I Figli di Nessuno (1951)

Schoolvoorbeeld van melodramatiek, die helaas, naar het einde toe toch wat over de limiet gaat en vervalt in meligheid en tranentrekkerij, maar misschien is dat een kijk "anno 2015" en lag de appreciatie 60 jaar terug gans anders. Het thema van de relatie tussen een adelijke en een gewone vrouw met dramatische gevolgen sluit trouwens aan bij het neorealistisch filmmaken van het Italië uit de jaren 50 en is in werkelijkheid zeker geen uitzonderlijk fenomeen, wat wellicht het sukses van de film destijds verklaart.

Omwille van de goede verhaalstijl over het grootste gedeelte van de film, toch een goede kwotering

Het is af en toe wel lekker, zo'n schaamteloos sentimenteel drama dat de ellende nog net niet door je strot duwt, van enige subtiliteit is in elk geval geen sprake. Dat is ook wel een beetje het manco, want op het eind was ik een beetje murw en de tragische dood van het zoontje, net nadat hij herenigd werd met zijn ouders, had niet het bedoelde effect. Als een film zo luidkeels roept om gesnotter kom ik nou eenmaal een beetje in verzet. Naast het melodrama zit er nog een sociale component over de uitbuiting van de arbeiders door de rijken, maar die dient alleen om de goedheid van de rijke graaf te tonen, zelfs zijn moeder kan je hooguit behoudendheid en naïviteit verwijten, nou ja ook wel verstikkende bescherming van haar zoon, maar de ware schurk is toch de voorman.

Hoofdrolspeler en Errol Flynn lookalike Amedeo Nazzari speelde ook al samen met Sanson in een andere klassieke tearjerker, Catene (1949), ook van Matarazzo.

Moeilijk te beoordelen film. Langs de ene kant wel erg sentimenteel. Als je denkt dat je het wel gezien hebt, doet het einde er nog een schepje bovenop. Er zijn misschien net wat te veel dramatische wendingen in het plot waarbij je je kan afvragen hoe naïef je moet zijn om al die intriges te blijven pikken. Er zitten ook wel enkele gaten in het verhaal.

De film doet alsof het een happy familie is met de gravin of later met zijn vrouw, maar in werkelijkheid kan je daar toch niet mee wegkomen. Hetzelfde geldt voor die ploegbaas die op kap van profiteert van de situatie, jaren aan een stuk.

En toch vond ik het boeiend om te volgen. Het tempo zit er goed in en je sympathiseert wel met enkele personages zonder dat die laatste veel diepgang vertonen. Fijne omgeving ook wel met de witte kalksteen van het erg bekende Carrara.