Un Écran Nommé Désir (2006)

Films en psychoanalyse, schijnbaar niet zo'n uitstekende combinatie

Van Hitchcock tot David Lynch was een documentaire die al een aantal maanden digitaal stof stond te happen op mijn decoder maar waar het nooit van kwam om hem te zien. Nu had ik zin om iets kort te zien en vermits dit schijnbaar Frans stukje cinema maar een klein uurtje duurt, was het de perfecte gelegenheid om het eens te zien. De verwachtingen waren redelijk hoog maar de score hier op de site zorgde er al voor dat mijn verwachtingen ietwat getemperd werden en maar goed ook want anders had dit wel een erg grote teleurstelling geweest.

Het concept is nochtans wel uitermate boeiend. Nu ben ik helemaal niet thuis in het wereldje van de psychoanalyse maar types zoals Freud zeggen me natuurlijk wel iets. Ook de titel van de documentaire (als je dit zo kunt noemen) wekt erg grote verwachtingen want een groot deel van het oeuvre van Lynch is erg bevreemdend en Hitchcock gaf ons met Spellbound een uitstekende film over het onderwerp. Genoeg stof dus voor een interessante film maar jammer genoeg wordt er teveel gebruik gemaakt van het laten zien van allerlei films en worden Hitchcock en Lynch een aantal keren gewoon genoemd zonder enige betekenis. En daar zit dan ook het knelpunt van de documentaire doordat er gewoon een hele boel films worden geïntroduceerd aan de hand van allerlei korte fragmenten maar dat het allemaal niet echt veel nut heeft. Pas op, het zijn allemaal boeiende films (Suddenly Last Summer, een aantal werken van Fellini, ...) maar er wordt gewoon teveel gebruik gemaakt van de films. Het lijkt alsof Kapnist de link met de psychoanalyse compleet heeft overschat en dat er eigenlijk helemaal niet zo veel te linken valt. Ik zeg het, de fragmenten zijn boeiend maar ze zijn niet hetgeen wat ik verwachtte toen ik las waarover Van Hitchcock tot David Lynch ging.

Waarom dan toch nog een voldoende? Afgezien van het bedrieglijke concept van de film, niet zozeer het idee zelf maar de uitwerking is bedrieglijk, zijn er nog wel een aantal goede zaken op te merken. Zo zijn er veel interviews met een aantal legendarische regisseurs die stuk voor stuk boeiend weten te vertellen. Oké, het gaat hier allemaal over archive footage en dat betekent dus dat het allemaal footage is dat maar wat bijeen is geraapt door Kapnist maar dat is ergens nogal logisch. We krijgen footage van Hitchcock, Fritz Lang, Godard, Fellini en nog meer. En dat is de reden waarom dit toch nog op een manier het waard is om te kijken.

Niet wat ik ervan had verwacht maar toch nog enigszins boeiend. De link met de psychoanalyse komt niet uit de verf, de interviews met de regisseurs wel, alleen is het wel jammer dat de stem van de Nederlandstalige commentaargever ronduit irritant was.

3*