil eindelijk bij zich heeft en het kan afsluiten was gewoon prachtig, kan niet anders zeggen.

Bij het einde lopen de verhalen een beetje in elkaar over, en het leuke daarvan was dat Susan en Lucas hetzelfde 'momentje' hadden als dat Neil en Caroline ooit hadden. Maar toch was de romance tussen Neil en Caroline veel sterker en dus ook het grootste pluspunt van deze film.

The Lost Valentine word veel vergeleken met The Notebook en dat is ergens wel te begrijpen. Zo hebben beide films een heden en verleden verhaal, en lijken de romances ook best op elkaar. Daarbij heb je ook nog de bouw aan het huis, en proberen ze in The Lost Valentine dezelfde chemistry op te wekken tussen Neil en Caroline als dat Noah en Allie hadden in The Notebook. Nou dat is ze natuurlijk uiteindelijk niet gelukt, maar ik vind het dan verder ook geen films die je moet gaan vergelijken. Het zijn beide op zich erg mooie films. En dat The Lost Valentine dan wat weg heeft van The Notebook, wil nog niet zeggen dat ze een wannabe zijn.

Ik heb hier in ieder geval enorm van genoten, maar ik denk niet dat deze film voor iedereen is weggelegd. Je moet een beetje tegen dat mierzoete, cliché-achtige, Amerikaanse gevoel kunnen, anders is dit helemaal niks. Toevallig is het helemaal mijn ding, dus dit is een pareltje voor mij. Op The Notebook na, is dit de mooiste romantische film die ik tot nu toe gezien heb.

5*

Gotta love Betty White. Die vrouw straalt liefde uit, zorgzaamheid, warmte... Wat een prachtige verschijning. Ze weet direct sympathie op te weken vanaf de eerste seconde dat ze in beeld is. Waar vind je nog zo'n vrouw?

Jennifer Love Hewitt vond ik eigenlijk niet zo heel leuk. Haar personage was niet iets waar ik blij van werd, eerder een klein stoorzendertje. Sean Faris daarentegen maakt veel goed, met zijn schattige koppie en zijn lieve karakter. De chemie tussen de twee is ver te zoeken, maar ach, voor mij waren zij ook niet het centrale liefdeskoppel. Hoe het tussen JLH en Faris zal vergaan is helaas ook vanaf de eerste minuut voorspelbaar, toch is dat geen kritiekpunt. Je kijkt en gelooft het allemaal wel, je hoopt gewoon dat Caroline haar grote liefde weer zou kunnen zien. Dat is het belangrijkste, dáár wil je naar toe als kijker.

Tegen het einde aan wordt het dan ook vrij emotioneel, wanneer je te zien krijgt hoe de vork in de steel zit. De scène op het station is dan ook een pure tranentrekker, de muziek, huilende Caroline.. helaas wordt het fijne, zoete gevoel wat je hebt al snel weggevaagd door een JLH en Faris scène in de tuin, die eigenlijk toch een stuk ergerlijker is dan je in eerste instantie door had. Het gaat allemaal zo gemakkelijk joh in die films!

Al met al, prachtige prestatie van White, maar geen échte uitschieter.

Een goede romantiek film...

Prima verhaal...

(minder spannend)...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Toch niet te veel op neerkijken. Noem het een romantische Valentine's-Day-film, gewoon softly of een brave-zielen-film, er is toch de rauwe link naar de vele dramatische verhalen uit WO II, de momenten van angst voor een dreigend onheil (de postbode, bijvoorbeeld) en het feit dat de film zeer degelijk is opgebouwd.

Flirt de film misschien in enkele slotscènes met een bombastisch allure, er zijn zekerlijk de emotievolle momenten en vind ik er in zijn geheel niets ongenietbaar aan en uiteindelijk met zorg voor details gemaakt, als de muziek uit de jaren veertig (Nat King Cole, Ella Fitzgerald, Satchmo, Vera Lynn...)