El Páramo (2011)

Trailer (YouTube)

Lijkt me helemaal nog niet zo´n verkeerde, deze spaanse nieuwe horror.

Wat een climax moest worden, werd uiteindelijk een anti-climax. De eerste 45 minuten zijn spannend en mysterieus gevuld met goede 'suspense-muziek'. Na die 45 minuten gebeurd er iets meer. Maar in plaats dat het spannender wordt, wellicht enger (horror!) buigt de film langzaam naar drama. De regisseur heeft hier niet gekozen voor 'Amerikaanse schietgraage soldaten- aktie.' Daarnaast worden vele vragen voor de kijker niet beantwoord in deze film, zelfs wordt het hier en daar voorspelbaar. Spaanse horror is in het algemeen erg goed! Jammer genoeg behoort deze film daar beslist niet bij! Mensen die van horror en/of van een pot vol met 'Spaanse navy-seal-achtige aktie' houden, komen helaas bedrogen uit! Ondanks ik het wel een goed verhaal vond met een goede, spannende 45 minuten en een mysterieus, spannend sfeertje toch 2 sterren. Er had hier immers echt meer in gezeten!

Nou, dat komt dan mooi uit. Juist omdat ik noch van (de meeste) horror noch van navy-seal-achtige actie hou, was El Paramo een aangename verrassing. De psychische onttakeling van de soldaten staat centraal en wordt overtuigend in beeld gebracht. Mede door de prachtige setting (de verlaten, in mist gehulde flanken van de Andes) slaagt El Paramo er uitstekend in om een beklemmende, unheimische sfeer op te wekken.

Erg prettig. Ten eerste is het enorm sfeervol rondom die onvoorspelbare heuvel. Hoogtepunt is het onheilspellende karakter, dat zich vooral laat leiden door simpel gebruik van een mistbank in een desolate omgeving. De langzame aftakeling van de soldaten (wisselwerking) zorgt daarbij voor een hoop onrust. De film bouwt zich heel fijn op en staat visueel z'n mannetje. Lekker dicht op de huid en zo grauw mogelijk gehouden. Mist helaas net het vermogen om door te stoten waardoor het een kleine topper had kunnen worden, maar blijft desalniettemin een solide film.

Tja, wat moet ik van deze film nou zeggen? Slecht kan ik hem niet noemen maar echt goed?

Het is jammer dat het allemaal zo vaag is.

Doet me denken aan Deathwatch.

Wie een echte horror verwacht komt bedrogen uit. Er zitten geen monsters in deze film (hoewel de vrouw wel monsterlijk lelijk is). Er gebeurd eigenlijk vrij weinig op horror gebied. De spanning wordt soms wel opgebouwd door middel van de muziek maar dan gebeurd er eigenlijk niets. Het zijn eigenlijk de soldaten zelf die langzaam maar zeker doordraaien. En er zitten wel wat gruwelijke momenten in zoals het moment dat het been afgezaagd wordt maar ook dat wordt niet echt in beeld gebracht. Het meeste is allemaal suggestief. Toch is het geen slechte film en wil je `m wel afkijken. Ik wel tenminste. 3 sterren

het verhaal sprak mij aan en heeft mij inderdaad ook tot ongeveer 40 minuten geboeid en spannend maar naarmate de tijd verslijt zo kan je het wel noemen gebeurt er eigenlijk geen ene reet meer de film word langzaam maar zeker afgekapt je weet eigenlijk al wat er gaat gebeuren......de soldaten waren gelukkig niet zo slim dat de vrouw opgesloten zat achter slot en grendel en toch denken ze dat zij het is euhmm........jaaaaa......voorde rest wel goed om te zien hoe de soldaten doordraaien maar verder is het een af rader ik vond het een waist of my time....

Ja hier hou ik van. Sfeervol, mistig, mysterieus en bovenal een geweldige duistere audio, mooi gedaan. Het is een beetje jammer dat het genre horror eraan wordt meegegeven, dat wekt misschien valse verwachtingen. Het is weliswaar horror/angst wat de soldaten doormaken maar geen pure horror zoals gangbaar in film-terminologie. Het is veel meer een psychische aftakeling van de militairen die je krijgt voorgeschoteld in een onheilspellende setting.

En die aftakeling werkt goed, getriggerd door traumatische ervaringen, bijgeloof, het groepsproces waarin men elkaar meesleurt (ook via de dagboeken) en vooral door de vrouw die wordt gevonden.

Vind het altijd prettig als het open staat voor interpretatie: is het een vrouw met kwade machten of denken de soldaten dat alleen maar. Wat mij betreft zeker niet dat eerste omdat het er niet in zou passen en er ook niets direct op wijst, maar omdat je alles blijft ervaren vanuit het standpunt van de mannen krijg je daar geen stelligheid over. Een nadeel is wel dat het iets te eentonig door tokkelt allemaal, verder weinig op aan te merken.

Sluit ik me bij aan, ijzersterke film, die hier spijtig genoeg onderhevig is aan flinke onderwaardering. Al valt dat te verklaren: El Páramo is geen horror, noch oorlog pur sang. Veeleer twee genres die in de blender gemieterd worden, waarbij het resultaat voornamelijk drijft op de akelige sfeer.

Daaraan geen gebrek namelijk. De benevelde, desolate contreien rondom de omineuze militaire basis zijn hier onder andere debet aan. Vanaf minuut één is het al wel duidelijk dat er iets niet pluis is op de Colombiaanse hoogvlakte, althans, die indruk krijg je als kijker. Want was er werkelijk gevaar? Was de 'guerilla' informante echt verantwoordelijk voor het dood en verderf? Als kijker wordt je er uiteindelijk over in het ongewisse gelaten, wat het ook een stuk mysterieuzer maakt.

De psychische aftakeling die gaandeweg intrede doet, heeft zijn kracht vooral aan de soundtrack te danken. Geweldige dreigende klanken, die de film veel sfeer verlenen. Eens de soldaten stuksgewijs mentaal beginnen te ontwortelen laat de soundtrack zich enkel tot een nóg grotere troef kennen. Aan de visuals had Marquez wellicht net wat meer aandacht mogen schenken, al komt de film met louter zijn setting al een heel eind.

Naar boven afgeronde 4,0*, lekkere trip. Overigens wel een einde dat ietwat aan de goedkope kant is, maar ach. Zeker een werkje dat meer aandacht verdient.

Rommelig.

Op papier is een oorlogshorrorfilm altijd wel interessant, zeker als je rekening houdt met het feit dat 't redelijk obscuur is. El Páramo heeft het nadeel dat het ook redelijk onder de radar is gebleven voor de meeste liefhebbers, maar gelukkig is het niet zo dat men er zoveel aan mist.

Regisseur Marquez kiest ervoor om de horror maar een beperkt platform te geven hier en de psychologische spanning tussen de soldaten te belichten. In totaal zijn het er negen die ik na enige tijd amper meer uit elkaar kon houden. Niemand blinkt echt uit, ondanks dat het acteerwerk best behoorlijk is. Ik vond ze qua dramatiek en problematiek teveel op elkaar lijken, waardoor iedere soldaat gewoon te weinig kleur en inhoud heeft. Altijd een gemiste kans, aangezien een groot deel van de film drijft op de connectie tussen de heren.

Links en rechts wordt de spanning wat opgekrikt en krijgen we langzaam maar zeker interessante settings voor de kiezen. De mistige heuvels, het verlaten pand en de donkere kelders hebben wel een zekere charme die Marquez goed benut. Helaas benut hij ze alleen niet zo vaak. Het getier en geschreeuw tussen de soldaten heeft z'n effect al relatief snel verloren in El Páramo, waardoor ik het wel jammer vond dat de spanning beperkt bleef.

Veel meer heb ik er niet over te zeggen. Een ietwat saaie maar sfeervolle oorlogshorrorfilm die het diep zoekt, maar uiteindelijk niet erg diep kan vinden. Voor de liefhebbers van dit soort films is het van harte aan te raden, je ziet er tenslotte niet al te veel van. Knap is het echter allerminst, maar de potentie van Marquez is snel gezien.