The Naked Kiss (1964)

Na het overrompelende begin duurt het eventjes voor de film goed loopt, maar als ie rolt, rolt ie goed. Naked Kiss handelt over zaken die in '64 niet makkelijk bespreekbaar zijn. Een studie in perversiteit die - door de tijd waarin hij gemaakt werd - niet overal even duidelijk kon zijn. But story comes across; de schoonheidsfoutjes vergeef ik graag.

Ook interessant om te zien voor fans van American Beauty. Zie waar het idee van de vallende rozenblaadjes vandaan kwam.

Destijds nogal omstreden vanwege zijn provocerende onderwerpen; nu vooral erg mooi om te zien. Geweldig gefilmd en een beeldschone Towers. Ben zeker benieuwd naar meer werk van Fuller, die aanbeden wordt door menig regisseur in de VS.

Zoals Martin Scorsese, die ooit zei: I think that if you don't like the films of Sam Fuller, then you just don't like cinema.

The Naked Kiss is een meesterwerk met mankementen. En nu ben ik echt om: Samuel Fuller is een held. Montage is niet altijd even sterk (er werd geknipt in Fuller's film), acteerwerk is niet altijd perfect en subtiliteit staat niet in Fuller's woordenboek, maar The Naked Kiss is een aaneenschakeling van hoogtepunten. Zoals hierboven al gezegd wordt: een studie in perversiteit, overgoten met het cartooneske sausje dat Fuller eigen is (Shock Corridor, Forty Guns). Een haast sprookjesachtige/surreeele sfeer in de ene scene, de daaropvolgende scene hakt Fuller 't sprookje weer meteen kapot. Fuller deelt klappen uit. Ook qua genre, want het film-noir genre zet ie op zijn kop. Zo is de gewoonlijke femme fatale hier de heldin (en bovendien prostituee) en bestaat de burgerlijke 'upperclass' uit viezerikken, hypocrieten en egoisten. Alle viezigheid komt bovendrijven. Fantastische film. Meteen ook Shock Corridor herzien. The Naked Kiss is net wat scherper en beter. 4,5*

Nogal tegenvallende film van Fuller. Alles wijst erop dat dit een sleazy pulpfilmpje zal worden, maar dat is het dus niet.

Het is eerder een drie-stuiver romannetje, waarin een vrouw met een verleden een nieuw leven probeert te starten.

Er wordt goed geacteerd, maar het verhaal weet me niet te pakken. Fuller kan veel beter met een heftig onderwerp (zoals hij bewees met Shock Corridor), maar hier werkt het niet helemaal.

Een kleine 3,5*

Na het teleurstellende Pickup on South Street werd ik ongelofelijk verrast door deze The Naked Kiss, één van de meest emotioneel geladen films die ik ooit gezien heb.

De openingsscène zet meteen de toon: volledig in-medias-res zien we hoe een jonge vrouw met haar handtas een man aanvalt, ondersteund door uptempo jazz muziek. Aangezien het vooral gefilmd is uit het standpunt van het slachtoffer, kunnen we van een letterlijk 'in your face' begin spreken.

Hierna lijdt de film even aan narratieve onduidelijkheid, maar het is absoluut een prent die je als geheel moet beschouwen. Pas na verloop van tijd wordt namelijk duidelijk wat voor ongelofelijke ambiguïteit Fuller weet te schetsen: de toon van de film kan het best omschreven worden als melodrama van Sirk gemixt met het groteske absurdisme van Meyer en Fassbinder. Of als een soort sprookjesachtig pulp verhaal. Hoe je het ook wil omschrijven, de film is in ieder geval weinig reëel: de dialogen klinken erg theatraal en ook de acteerprestaties zijn uitbundig. Het bruuske camerawerk past perfect bij die sfeer en ik zou eigenlijk hetzelfde over de editing kunnen zeggen. Maar eerlijkheidshalve is het montagewerk gewoon nogal pover, vooral de abrupte jump cuts zien er amateuristisch uit.

Het meest compromisloze aan de film ligt niet eens bij de controversiële thema's die worden aangereikt, maar aan hoever Fuller durft te gaan om een emotioneel contrast op te roepen. Dat wordt het best geïllustreerd tijdens het zangnummer van de gehandicapte kindjes, één van de meest bizarre, onvergetelijke scènes ooit. Zowel ontroerend als hallucinant. Het raarste eraan is dat Fuller die scène 5 minuten laat aanslepen. Redelijk gewaagd in een film van anderhalf uur, maar op die manier weet hij wel de kijker perfect in trance te krijgen.

Ook actrice Constance Towers is een enorm pluspunt van de film: niet alleen vanwege haar prachtig uiterlijk, uniek charisma, maar ook door haar fijngevoelige, enigmatische acteerprestatie en natuurlijk door haar zangtalent.

The Naked Kiss is m.a.w. geen perfecte film, maar het zijn juist de kleine imperfecties en schoonheidsfoutjes die het een uniek product maken.

Aangepast. ik haal die twee titels altijd door elkaar.

Sterke film met een fantastische Towers. Helaas was het eind wat slapjes, maar ik zal de film er niet te hard voor straffen.

4*

Trailer: Criterion.

Een traag op gang komend markant, bijzonder, cynisch, melancholiek en kitscherig misdaadmelodrama over een voormalige prostituee, dat zich als een soap ontvouwde, met in ieder geval overbodig lange kinderziekenhuisscènes (ook al ging het hier om de contradictie). Ik vond de cast niet bijzonder overtuigend spelen.

Één van de mooiste momenten is als Kelly het plaatstje binnenkomt en voorbij de bioscoop loopt waar Fuller's vorige film Shock Corridor staat aangekondigd.

Prostituee begint nieuw leven als verpleegster in een insteling voor gehandicapte kinderen, maar de lokale politieman vertrouwd haar voor geen meter, al helemaal niet wanneer ze een relatie krijgt met zijn beste vriend, een steenrijke vrijgezel. En net voordat het allemaal te braaf en gelukzalig gaat worden gooit Fuller op z'n bekende wijze weer de nodige stront in de ventilator.

Zeker voor 1964 nogal gewaagd, soms een beetje richting kitsch, te kort om alle personages goed uit te diepen, afwikkeling gaat ook wat te snel op het eind, maar met voldoende Fuller-gekte om toch redelijk geslaagd uit te pakken, al wordt het net niet zo hysterisch als bij het eerder genoemde Shock Corridor.

Het eerste uur van de film is maar een flauwe bedoening. Een heel belangrijke overstap in het leven van een prostituee verloopt als van zelve en wordt weinig toegelicht, komt aldus ongeloofwaardig over en verder moeten we het stellen met wat romantiek.
Daarna doet zich een belangrijk gebeuren voor ,(trouwens niet bewezen in de film dat het werkelijk zo is en hoe ongelooflijk is het dat kinderen spelen naast de tralies van een gevangenis ?) dat mede met de verdere verwikkelingen, de spankracht van de film de hoogte in trekt.
Als geheel toch maar matig, net als de acteerprestaties.
Terloops : Het liedje "My Little One" werd enige jaren vóór deze film de hitlijsten ingezongen door Frankie Laine.

Een ouverture dat wellicht het beste is dat Fuller ooit deed en 2 of 3 meesterlijke scenes en toch net geen meesterwerk. Het grillige verhaal zit in de weg dat bij momenten psychologische fundering mist (vb als ze wordt verdacht van moord is Griff resoluut tegen haar maar wanneer ze het meisje vinden is Griff plots pro Kelly en Kelly zelf lijkt het haar niet te storen). Een melodrama pur sang deze keer en het kwaad zit natuurlijk achter een masker van goede schijn. Thema's als gedoemde liefde, isolatie en vooroordelen tegen een achtergrond van culturele verschillen (klassieke muziek, Venetie) zijn typisch Fuller. Magistrale Duits expressionistische fotografie van Stanly Cortez en onderstreept het noir gehalte van het verhaal.

Goedkoop gemaakte, maar vlotte en stijlvolle thriller heeft een sterke proloog waarin het geheim dat voormalig prostituee Kelly [Constance Winters] probeert te verbergen terwijl ze een nieuw leven opbouwt in het rustige stadje Grantville. Uiteraard blijkt haar verleden haar te achtervolgen en dreigt dat haar hoop en haar dromen voor de toekomst uiteen te doen spatten. Winters is uitstekend in de hoofdrol en onder de regie van Samuel Fuller verveelt deze thriller geen moment, ondanks het feit dat de budgettaire soms iets te duidelijk zichtbaar zijn.

Goeie film over een prostituee die naar een ander stadje verhuist om een nieuw leven te beginnen. Absoluut melodramatisch, maar daar staat tegenover dat het hier en daar best rauw en gewaagd uit de hoek kan komen (zeker voor die tijd). Constance Towers legt het er soms wat dik bovenop, maar dit past verder prima binnen het geheel.

De openingsscène vond ik zeer indrukwekkend en uniek gefilmd. Het was alsof ikzelf keihard in mijn gezicht werd geslagen door Constance Towers die de rol van "Kelly" speelde. Ze stond op korte afstand recht tegenover mij. Er was direct en indringend oogcontact met haar. Ik was meteen gegrepen door dit camerawerk. Dit in combinatie met de acteerprestaties van "Kelly" waren voor dermate overtuigend, dat ik heb op kon brengen om gedurende de film oprecht met haar mee te leven. Ik gunde haar gewoon als mens het allerbeste.

Toen op een gegeven moment het thema pedofilie werd aangesneden met een drama tot gevolg, was dat voor mij net zo'n schok als voor "Kelly". Ik dacht: "Dat ze dit nou moet meemaken terwijl ze net het grote geluk in haar leven had gevonden."

Wat ik enigszins afbreuk aan de film vond doen, was dat de ontknoping erg snel in ongeveer 7 minuten werd afgeraffeld. Alsof er maar beperkte tijd beschikbaar was. Best jammer, omdat de uitdieping over "Kelly's" levensloop daaraan voorafgaand vrij uitgebreid aan bod kwam. Ik had graag nog wat langer genoten van een uitgebreidere uitwerking van de ontknoping. De film als geheel vroeg daar gewoon om.

De prachtige uitgave op blu-ray (regio B) van Criterion Collection (met haarscherp gerestaureerd beeld en geluid en met in- en uitschakelbare Engelse ondertiteling voor doven en slechthorenden) maakte de film tot een onvergetelijke belevenis die zeker weer een keer door mij zal worden herbekeken.

Beginscène beloofde veel maar daarna dacht ik geregeld: waar gaat dit toch heen. Het leek wel een soort vreemd sprookje, met dat Grant in Grantville, en sommige ontwikkelingen gingen zo snel: de hospita noemt een ziekenhuis met gehandicapte kinderen en Kelly zegt: "wat, gehandicapte kinderen" en één shot verder is ze al bezig met haar liefdadigheid. Er waren daarvoor wel een aantal sterke scenes maar ik wist eigenlijk pas dat ik een redelijk briljante film aan het kijken was toen het kinderliedje werd ingezet. En daarna, de shock die zo plotseling kwam dat ik er net zo door overrompeld werd als Kelly. Plotseling sneden eerdere scenes ook weer hout, zoals het kusmoment met Grant, the naked kiss van de titel, dat er even wordt ingezoomd op het licht verontruste gezicht van Kelly voor ze het onbestemde gevoel wegwuift.

Deze film zal bij een volgende kijkbeurt nog beter worden denk ik. En dat liedje zit nog wel even in mijn hoofd.

De tand des tijds is niet vriendelijk geweest voor deze film met een controversieel thema in standaard studiodecors met min of meer plichtmatige personages. Daar komt nog bij dat het acteren door een gemis aan oprechte emoties er veelal uitziet als declameren. Alle voorgaande loftuitingen ten spijt ben ik niet erg onder de indruk.

Af en toe tref je in een oude film een scene aan waar je bijna het bestaan van viert. Vawege het enorme lef dat er voor nodig was om zoiets te doen. Een voorbeeld is voor mij het hertje uit Sirks All That Heaven Allows. In deze film is er de musicalsequentie met het door kinderen gezongen liedje. Wat een scene. Kunst en kitsch, emotie en sentiment, bevrijdend en beperkend en surrealistisch en bijna uit de toon vallend en tegelijk de film enorm veel extra's gevend. En ook nog het hergebruik van het liedje waardoor de scene nog meer waarde krijgt Voor mij in deze op twee na laatste film mijn Fullercyclus de beste scene uit alles wat ik tot nu toe van hem zag.

Het is 1964 en Fuller filmt bij een kleine studio en de Hayscode is aan het instorten dus hij komt hier met thema's die heel kort ervoor en in een andere setting helemaal niet had gekund. De openingsscene is enorm brutaal en heeft een editing die me deed denken aan John Cassavetes vroege werk. Towers (nooit geweten dat die achternaam echt bestaat en niet alleen als pseudoniem van een zekere Rotterdammer) draagt de film met gemak en Fuller laat haar acteren zoals het in deze film hoort. Ze zat ook in Shock Corridor. De film zit in het begin opvallend vol met verwijzingen naar eerder werk van Fuller, waaronder Shock Corridor.

Ook heel bijzonder is dat de film constant een gevoel heeft dat er iets niet pluis is. Dat het perfectionisme niet klopt. Wat ook opvalt is dat elke film van Fuller klinkt als een film van Fuller. Zijn stempel zit overal in bijna al zijn films over de dialogen. Het geeft zijn films karakter en maakt ze heel eigen.