The Runaways (2010)

Zo, eindelijk eens een film waarin ik Dakota Fanning wél kon waarderen. Leuke rol en prima gespeeld, net als Kristen Stewart. Vermakelijk filmpje, deze The Runaways.

Uiteraard is het tijdsbeeld (in de 70's) weer eens helemaal mijn ding en zit het met de sfeer (dus) wel goed. Prettige soundtrack; een ''échte'' fan van de muziek ben ik niet, maar de band ken ik natuurlijk wel en er zitten best een paar leuke platen tussen.

Verhaaltechnisch stelt het niet veel voor, maar het tempo zit er lekker in, de film boeit constant wel en kijkt lekker weg. Sex, drugs, drank & rock-'n-roll... altijd goed.

Leuke film! Kende The Runaways eigenlijk totaal niet (alleen later Joan Jett en Lita Ford solo), maar erg leuk bandje! Coole chicks.

Die meiden spelen het hardstikke goed en ook de bijrollen zijn allemaal prima. Geeft een prima sfeertje mee van dat wereldje in die tijd.

Leuk ook om nu al die filmpjes van vroeger te zien:

YouTube - The Runaways - Cherry Bomb

YouTube - Runaways Introduced before Interview

YouTube - The Runaways - Rock 'N' Roll

Aardige prent. Aanvankelijk kwam het stoere gedrag van de meisjes en hun producer nogal nep over, maar gaandeweg ging ik toch op in de film. Het blijft allemaal redelijk gelikt en écht rock & roll wil het niet worden, maar goed… We zitten dan ook naar tienermeiden te kijken, niet naar een biopic over The Velvet Underground ofzo.

Zowel Kristen Stewart als Dakota Fanning doen het best goed, hoewel beide ook weer een beetje te veel een “Disney” uitstraling hebben. Maar eigenlijk past dit wel binnen deze film. Verder fijne muziek (sterke scène op I Wanna Be Your Dog), dus makkelijk 3*.

Standaard rise&fall verhaaltje van een rock groep, maar sympathiek uitgewerkt mede dankzij de extreem hotte Fanning en een leuke Stewart. De film is lekker vlot en wordt niet al te klef.

Verder niet heel veel nieuws onder de zon en de muziekstijl is niet helemaal mijn ding, maar ik heb me prima vermaakt.

3*

Deze 2 weken geleden gezien. Kon het niet laten even iets te vermelden.

Ik hou van films van dit genre, omdat het gaat over mensen die willen ontsnappen uit de realiteit door een mooie droom te laten uitkomen, en er in slagen.

Uiteindelijk komen ze tot de conclusie dat die droom echter snel doorprikt kan worden, door de problemen die ontstaan om absolute vrijheid na te streven. Helaas is daar in deze maatschappij moeilijk toelaatbaar. Daarom keert men snel terug naar de enige plaats waar je terug je eigen kunt zijn, nl de roots van ons bestaan en dit is familie en vriendschap. Dit is zowat de schets van het hoofdpersonage in The Runaways.

We zagen dit onderwerp het al eerder in Almoust Famous, waar deze film best mag vergeleken kan worden, ook al gaat het hier over een meer betrouwbare en realistischer relaas.

De film met z'n sfeer is zeer verdiepend en herkenbaar, met mooie dialogen over een bende tieners die zich door deze wereld probeert te worstelen. De cast doet prima z'n werk, blijkbaar kunnen tieneridolen als Fanning en Stewart toch acteren (het hangt natuurlijk sterk af in welke films ze spelen), maar Michael Shannon steelt de show met zijn uitstekend ijzige vertolking van Kim Fowley. De muziek is vanzelfsprekend goed maar vooral valt de strakke cinematografie en de regie van Floria Sigismondi op, daar kijk ik nog naar uit.

Gemakkelijk verdiende 3.5 sterren.

Aardige muziekfilm over het korte succes van de eerste all-girl rockband The Runaways. Een vrij standaard verhaaltje wat nergens echt weet te verrassen. Het ziet er wel goed uit allemaal met de haardracht en kleding. En ook het rebelse en vuile karakter van de muziek komt goed over. Kristen Stewart en Dakota Fanning zetten twee goeie rollen neer.

Redelijk dramafilm...

Onrustig muziekfilm...

Redelijk verhaal, waardeloos drugs etc...

Geen goede acteerwerk...

Jammer bekend actrice Kristen Stewart speelt niet goed...

Geen mooi HD kwaliteit, 't komt door jaren 70...

Geen aanrader...

Dakota Fanning is fantastich als Cherrie Curry. Alleen al voor haar performance verdiend deze film een hoge waardering. Kristen Stewart doet haar best als Joan Jett maar haar rol is te oppervlakkig uitgewerkt. Dat is ook gelijk het enige bezwaar van deze film. Het scenario is erg vlak en geeft weinig diepgang aan de personages.

Lita Ford is bijvoorbeeld een briljant gitariste en een zeer uitgesproken persoonlijkheid maar in deze film komt dat nauwelijks naar voren. Alles draait om Cherrie Curry en in mindere maten Joan Jett. Nu speelt Fanning gelukkig zo goed dat het niet stoort maar The Runaways waren toch meer dan een lekkere zangeres en een vervelende manager.

Neemt niet weg. Hulde aan Dakota Fanning

Goed

Ik was heel benieuwd naar het acteerwerk van deze dames want ik had nog niet zoveel van ze gezien. Wat ook op zich logisch is gezien het feit dat ze nog jong zijn. Maar ik vind ze echt wel heel goed hoor. Kristen Stewart vond ik heel overtuigend als Joan Jett. Dat jongensachtige en beetje mysterieuze kwam wel goed over.Leuk ook om te zien hoe ze zich ook het loopje en de de houding van Joan Jett had eigengemaakt.

En dan Dakota Fanning. Wat een talent is dat zeg. De manier waarop ze hier gestalte gaf aan Curry en hoe ze op zo'n jonge leeftijd heel overtuigend de ondergang van een aan drugs verslaafde artiest weergaf was echt heel indrukwekkend.

Eerlijk gezegd vond ik het wel een beetje jammer dat het niet meer om de groep in zijn geheel ging. Het draaide voornamelijk om Jett en Curry heen en ook al zijn ze wel interessant genoeg om een film mee te vullen ... toch had ik ook graag wat meer van die meidengroep dynamiek mee willen krijgen.

Wat ik ook een sterk punt vind aan de film is de lekkere jaren 70 sfeer met bijbehorende muziek.

Opzicht wel een hele leuke en ook interessante film. Joan Jett kon ik wel een klein beetje (vanwege het nummer "I Love Rock 'n Roll") maar van haar eerste band "The Runaways" had ik nooit gehoord. Het verhaal is best boeiend maar wordt op het einde te snel afgerateld. Ik dacht nu krijg je de keerzijde van de roem (krijg je ook te zien maar zeer kort) en toen was de film plots afgelopen. Wat mij betreft had de film nog wel een half uurtje langer mogen duren. De eerste 70 minuten (t/m het optreden in Japan) waren geweldig met de fraaie jaren 70 sfeer, de heerlijke muziek (o.a. ook van "The Stooges" en de "Sex Pistols") en natuurlijk de geweldige cast. Kristen Stewart deed het prima in de rol van Joan Jett en de bijna volwassen Dakota Fanning schitterde in de rol van Cherie Currie. Maar ook Michael Shannon in de rol van geflipte Kim Fowley speelde zeer goed en hij zorgde ook voor humor. Het is jammer dat na het schitterende optreden in Japan de film te snel is afgelopen want anders had ik deze film nog beter gevonden. Het leuke nummer Cherry Bomb zal ik echter nooit meer vergeten:

Cherry Bomb

Dakota laat zien hoe het moet, maar Kristen vind ik maar niks. Begin haar een beetje zat te worden, elke film is ze hetzelfde en niet bepaald overtuigend. Eigenlijk kon ik haar alleen Into The Wild waarderen. Verder is The Runaways niet heel bijzonder, de muziek heb ik sowieso niks mee. Het is geen slechte of saaie film, maar op Dakota's rol na nergens hoogstaand of bijzonder.

3*

That sucks! Dit was "The Memoires of My Time with The Runaways by Cherie Currie! En dat werd met verve gespeeld door Dakota Fanning. Dat dan weer wel. Dit was geen Runaways biopic. Waar was Lita Ford? Guitar Shero! Oh, ja die mocht aan het eind ook even komen opdraven anders klopte het verhaal niet. Verder was het een bijrol net als de rest. En heel voorzichtig werd er gereferreerd aan Joan's sexuele geaardheid.

Eigenlijk een beetje lullige Hollywood tienerfilm anno nu. Die meiden vooral Joan en Lita zijn vrouwelijke rock iconen. Net als Suzie Quatro en degene die het sexy vrouwelijke gedrag helemaal aan haar laars lapte Patti Smit natuurlijk. Die meiden hadden lef en doorzettingsvermogen nodig in die tijd, die moesten knokken om serieus genomen te worden als vrouw in een mannenwereld. Dat had ik toch een betere film gevonden. Maar ja, ik stam uit die tijd.......

Okay, nooit gedacht dat ooit iemand op het idee zou kunnen komen een film te maken over de female proto-punks van The Runaways, maar echt heus waar hij is er en wordt gewoon uitgezonden op RTL8 tussen de romantische komedies en "Sex and the City".

Flinke focus op Cherie Currie (op wiens autobiografie de film gebasseerd is) en Joan Jett (Executive producer?) en de geaardheid van beide dames komt vrij overduidelijk aan bod.

Beetje jammer dat ik "School Days" niet voorbij hoorde komen en dat de originele versie van "Cherry Bomb" net wat venijniger klinkt.

Pech voor de Lita Ford-liefhebbers die komt er met een klein rolletje bekaaid af, maar persoonlijk ga ik meer voor Joan Jett.

Leuke female-proto-punk-bio-pic, geen verrassingen, wel erg leuk en overtuigend uitgevoerd.

Een film met kans op slagen. Boeiende band en zelfs losse medewerking van de bandleden. Onvoorstelbaar dat het eigenlijk tieners waren die eind jaren '70 mee aan de top van de punk stonden. Het acteerwerk is vrij goed al wordt vooral gefocust op Joan Jett, Cherie Currie en de manager Kim. Ook wel de bekendste leden natuurlijk. Al valt de rest zo wel wat uit de boot. Maar het werkt wel. De acteurs spelen over het algemeen zelf en vooral Kristen Stewart speelt in één van haar beste rollen. En dat in een periode dat ze wat voor zich uit zat te staren in de Twilight films...

Als film is het weinig creatief. Vrij standaard biopic dat een verhaal brengt zonder er iets creatief van te maken. Het is de muziek zelf die het moet redden en dan bereik je enkel de fans natuurlijk. Het is nu eenmaal gebaseerd op de autobiografie van Cherie en het is dan ook haar verhaal dat we zien. Terwijl de film toch 'The Runaways' heet. Als Cherie de band verlaat mis ik toch wel de impact van de band verder nog. Bij het overzicht van de toekomst van de bandleden worden ook enkel Cherie en Joan Jett opnieuw genoemd.

Leuk om zien, maar zeker niet indrukwekkend. Wel goeie muziek natuurlijk. Het is niet slecht, maar laat toch op je honger zitten.

Kirsten Stewart en Dakota Fanning als punkrockgodinnen Joan Jett en Cherie Currie, de bekendste gezichten van de taboedoorbrekende band "The Runaways"? Daar zijn die meiden veel te braaf voor... althans, dat doet hun imago vermoeden. Maar hoewel de seks, drugs & rock n roll die onderdeel uitmaakten van de kortstondige carrière van The Runaways (en zorgden voor de nekslag) hier wel degelijk zichtbaar zijn, is dit een vrij brave biografische film. Niet zo gek, aangezien het scenario is gebaseerd op Curries autobiografie en Jett één van de uitvoerende producenten was. Fanning en Stewart bewijzen hier hun veelzijdigheid met hun overtuigende acteerwerk, maar het is jammer dat de rol van de overige bandleden hier wat is gemarginaliseerd. Michael Shannon domineert de film als de veeleisende, opportunistische, maar succesvolle manager Kim Fowley, die nogal wat weg heeft van die andere punkrockmanager: Malcolm McLaren. Het helpt als je een liefhebber bent van de muziek, maar het is geen vereiste om deze film te kunnen waarderen.

In veel opzichten de typische Rock-'n-roll biografische film. De formule is hetzelfde; snelle opmars, de roem stijgt naar hun hoofd, drugsverslaving, alcoholisme, seksuele experimenten, emotionele inzinkingen, het hele riedeltje. Het verschil met andere biopic is dat deze gaat over een tienermeisjes band aka 'The Runaways' Voordat ik deze film keek had ik er niet echt van ze gehoord. Wel van Joan Jett! (blijkbaar moesten die paar r*t-nummers van haar er ook in) Tja, liefhebber van de muziek ben ik niet maar dit klonk zo slecht nog niet! Een groot probleem met deze film is, dat het te veel focust op Cherie Curry en Joan Jett, de andere drie bandleden komen maar weinig aanbod. Kristen Stewart en Dakota Fanning spelen het verder heel goed maar als het je bijna ga denken dat de groep uit twee meisjes bestaat, lijkt me dat gewoon oneerlijk voor de rest van de leden.

Ik kan me de band The Runaways nog wel herinneren van een artikel in de Muziek Express uit die tijd. Dat was inderdaad best een geil artikel. Ik was toen 14 of zo. Maar verder had ik er niet zoveel mee. Ik vond de muziek maar niets. Ik nam die band ook niet echt serieus en het was alweer snel over. In Nederland zijn ze volgens mij ook sowieso nooit echt bekend geworden. Dus was ik wel benieuwd naar de film. Eigenlijk meer om te kijken wat die band nou eigenlijk voorstelde. Nou nog steeds niet echt veel dus. Eigenlijk nauwelijks de moeite waard om daar een film over te maken. Er zijn zo ontzettend veel bands waar je een vergelijkbare film over kan maken. En meestal zijn het dan ook saaie documentaires die vooral interessant zijn voor de fans. Saaie documentaires over de geschiedenis van een band zijn er dan ook in overvloed. Maar dan heb ik toch liever een speelfilm, waarbij acteurs de rol van de echte muzikanten overnemen om er nog iets interessants van te maken. Maar ja, met een oninteressant verhaal krijg je nog steeds geen goede film.

Slecht.

Toch wel teleurstellend aangezien dit afkomstig is van Sigismondi. Regisseuse die 10 jaar later een best sfeervolle horrorfilm naar het grote doek wist te dirigeren. Deze film is echter totaal anders, dat misschien aan het feit kan liggen dat dit een regiedebuut betekende. Dat betekent dus klaarblijkelijk ook makkelijk scoren met rauwe beelden.

Het acteerwerk wordt verzorgd door twee namen die behoorlijk carrière hebben gemaakt. Niettemin zijn het allebei ontzettend saaie personages waar geen enkel moment wat leven uitkomt. Het weet maar weinig te broeien. Ik snap de dramatiek van hun personages, maar ik vind het vooral twee vreemde vogels die wel ergens komen maar als actrices geen moment de moeite nemen om dit leuk neer te zetten. Vooral aan expressie een totaal gebrek.

Verder erg lelijk, opmerkelijk voor een regisseuse die ook fotograaf is. Fotografie voelt namelijk maar stoffig en makkelijk aan. Kwestie van de lelijkste locaties en outfits kiezen, die indruk krijg ik vooral van The Runaways. Aardig rauwe invulling aan de overige film, maar niets dat daardoor echt weet aan te slaan. Bovendien komt de film op emotioneel vlak ook niet binnen.

Het heeft wel pluspunten en enkele opmerkelijke scenes, verder is het echter vooral afwachten totdat de actrices hun gezichtsuitdrukking eens veranderen terwijl ze rondwandelen in een saaie wereld. Vervolgens krijg je dus ook een saaie film. Misschien dat de film goed weet te werken als je je in de wereld kan verplaatsen. In mijn geval kon ik me goed in de aftiteling verplaatsen.