Nerosubianco (1969)

Tweede deel uit de hippie trilogie van Brass,en ook het minste.Ook hier hebben we weer te maken met Godard plagiaat: ditmaal haalt Brass zijn inspiratie uit 2 ou 3 CQJSDE,dwz een verveelde huisvrouw die vervreemd van de kapitalistiese maatschappij en van haar vent aan het rebelleren slaat.Waarbij Sanders echter braver is dan Vlady,opmerkelijk genoeg.Ze werkt niet als hoer,maar fantaseert slechts over dikke negerlullen.

Verder een uiterst braaf filmpje waar we niet meer dan wat blote tieten te zien krijgen,en net als zijn opvolger l'urlo een soort intellectuele montage is zonder narratie die vooral bestaat uit allerhande newsreels en iconische shots tussendoor van oa un chien andalou,Auschwitz,Hiroshima,posters van Sidney Poitier,stills uit la chinoise,het onvermidelijke trippy pop-art gedoe enz.

Wat de film overigens duidelijk van Godard onderscheidt is dat er amper wordt geluld;dialogen zijn er niet en we horen behalve de muziek slechts af en toe de monologues intérieurs van de heldin.

Brass is tameijk schaamteloos in zijn politieke correctheid,met als toppunt een neger en een tsjink die het rode boekje resp. de autobiografie van Malcolm X uitwisselen.Wie deze film heeft gezien,zal verder niet twijfelen aan de puur kommersjeele doeleinden die Brass met zijn hippie filmpjes had.

Overigens kwam onze gekleurde vriend Carter me bekend voor,en verhip:hij was de sidekick van Lorne Greene in battlestar galactica.

De muziek werd verzorgd door procol harum spin-off the freedom,die trouwens ook hinderlijk vaak in beeld zijn.