• 15.798 nieuwsartikelen
  • 178.264 films
  • 12.223 series
  • 34.000 seizoenen
  • 647.419 acteurs
  • 199.078 gebruikers
  • 9.376.014 stemmen
Avatar
 
banner banner

Mayak (2006)

Drama | 80 minuten
3,50 19 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 80 minuten

Alternatieve titels: The Lighthouse / Маяк

Oorsprong: Rusland / Armenië

Geregisseerd door: Mariya Saakyan

Met onder meer: Sofiko Chiaureli, Anna Kapaleva en Olga Yakovleva

IMDb beoordeling: 6,8 (850)

Gesproken taal: Russisch

  • On Demand:

  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Pathé thuis Niet beschikbaar op Pathé Thuis
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Prime Video Niet beschikbaar op Prime Video
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Mayak

De jonge vrouw Lena keert, na in haar jeugd te zijn geëmigreerd, terug naar haar geboorteland Armenië om familie en vrienden te bezoeken. Wanneer zij daar is, laaien er onlusten op in het land en ze kan niet meer terug naar haar huis in Moskou. Wat moet ze doen? En waar is eigenlijk haar ‘thuis’? In Armenië, waar ze haar familie en 'roots' heeft, of het nu onbereikbare Moskou, waar ze haar eigen bestaan heeft opgebouwd?

logo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm stilllogo tmdbFilm still

Externe links

Video's en trailers

Reviews & comments


avatar

Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Ferdydurke

Ferdydurke

  • 1353 berichten
  • 854 stemmen

Het thuisland is veranderd in een oorlogsgebied, het gelukkige verleden is nog slechts een herinnering.

Saakyan maakte van de terugkeer van Lena naar haar vaderland en haar familie vooral een poëtische impressie. Het narratief wordt niet bepaald uitputtend uitgewerkt; de film houdt het bij fragmenten van gebeurtenissen en ontmoetingen; en herinneringen, dromen misschien.

De 'fictie' wordt effectief doorsneden met indringende documentaire beelden van burgers, vluchtelingen, in oorlogsgebied, ontheemd, angstig en vol van verdriet; en archiefbeelden, amateurfilmpjes misschien, van vroeger, vóór de oorlog, van vrolijk dansende en lachende mensen.

Dat laatste zien we ook in de sterk gemonteerde openings-sequentie, met daarin onder meer een uitbundig dansend paar op een veranda, van veraf - met een telelens, zo lijkt het wel - gefilmd, waarbij de accordeonmuziek naarmate de scène vordert steeds meer gemengd wordt met het geluid van ontploffingen en mitrailleursalvo's... magnifieke scène.

Opvallend trouwens hoeveel 'diepte' er zit in met name de fraaie shots van het bergachtige gebied, met de mistige hellingen bezaaid met huisjes, alsof die daar willekeurig zijn uitgestrooid.

De dreiging en de alomtegenwoordigheid van de oorlog is door heel de film voelbaar, en wordt in een aantal prachtige, indringende scènes verbeeld. Er is een geweldig tracking shot van de naar een aankomende trein opdringende mensenmassa, met Lena in het middelpunt, en een scène met Lena met een kind spelend op een bergweide, waarin plotseling een legerhelikopter over de bergkam aan komt vliegen.

En naast de oorlog dus de herinneringen aan en het verlangen naar vroeger, met het genoemde archiefmateriaal, en met de laatste scène, waarin Lena, gekleed in een witte jurk, samen met haar tante en grootouders opklimt naar het huis met twee verdiepingen waar zij is opgegroeid. De sereniteit en de vrede die deze scène uitstraalt, kan niet anders dan een droom zijn.

De eindsequentie mag er ook wezen, met een zestal mannen die in slagorde een traditionele dans uitvoeren, onder een eentonig, hypnotiserend ritme. Of zes? Het zijn eigenlijk twee opnamen van twee keer drie verschillende mannen, die steeds weer worden afgewisseld. Hoe dan ook, de sequentie heeft iets vervreemdends, maar het beeld van de dansende mannen riep vooral, in het licht van al het voorafgaande, een intens gevoel van melancholie en droefenis op.