Baai Ga Jai (1981)

Zogenaamd een klassieker binnen het genre, maar op één geweldige scène met Sammo Hung na, was dit misbaksel echt niet om aan te zien. Vreselijk.

1 ster

Viel me toch wat tegen. Aan de choreografie ligt het in ieder geval niet, daar kan ik maar weinig kritiek op leveren. Het voornamelijke probleem ligt echter bij de humor die maar zelden lijkt te werken. Ik kan de humoristische toon in dit soort films altijd met gemak appreciëren, sterker nog, ik vind het bij vlagen ook eenvoudigweg erg hilarisch. Maar opmerkelijk genoeg wilde de humor hier gewoon niet werken. Ook de personages stelden mij enigszins teleur. Ik kon niet verder dan een Krappe 3*.

Eén van de meest humoristische kung fu films die ik al ben tegen gekomen

Ik ben nu al een goed jaar ofzo bezig met me eens verder te verdiepen in het kung fu genre. Voornamelijk via het complete oeuvre van Jackie Chan waar ik met een kameraad bijna door ben maar ook via onder andere de Shaw Brothers. Deze The Prodigal Son had ik dan ook eens een tijd geleden gekocht omdat ik er van overtuigd was dat het met Jet Li, toch ook wel een icoon in het genre, was. Ik haalde hem gisteren dan ook tussen al de rest van de films van Li uit en kwam tot de conclusie dat die hier eigenlijk bitter weinig mee heeft te maken.

Ik vermoed dan ook dat ik Yuen Biao op de DVD hoes verwarde met Li maar soit, hier zit ook genoeg vermakelijk kung fu acteergeweld in om mijn interesse te wekken. Zeker door de aanwezigheid van zowel Biao en Sammo Hung is the Prodigal Son een film die meer gezien mag worden. Ik heb ondertussen al wel wat films in het genre verorberd, al beschouw ik me nog altijd als een beginneling, maar er zijn maar weinig films waar de humor er zo dik op ligt en dan ook nog eens geslaagd overkomt. Er wordt veel aan smoelentrekkerij gedaan maar het blijft over het algemeen vrij leuk en dat is niet zo vanzelfsprekend als je zou geloven. Qua verhaal is dit eigenlijk ook nog vrij degelijk. Weliswaar een opzet die redelijk standaard aanvoelt maar het blijft de gehele speelduur boeien. Interessante afwisseling ook tussen humoristische momenten en nogal harde scènes zoals de moorden op praktisch het gehele theatergezelschap.

Maar het aspect waarvoor The Prodigal Son toch eens 1x gezien moet worden door een liefhebber van het genre is de uitmuntende vechtchoreografie. Dat is natuurlijk compleet te wijten aan Sammo Hung die hier een heerlijk gemonteerde vechtfilm van weet te maken. Jammer dat hij dit talent later is kwijtgeraakt als ik op The Medaillon en Mr. Nice Guy moet afgaan. Er zitten hier dan ook een paar legendarische scènes in (zoals het gevecht van Leung Yee-Tai wanneer zijn astma opspeelt) die de film de moeite waard maken. Yuen Biao ken ik eigenlijk alleen maar van een handvol films met Jackie Chan maar daar was hij me praktisch altijd positief opgevallen. Deze keer neemt hij de hoofdrol op zich en het gaat hem meer dan goed af. Hij heeft in ieder geval een heerlijke stijl. Datzelfde geldt voor Sammo Hung natuurlijk maar dat was wel te verwachten. Interessante rol ook voor Ching-Ying Lam. Ben hem denk ik nog niet eerder tegen gekomen, hier ziet hij er dan ook vrij raar uit zo zonder wenkbrauwen en dan dat optreden als travestiet, maar het is in ieder geval een geslaagde rol en de wisselwerking met Biao en Hung is geslaagd.

Interessante film die wel eens kans maakt op een verhoging naar 4,5* met een herziening. De choreografie is één van de beste die ik tot nu toe ben tegengekomen, de humor lag me vrij goed en met de tandem Biao en Hung heb je twee degelijke acteurs. Tel daar ook nog eens onder andere Lam bij en je bent vertrokken voor een geslaagde avond.

4*

Die typische Hong Kong humor zorgt voor een reeks amusante gevechten. Die speelsheid en inventiviteit maakt een film als deze met gemak bovengemiddeld goed. Helaas zijn 'grootse' duels wat dungezaaid, wat wel een gemis is in een film als deze.

De introductie van Sammo Hung zorgt meteen voor de beste scene uit de film. De film, die op dat moment gevoelsmatig wat is ingezakt krijgt hierdoor weer een frisse impuls. Hoewel de hoofdrolspeler ook wel een bepaald charisma heeft, is zo iemand als Hung iemand die je meteen volledig weet in te pakken.

Hopelijk is er nog een film van de regisseur die de geweldig uiteenlopende choreografieën van Lin Shi Rong (1979) weet te overtreffen.

Best oké.

Oude Sammo Hung, volgens de oude formule. Dat wil zeggen een eerste helft die bijna een film op zich is, daarna een dramatische gebeurtenis die alles op z'n kop gezet. Tweede deel richt zich dan vooral op trainingen met een groots eindgevecht als finale. En daarna is het ook meteen gedaan.

Leukste vond ik uiteindelijk nog de introductie van Hung zelf. Lompe komische scenes, maar welgekomen. De gevechten zelf vond ik namelijk een beetje droog en niet echt talrijk genoeg. Wel wat mooi voetenwerk, ook de scene met de brandende vlag mocht er zijn, maar met de Chinese opera als setting en iets teveel plot zit zo halverwege de film er toch al wat sleet op.

Duurt ook eigenlijk iets te lang, had wel een kwartiertje afgekund naar mijn gevoel. Plot van dit soort films is toch altijd hetzelfde, dus daarvoor hoeven ze het allemaal niet te rekken. Biao vind ik ook de minste van het trio Hung - Chan - Biao, laat hij ook hier wel weer merken.

Maar dankzij de humor en een paar knappe gevechten toch wel de moeite. Ondertussen bijna alles van Hung gezien, zeker niet de beste martial arts regisseur, maar heeft toch een fijne oeuvre bij elkaar gewerkt.

3.0*

Het is natuurlijk allemaal vrij infantiel maar de speelse vechtscenes zijn leuk gedaan en bieden best

wel amusement.

Vermakelijke kung fu film. Luchtig toontje wordt wel onderbroken door een heftige gebeurtenis. Wel hier en daar wat langdradig. Maar in het laatste half uur zit de vaart er weer goed in. Enkele fijn geregiseerde gevecht scènes.

Blijkbaar naar de echte Leung Jan, ze hebben duidelijk wel wat mensen ter inspiratie in China. Het is dan ook maar een uitgangspunt, maar goed meegenomen. Biao Yuen in de hoofdrol die het niet slecht doet, sommige bijacteurs zijn een pak minder, zeker als het op de humor terugvalt. Maar zeker de mix van gevechten en humor zijn de leuk, zoals de scène met de make-up.

Je krijgt wat je kan verwachten van Sammo Hung, al voelt de film best wel weinig geïnspireerd. Gelukkig weten ze achter de schermen hoe ze dit genre moeten maken, zodat het nog wel aangenaam om te zien was. Maar zeker niet de beste uit het repertoire.