Les Yeux sans Visage (1960)

Geef mij maar The Face of Another, die een kleine zes jaar later uit zou komen. Visueel heel wat aantrekkelijker en de uitwerking van de psychische consequenties is interessanter dan in deze film. Eyes without a Face leunt dan ook meer op horrorelementen. Toentertijd vast spannend, maar nu oogt het achterhaald waardoor de film flauw en voorspelbaar is.

Mooie film die toont hoe ijdelheid een mens tot pure waanzin kan drijven.
Eén welbepaalde sequentie is tekenend voor het ganse karakter van dit duister sprookje. Wanneer Christiane, weer eens verdronken in verdriet, troost vindt bij haar honden - zij kunnen haar toegetakelde gezicht immers niet zien en aldus geen afschuw tonen - geeft ze de indruk een lief en teder meisje te zijn. Die tederheid krijgt echter een donker kantje wanneer haar egoïstische, ijdele drang naar schoonheid de bovenhand haalt in de vlak daaropvolgende scène, alwaar ze geen twijfel laat bestaan over het onfortuinlijke lot van het ontvoerde slachtoffer.
Het mooie aan Les Yeux Sans Visage is het constante contrast in gevoelens, enerzijds medelijden en anderzijds afkeuring, dat opgevoerd wordt en ook de kijker weet te raken. Bovendien is deze film gezien z'n ouderdom bijzonder grafisch, wat de polarisatie en dus de impact alleen maar vergroot.
Een aanradertje!

Vrijdag 18 mei op Canvas!

Zeker kijken!

7.9 op imdb...maakt mij wel benieuwd...interessant plot ook.

De verschijning van Edith Scob [Christiane] leverde bij mij kippenvel op. En met verschijning bedoel ik ook 'verschijning', haar naadloos passende masker, haar verminkingen in het gezicht die we in een scene te zien krijgen, haar ranke lichaam in de kinderlijke jurkjes, haar bewegingen, hoe ze loopt, een kruising tussen een mens en een geest, uitermate breekbaar.

Speciale vermelding voor Alida Valli, wier talent hier ten volle wordt benut. Dit tesamen met het vrolijke deuntje dat te horen is iedere keer als ze 'op jacht is'. Opmerkelijk deuntje van de hand van Maurice Jarre, die inderdaad de vader is van die synthesizer-goeroe Jean-Michel Jarre.

Curieuze film. Behoort ongetwijfeld tot de favorieten van John Woo naar aanleiding van de eind-scene...

Vier sterren voor deze film die al heel lang op m'n to see lijst stond. Had toch meer verwacht, zeker qua gothische en schaduw-elementen.

Sobere maar effciënte horrorfilm, die zijn doel niet mist. Het bezorgde mij de gewenste huiver en wekt - zoals Halycon en Mug terecht aanhalen - tegenstrijdige gevoelens op. Dat merk je ook heel duidelijk in de knappe verolkingen, vooral van Edith Scob en Alida Valli. "Les Yeux Sans Visage" was zonder twijfel een inspiratiebron voor twee andere hoogvliegers een jaar later: Ferroni (Mill of the Stone Women) en Franco (Awful Dr. Orloff) die er ook best mogen wezen.

Erg goede horrorfilm. Hij is me erg meegevallen en heeft een lekker sfeertje. Is die eigenlijk te koop op DVD?

Prachtige film met een beklemmend sfeertje. Mooi gefilmd in zwart-wit, wat de sfeer van de film ten goede komt. De acteerprestaties zijn allemaal realistisch en egloofwaardig. Het geheel is meesterlijk geregisseerd door Georges Franju, en de akelige kermismuziek voorspelt telkens weer weinig goeds. Een must see!!!

Jep, want ik heb hem . Op criterion.

Criterion, is dat niet regio 1??? Ik heb enkel een regio 2 speler, hoor. Desalniettemin, zijn de extra's de moeite waard???

Ik sluit me aan bij de lovende recensies. Een mooie horrorfilm waarin de kijker inderdaad heen en weer geslingerd wordt tussen gevoelens van medelijden en weerzin. Dit wordt vooral duidelijk wanneer het personage van Christiane op het toneel verschijnt.

Voor de rest goed gefilmd, behoorlijk grafisch (verminkt gezicht, aanval van de honden, het snijden van het scalpel in het gezicht,...) en een bijzonder einde.

3,5*

Een oude horrorprent die hier en daar de bal misslaagt,

denk maar aan die vreselijk ongepaste kermismuziek.

Toch wist hij me te bekoren ondermeer voor de keuze van de norse Pierre Brasseur als de professor, verbazingwekkend gore operatie-scènes en uiteraard het abrupte -maar toch poëtische- einde.

2.5*

ik sluit me niet echt aan bij de lovende recensies. niet slecht maar had er meer van verwacht, film boeide me niet zo, dit kwam vooral door het verhaaltje, flauw en voorspelbaar. met dank aan visueel paar mooie scenes (oa kerkhof) en het aparte einde toch nog een klein 3tje.

Voor ik hem keek verwachte ik er niet egt veel van. Zwart wit beeld valt me meestal tegen, Het verhaal sprak me niet egt aan, en na het plaatje gezien te hebben sprong ik nog geen gat in de lucht. Maar ben hem tog gaan kijken.

De film vond ik nog redelijk goed beginnen. Waardoor is snel lekker in de film zat. Wat me wel tegen viel was het geluid. Wat eerst erg zacht was en als je hem iets harder zette hoorde je bijv. kei hard een deur dicht klappen. De film begon steeds minder te worden en werd al snel erg saai. Het einde is tog wel erg goed aan deze film en haalt mijn cijver nog een beetje omhoog.

3,5*

na een lange tijd geleden te hebben op genomen toch maar gaan kijken.

zwart / wit is niet mijn favorite film kijken.

maar verhaal sprak me aan en viel echt mee

einde is erg goed.

3,5 ster

Vorig jaar op tv gezien, erg vermakelijk en voor zijn tijd best een grensverleggende film gevuld met een aantal redelijk scary scenes maar daarnaast heeft deze film me niet zo heel erg geboeid, ik vond het op een gegeven moment allemaal een beetje lang duren.

3 sterren voor de orginaliteit.

nog niet gezien maar ik heb de trailer gezien en het ziet er echter fenomenaal goed uit. Mooie composities, belichting, acteerwerk et cetera. Maar nu nog zien...

En toch al 4 sterren toekennen .

Heb er zo'n hekel aan als mensen al stemmen op een film die ze nog niet gezien hebben.

Stem verwijderd. Het is niet de bedoeling dat er aan de hand van trailers gestemd wordt.

Als horror voelde dit enorm artificieel en statisch, als drama kon ik er niet echt in meegaan. Wat overblijft is een bijna plechtig minimalisme dat alleen daarin nog weet te boeien en een einde wat ineens zo expressief lijkt dat het ergens wel wat beklijft.

ohhhh lekker filmpje zeg! Prachtige cinematografie, mooie soundtrack, en goed acteerwerk. Qua verhaal niet echt diepgaand, maar daar komt Franju toch elke keer wel weer redelijk mee weg, en hier helemaal. De film kijkt heerlijk weg als een soort droom: hij stroomt heerlijk langzaam voorbij en de normale zaken krijgen een vreemde surrealitische ondertoon. Puntje gescoord door Franju

Opmerkelijk filmpje.

Franju was mij volstrekt onbekend, maar heeft mij zeer aangenaam verrast met deze horrorprent. Toch maar eens naar meer werk van deze regisseur zoeken.

Les yeux sans visage wordt wel eens beschouwd als één van de voorlopers van het slashergenre, maar kan evengoed gezien worden als een buitenbeetje van dit subgenre. Bloed of gore is dan ook amper aanwezig in deze prent, maar de operatiescène zal ik toch nog geruime tijd herinneren.

Waar de film het vooral van moet hebben is z'n sounddesign; continu gebrom, geblaf en het uitvergroten van omgevingsgeluiden wordt goed afgewisseld met een vrolijke tune, waardoor de gehele film van een bevreemdend sfeertje wordt voorzien. Wat enkel onderstreept wordt door het masker en de verschijning van Christiane, die mij steeds weer aan Sneeuwwitje deed denken. Wat het geheel er des te absurder, surrealistischer en wranger op maakte. Eindshot vond ik dan geniaal!

Minpunt is de toch wel vrije statische, en soms zelfs saaie beeldtaal.

4*

Nog steeds prima te doen horrortje heur,vooral omdat Franju niet te scheutig is met effecten en zich meer bekommert om suggestie en sfeerschepping.Dan nog vond ik de chirurgenwerkscène uiterst onaangenaam om te zien,dat het publiek indertijd collectief over zijn nek ging wil ik wel geloven.Zowel Brasseur als Valli komen zeer overtuigend en sinister over,waarbij die laatste haar veel latere rollen in films als Suspiria zeker hier aan te danken had.Overigens is Scob ook zonder masker een opmerkelijke verschijning,in dier ioege dat bij haar vergeleken zelfs Audrey Hepburn een biggetje met een speknek was

Zoals reeds gememoreerd helpt ook het sardonische muziekje van Jarre veel bij het scheppen van het macabere sfeertje.

Wat dat geemmer over statica betreft:

1 Deze film citeert duidelijk en opzettelijk nog veel oudere horrorfilms als die van Whale of het expressionisme.

2 Is sowieso al 50 jaar oud.

3 Wat moet ik me voorstellen bij dynamische horror?Een lady Gaga clip van 90 minuten?

Verder kudoi voor het poëtische slot.

Stijlvol horror/drama met goed acteerwerk en een intrigerend verhaal. De film is vrij traag, maar dat komt de sfeer juist ten goede. De mooie zwart/wit beelden en de prachtige soundtrack passen hier ook goed bij.

Deze net via IGN top50 horror films tegen gekomen en ben via de coverart ( niet deze poster, de andere was veel mooier ) en de plot beschrijving toch wel zeer benieuwd geworden in deze film.

Klinkt zeer interessant ! .

Vanaf oktober 2010 ben ik met deze lettertjes de tweede persoon die sindsdien reageert op deze film. Zonde, want Les Yeux sans Visage is wel degelijk de moeite waard! Een echte horrorfilm is het niet, al is het sfeertje behoorlijk creepy en oncomfortabel... De cinematografie, het acteerwerk en de invloed die deze film heeft gehad maken hem een kijkbeurt meer dan waard voor de filmliefhebber, al is hij voor het niet in oudere films geïnteresseerde deel van de MTV generatie misschien wat aan de trage kant.

Les Yeux sans Visage is een interessante klassieker, die zeker een inspiratiebron is geweest voor menig filmmaker en ook John Woo moet de film gezien hebben, voordat hij op het idee van Face Off kwam.

Hoewel het allemaal wat minder meeslepend is dan gehoopt, is het verre van slecht. De horror zit hem hier vooral in sommige suggestieve momenten en in degezichtsoperatie, die toch behoorlijk expliciet in beeld wordt gebracht, zeker voor een film uit die tijd. Ook het repeterende deuntje, dat opspeelt wanneer de spanning dreigt toe te nemen werkt redelijk goed.

Het acteerwerk is prima. Van Brasseur gaat toch een bepaalde dreiging uit en de dames spelen hun rol behoorlijk goed. Ik vond vooral de scenes goed, waarbij de dochter in beeld is met het masker op. Het geeft de scene ieder keer een bevreemdend sfeertje en daarnaast vroeg ik me continu af hoe zij zich op dat moment moest voelen. Ze moet namelijk erg emotioneel zijn, maar door het masker is daar niet veel van te zien. Verder roept de film een aantal tegenstrijdigheden op, die ook wel bijzonder zijn. Ik gunde de professor en zijn dochter soms best hun geluk, maar de manier waarop is natuurlijk hartstikke verkeerd.

Les Yeux sans Visage heeft bij vlagen zeker indruk gemaakt, maar is typisch zo’n film die ik beter had hopen te vinden, dan ik hem vind. Vooraf had ik het idee dat dit voor mij weleens een topper zou kunnen worden. Dat is helaas niet uitgekomen, maar bovengemiddeld goed is hij wel en zeker de horrorliefhebbers zouden deze klassieker toch eens een kans moeten geven.

3,5*

Nieuw artikel over de film ...