Eu Te Amo (1981)

Toneelachtig drama dat zich vooral in een paar kamers van een appartement afspeelt. Met twee behoorlijk egocentrische personages die het erg moeilijk hebben omdat van beiden onafhankelijk van elkaar de relatie is beëindigd. Zwelgend in zelfmedelijden dwalen zij om elkaar heen in een poging de pijn te verzachten. Ze zoeken naar iets dat tastbaar is en willen weg van abstract gefilosofeer dat enkel een schijnverlossing biedt. Ze zijn op zoek naar concrete antwoorden en concrete oplossingen. De middelen heten dialoog en seks. Omdat beide personages erg met zichzelf bezig zijn lukt de omgang met het verlies slechts ten dele. Ze zoeken de schuld in ieder geval niet bij zichzelf. Zoveel is duidelijk. Het geweeklaag is niet van de lucht.

Ja, dat klinkt allemaal erg vaag en dat is de film ook. Evenals warrig en verstikkend droog. Zonder bevrijdende relativering of lach. Saai dus.

Ok, even ademhalen en weer door met wat (on)zinnige tekst:

In het appartement voelen zij zich vrij om te bewegen en vrij in hun experimentele zoektocht om manieren te vinden om met het verlies om te gaan. Om te worden bevrijd hebben ze elkaar nodig. En als dan juist de confronterende schuldvraag die een oplossing voor het lijden kan inhouden, wordt gemeden, blijken in de vrije interactie die tussen beide personages bestaat beperkingen te sluipen. Het ongedwongen verblijf in het appartement en de ongedwongen omgang met elkaar zijn minder ongedwongen dan het lijkt. Beide dingen zijn ongewild toch gebonden aan bepaalde restricties en voelen eerder aan als een vorm van gevangenschap dan als een vorm van vrijheid. En in die staat van gevangenschap bestaat slechts teleurstelling, manipulatief gedrag en schijn. Dat is althans de boodschap die ik uit alle dialoog, seks en omgangssituaties heb gefilterd. En ja, dat kan heel goed een hele foute interpretatie zijn. De film is namelijk niet interesssant genoeg om de volledige speelduur heel alert te blijven kijken. Door vaagheid en warrigheid mis je wel eens wat.

In de film zitten enkele surrealistische scènes die er mooi uitzien. Hun functie is mij niet duidelijk, maar ze doen je even vergeten hoe godvergeten vervelend de personages wel niet zijn. Misschien is juist dat de functie van die scènes. Wie weet.

Hetzelfde doen de erotiek en de naaktheid. Er is veel van. Het leidt af van het vermoeiende verhaal en maakt het kijken naar de film tot iets dragelijks. Helemaal als blijkt dat Sonia Braga veel meer bezit dan alleen een mooi koppie. Het maakte de filmbeleving in ieder geval een stuk prettiger en was een belangrijke stimulans om me over de talrijke inzakmomenten heen te zetten.

Desondanks geen film die ooit een tweede kijkbeurt krijgt.