Luci del Varietà (1950)

Leuke debuutfilm van Fellini, waarin een komisch theatergezelschap wordt gevolgd, dat het echter niet zo geheel gemakkelijk heeft.

Het gezelschap bestaat uit zangers, dansers, iemand die lampen opeet en de aardige maar nogal naïeve eigenaar. De eigenaar heeft er alles voor over om van zijn groep een succes te maken, ook al zijn daar soms de verkeerde mensen voor nodig. Het gezelschap leeft in de marge van de samenleving en leidt in feite maar een treurig bestaan, al geeft Fellini er telkens een komische ondertoon aan en zorgt hij voor een luchtig sfeertje.

Giulietta Masina speelt erg sterk en leuk om haar weer eens te zien. Carla Del Poggio doet het ook aardig, maar is vooral een erg mooie verschijning. Ik vond het ondertoontje van de film erg fijn en hoewel het allemaal nog heel hoogstaand wordt, is dit toch zeker aangenaam kijkvoer te noemen. Hier had Fellini het film maken al behoorlijk in de vingers.

3,5*

Prima debuut van Fellini, ik vind het zelfs een van zijn leukste films. Er zitten al veel van die typisch Fellini-elementen in (alleen het thema al schreeuwt zijn naam) maar het is luchtiger dan zijn latere werk, de melancholie speelt nog maar een bijrol. Maar dat geldt ook voor de platheid en groteske figuren die je in latere films nogal eens tegen komt.

De Filippo en Masina doen het prima, ik vond del Poggio niet zo bijzonder. Haar dansjes en gezang, zonder al te veel talent maar met een hoop zelfvertrouwen uitgevoerd, zijn wel vermakelijk. Het zijn de bijrollen die echt schitteren in kleine rolletjes: de zangeres op leeftijd, de magiër, en de gladde advocaat niet te vergeten.

Zeker geen debuut waar Fellini zich voor moet schamen.

Prachtige tragikomedie. Een simpel verhaal maar het werkt op alle vlakken. Goeie acteerprestaties, dynamische regie van het duo Fellini-Lattuada, mooie fotografie van Otello Martelli.
Grote ster van de film is Carla Del Poggio (op dat moment al getrouwd met Lattuada) die het hoofd van theaterman Peppino de Filippo op hol brengt. De film speelt zich af in het tweede- of derderangs Italiaanse variété wereldje van de jaren veertig waardoor de kijker bij momenten in de positie van de theaterganger wordt geplaatst en zich kan vergapen aan de kunstjes en toch wel sensuele uitstraling van Carla Del Poggio. Te vermelden waard is ook de rol van de Amerikaan John Kitzmiller die in die tijd regelmatig opduikt in Italiaanse films.
De psychologie van de relaties binnen het theatergezelschap van de Filippo komt realistisch over, werkt tot op het einde. Hoe symbolisch dat Carla en Peppino in de finale een verschillende trein nemen. Voor mij is dit een erg entertainende film met een kwetsbaar kantje.