Toast (2010)

Uitstekende ingetogen mooie en onderhoudende Britse film met een uitstekende cast ook Oscar Kennedy als de jonge Nigel Slater is geniaal de film berust op een waargebeurd verhaal.

Matige film waarin een jongen gefrustreerd raakt omdat zijn ouders er op culinair gebied niet veel van bakken. Pas tijdens het tweede gedeelte kon ik sympathie opbrengen voor het hoofdpersonage, en dat is eigenlijk te laat. Ook is het geheel wat flauwtjes en mist eigenlijk wat peper en zout.

Begon wel aardig met een jochie dat dat nieuwe gerechten aan zijn ouders voorstelt. Ze laten de spaghetti zomaar staan en nemen niet eens de moeite nemen om iets anders te proeven en dat was best zielig. Wanneer zijn moeder overlijd (van het sterven, Nigel's reactie of een begrafenis krijgen we jammer genoeg niets te zien) gaat het meer om de band tussen hem, zijn vader en de 'vreemde poetsvrouw' en het koken zelf wordt naar de achtergrond geschoven. Met als gevolg een teleurgestelde Nigel die overal tussendoor loopt met een strenge blik op z'n gezicht. Prima kijkbaar maar absoluut niet grappig en het is allemaal iets te gemakkelijk om een echte impact te maken.

een zeer charmante film; met een goede dosis azijn en bitter. Het koken werd mij net te karikaturaal; en daardoor verdween een thema voor mij naar de achtergrond: de gewone pure liefde voor koken. Jammer en wat paradoxaal in deze film.

En om een weekje vakantie in te luiden: een feel-good-film!!

Niet te zoetsappig, very British en met hoge dosis Dusty Springfield.

Zo ongeveer de Billy Elliot-stijl maar dan met lieve moeder die niet kan koken en nare stiefmoeder die fantastisch kan koken.

Deze eens meegebracht en het was toch niet echt wat 'k had verwacht. De film was veel meer dramagericht, zeker het eerste uur. 'k dacht dat het veel meer rond koken ging draaien, maar dit was toch eerder een klein onderdeel, de relatie tussen de moeder en de vader had een veel prominentere rol.

De cast deed het wel prima en visueel zag het er ook prima uit.

'k zou de film niet onder het genre komedie klasseren, want de film was toch veel meer drama.

Tja, uiteindelijk vond 'k het zeker geen slechte film, maar wel veel meer drama dan dat 'k had verwacht.

Pfff, dit was toch een stuk dramatischer dan wat ik van te voren verwacht had. Maar over het algemeen wel een interessant om een keer te zien. Sowieso spreekt het Brits-Engels taalgebruik me meer aan dan het Amerikaanse Engels, maar de Britse sfeer is ook erg prettig.

Wat verder aardig is, is dat geen van de personages uiteindelijk echt sympathiek is. De schoonmoeder is dus de "vijand", maar die komt er wellicht nog het beste vanaf. Ik zie in haar geen golddigger, maar iemand die met haar kookkunsten echt haar best doet om het hart van haar man te veroveren. Maar wellicht dan anderen dit anders zien. Je mag toch wel verwachten dat na een aantal jaar de zoon haar accepteert, maar zijn afwijzing omdat ze van lagere klasse is, maakt hem er niet sympathieker op. En verder leven hij en vader zich maar weinig in elkaar in.

Dat de strijd zich voornamelijk culinair uit, is grappig. Wat verder ook sterk is, dat de homoseksualiteit van de hoofdpersoon maar terloops ter sprake komt. Er zijn niet veel films waar de hoofdpersoon homo is, maar waar het er eigenlijk niet veel toe doet. En dat doet verfrissend aan.

De film mag er verder visueel redelijk uitzien, maar uiteindelijk heeft deze film hetzelfde probleem wat meer biografische films hebben. Het gevoel van: "ja en?" Waarom is het zo belangrijk om deze levensgeschiedenis te vertellen? En van dat belang weet de film me niet te overtuigen. 2,5*.