El Sicario, Room 164 (2010)

Interessante docu zonder opsmuk: een ruimte en een man die vertelt over zijn gruwelijke daden als huurmoordenaar voor de Mexicaanse maffia. Het schijnbare gemak waarmee hij zijn relaas vertelt, gaat soms door merg en been.

Ook opvallend is het verhaal dat hij zijn opleiding als politieman gefinancierd heeft gekregen van het Cartel. Wie dacht dat dit gegeven alleen voorbehouden was aan fictie zoals Infernal Affairs of The Departed, heeft het mis.

Interessant vooral omdat regisseur de aandacht vrijwel de hele film vast weet te houden met een pratende man, een spraakwaterval welteverstaan. Zeker knap te noemen. Maar als de ex-huurmoordenaar op zijn knieën vertelt inmiddels god te hebben gevonden, weet je ook zeker: dit is een man die ook goed uit de voeten kan met het podium dat voor hem gecreëerd is. En dat levert moreel gezien een aantal (interessante) vragen op.

3,5*en

Boeiend vanwege het ontzettende detail, maar echt veel nieuws hoor je niet. Maar ik kan dit makkelijk aan mijn studievrienden aanraden.

Fikse tegenvaller.

Het gegeven spreekt tot een verbeelding. Beroepsmoordenaar geeft inkijk in de dagelijks praktijk van zijn professie. Je verwacht verhalen waar je haren van overeind gaan staan en eerlijk is eerlijk, die zitten ertussen. Probleem is dat de maker denkt dat-ie daarmee klaar is.

Laat hem maar praten is het motto. Er worden geen vragen gesteld, hij wordt niet tot de orde gebracht als hij afdwaalt en er wordt geen basale structuur in zijn oeverloos relaas aangebracht. Daarbij wil de goede man anoniem blijven (begrijpelijk) en zitten we dus naar een visnet en een schetsblok te kijken. Waarbij vooral opvalt dat slechts 1 op de 10 tekeningen echt ondersteunend is, de rest irrelevant en afleidend. Alsof hij de opdracht kreeg te tekenen, vooral niet stoppen met tekenen.

Een martelpraktijk, op nuchtere toon tot in detail uiteengezet, waarvan de intense gruwel haaks staat op de kinderlijke tekening van hangmannetjes. Fantasie van de kijker doet de rest. Daar is de docu het sterkst. Maar dan moeten de anekdotes stuk voor stuk sterk zijn, de tekeningen relevant en moet er sprake zijn van een coherent verhaal. Of knip tot 60 min. speelduur.

Als je vervolgens als maker slechts je camera laat draaien, in de montagekamer de minder interessante dingen eruit knipt en muzikaal intro en outro eronder moffelt, ben je ofwel lui of weet je niet creatief met een goed gegeven om te gaan.

Typisch voorbeeld van een interessante vondst die zichzelf wel tot goede docu verwerkt. 1,5*

Pff wat een gemopper.

Ik vind de film juist zo sterk door de eenvoud en de beperking. Film is in de eerste plaats een goed verhaal, en dat krijgen we hier voorgeschoteld in zijn meest rudimentaire vorm. En anders dan in bv Buried is de locatie niet krampachtig beperkt, maar is het een beperking die gewoon een gegeven is, gelukkig wel afgewisseld met wat buitenbeelden van Juarez.

Als alles wat el sicario verteld, verbeeld zou worden, zou ik er waarschijnlijk niet naar hebben kunnen kijken. Hier wordt je eigen verbeelding aangesproken,....van National Geographic raak ik persoonlijk meestal afgestompt door de opdringerigheid van de beelden.

Hoe de docu tot stand gekomen is..... niet zo interessant, zeker niet om het in de film te stoppen, dat zou ik een zwaktebod hebben gevonden. De man verteld zijn verhaal, de setting is beperkt, ook qua tijd. Ik vind het gewoon goed gedaan.

Het einde kan je misschien niet bevallen, maar in een Mexicaanse setting vind ik het niet zo vreemd. Laar de EO deze film maar uitzenden.

Aardig interessant!

Er komt een hoop onderwerpen aan bod die invloed hebben op, of beïnvloed worden door, de drugskartels.

Met name het politieke randje in het midden van de film vond ik interessant.

Jammer, erg jammer dat de docu eindigt met een preek waar (bijna) niemand anno nu nog op staat te wachten.

Interessante documentaire waarin een hitman van een Mexicaans drugskartel uit de doeken doet waar hij zich de afgelopen twintig jaar zoal mee bezig heeft gehouden. Het blijft allemaal vrij clean, weinig smeuïge details maar je krijgt als kijker een aardig beeld.

Het is begrijpelijk dat ie zijn eigen hoofd niet uit de doeken doet en ik vermoed dat de maker hem laat tekenen zodat de man de draad van zijn eigen verhaal niet kwijtraakt. Op enkele momenten zoals op het laatst wordt el Sicario emotioneel, wat een leven hebben die lui toch.

Ongeloofwaardig.

Waarmee ik niet wil zeggen dat zulke dingen niet gebeuren. Maar het einde is me echt een paar graden te theatraal, en buiten dat nog eens veel te veel debating class om niet als nagels over het schoolbord te gaan. En dan beginnen een hele serie details in de rest van het verhaal toch wel erg te rammelen, en bekruipt me het gevoel dat het geheel van begin tot eind in scene gezet is. Wat op zich niet precies betekent dat het niet 'echt waar' is, en misschien zelfs dat de man zelf El Sicario is - maar de ontboezeming is nep, nep, nep. En nee, dat daagt me niet door de inhoud van het einde, maar door de manier waarop het gebracht wordt.

Waarmee het op zich een knappe film is in dat het tot dan toe de aandacht behoorlijk vast weet te houden, maar ik kwam wel met een enorme kater buiten. Wil je iets over de mexicaanse kartels weten, lees dan liever de wikipedia.

Lastig.

Wat doe je als regisseur wanneer je een huurmoordenaar (Sicario) hebt die zijn relaas voor je camera wil doen? Opsmuk zorgt ervoor dat mensen sneller zullen twijfelen aan zijn verhaal, maar één pratende kop die 80 minuten lang zijn verhaal doet is ook maar kaal natuurlijk.

Er is een beetje naspelen van gebeurtenissen in de hotelkamer, maar da's toch best pover. Ook het schriftje van de moordenaar is een vreselijke afleiding. Allicht een poging van de regisseur om het toch nog iets visueler te maken, maar die man is een dramatisch tekenaar en het lijkt na een tijdje meer tijdverdrijf voor hem dan dat de kijker er ook echt wat aan heeft. Allicht dat er een verdwaalde pschyloog is die het superboeiend vind naar zijn gekrassel te kijken, maar wat mij betreft had het niet gehoeven.

Het vertelde verhaal is indrukwekkend, al moet je jezelf als kijker er wel de hele tijd op attent maken dat het om realiteit gaat, want het verhaal heeft daarnaast ook wel wat weg van het plot van een slechte B-film. Misschien vooral een afwijking van een mens die geregeld een filmpje meepikt, maar ik zat er wel wat mee tijdens het kijken.

En zo zwalpt het de hele tijd wat tussen verveling/gewenning en verbazing. Sommige zaken zijn supergedetailleerd en drukken je toch met je neus op de feiten (ondanks dat je latent wel beseft dat zulke zaken gebeuren), andere momenten razen voorbij en doen de aandacht vooral verslappen (zoals wanneer hij ermee wil stoppen en uit de organisatie gezet wordt.

Zeker de moeite om een keertje te kijken, maar ondanks dat het gevoel dat de regisseur er meer mee had kunnen doen, wat de omstandigheden dan ook waren. Ik ben er trouwens geen fan van dat soort omstandigheden mee in een docu te duwen, dat soort egotripperij zie je al veel te vaak terug in docus, maar het gesprek net iets boeiender maken, al was het maar dmv van enkele gerichte vragen en extra uitdieping, had deze doc enkel beter kunnen maken.

2.5*