The War Lord (1965)

Charlton Heston in zijn zoveelste heldenrol, die wat minder is al zijn voorgangers maar nog steeds boeiend genoeg.

3*

heldenrol? Hij speelt hier juist een enorme antiheld. Zijn personage kon bij mij op weinig sympathie rekenen.

Iets zegt me dat Charlton Heston in het dagelijkse leven net zo’n womanizer is als in deze film: I have the right to take you, gromt hij tegen een doodsbang meisje in bed. I HAVE THE RIGHT TO TAKE YOU! Het is een heel kolderieke vertoning van het ‘Ius primae noctis’, het recht van de landheer om de bruid voor de eerste nacht te claimen. Heston speelt in dit historisch drama inderdaad de antiheld. Zijn personage is niet bepaald bewonderingswaardig en met dat suffe kapsel van hem, wordt het er alleen maar komischer op. En dat terwijl het helemaal niet als komedie bedoeld is!

Het middenstuk is afgezien van bovenstaande nogal saai. Er zitten een aantal zaken in die voor geschiedenisliefhebbers wel interessant kunnen zijn, omdat min of meer het feodaal stelsel goed aan bod komt. De decors zien er prachtig uit en bovendien oogt het extra mooi met de technicolor. Gelukkig is de titel niet willekeurig gekozen en eindigt de film met een fraai [spoilerbelegeringsgevecht tegen de Friezen (!). Mag heston nog een beetje stralen. Zodoende is The War Lord een lekker antieke film. Traag als stroop, maar wel met memorabele scenes.

Did I say it was a turning world?

Ik ben altijd wel te vinden voor zo'n klassieke Hollywood film. Er is gewoon iets aan die stijl van filmen dat ze later zijn kwijt geraakt en ik verwachtte met The War Lord een heerlijk grootschalig epos in heuse Technicolor stijl. Groot was dan ook de verbazing toen ik de achterkant van de DVD bekeek en daar zag dat de stills uit de film allemaal in het zwartwit waren. Niet dat ik de film dan niet meer moet zien, maar het geeft toch altijd een andere beleving naar mijn gevoel. Gisteren echter eindelijk eens voor gaan zitten.

En de verbazing was nog groter toen bleek dat dit wel degelijk in Technicolor is gefilmd en dat de DVD van Limelight de vreemde keuze maakt om de stills in een soort van blauwig zwartwit op de hoes te printen. Gelukkig is de film zelf wel intact gebleven en is het dus genieten van de visuele stijl. Niet altijd en overal, want hier en daar wordt er voor een lelijke achtergrondprojectie gekozen (soms ook op de meest onlogische momenten) maar dat blijft gelukkig binnen de perken. Verder een film die eigenlijk perfect doet wat je ervan verwacht met als enige uitzondering dat het moeilijk is om te begrijpen wat voor figuur Chrysagon eigenlijk moet zijn. Hij is een gelaagd figuur die niet enkel goed of kwaad is, maar het oogt allemaal nogal onevenwichtig. Het helpt natuurlijk ook niet dat hij eruitziet alsof ze Moe Howard van The Three Stooges naar de Middeleeuwen hebben gestuurd. De climax met de belegering is trouwens ook nog wel erg aardig, het geeft de film de schop onder de kont die het nodig had.

Franklin J. Schaffner was indertijd een grote naam in het Hollywood van de jaren '60 en '70 (met onder andere Planet of the Apes, Patton en Papillion) maar met uitzondering van Planet of the Apes heeft hij mij nog niet echt kunnen bekoren. The War Lord is op zich vlotjes gefilmd en al, maar gaat een beetje de mist in bij de cast. Charlton Heston doet nog hetgeen hij kan, wat eerlijk gezegd niet zo enorm veel is, en hoewel Richard Boone op zich een goede acteur is, is het niet geloofwaardig dat hij vele jaren ouder moet zijn dan Heston. Guy Stockwell krijgt wel genoeg ruimte om er heerlijk op los te schmieren als Draco trouwens, maar ook hij gaat naar het einde toe ten onder aan de vreemde evolutie van Chrysagon. Hetzelfde kan gezegd worden voor Rosemary Forsyth die als de mooie Bronwyn de boel wat moet komen opfleuren. Vreemd genoeg vond ik het plot wel wat weghebben van een verhaallijn (de eerste nummers van Fabio Bono namelijk) van de Rode Ridder trouwens.

Heeft verder niets met deze film te maken, maar ik vraag me af of Bono de film misschien in een (minder) ver verleden heeft gezien en zich hier door heeft laten inspireren. In ieder geval een typische Charlton Heston film, maar geef mij maar die andere samenwerking tussen hem en regisseur Schaffner. In Planet of the Apes krijg je dan ook nog eens Maurice Evans (die hier de rol van priester speelt) als Dr. Zaius. Leuk om eens gezien te hebben, maar er zijn leukere historische films te vinden.

3*