BKO: Bangkok Knockout (2010)

Trailer ziet er smakelijk gewelddadig uit

Van de regisseur van Ong Bak en Born to Fight. Met de keiharde klappen zal het dus wel goed zitten

Indeed . Echt iets om naar uit te kijken!

Hier heb ik echt zo zin in want de trailer en poster zijn niet verkeerd.

Dit was toch wel één van de films die ik het liefst wilde zien. De trailer maakte me razend enthousiast en zo veel goede Thaise martial arts films zijn er niet. De beeldkwaliteit van de versie die ik heb gezien was goed, maar de ondertiteling was vermoedelijk gemaakt door een ladderzatte analfabeet die met zijn tenen typte. Ik heb een aantal keer goed kunnen lachen, onbedoeld dus.

Wat ik er vanuit op kon maken was dat de lekkere chick van een vechtersgroep is gekidnapt door een rijke Amerikaan en om haar terug te winnen moeten ze vechten. Ondertussen kunnen een aantal rijke lui geld inzetten op degene waarvan ze denken dat hij gaat winnen. Een enorm dun verhaal dus, en waarschijnlijk maken de dialoogscenes (waar ik dus niet veel van begreep) het niet veel diepgaander. Maakt geen drol uit natuurlijk want het enige dat je wilt zien is dikke actie en dat zit met de regisseur van Kerd Ma Lui en Ong Bak 2 aan het roer behoorlijk goed. Toch knaagde er regelmatig iets en besefte ik dat ik hier toch niet met een film van Prachya Pinkaew te maken had. De vergelijkingen met pionier Tony Jaa en zijn Ong Bak zijn onvermijdelijk en helaas wordt BKO: Bangkok Knockout nooit zo goed. Maar waarom niet?

De locatie is bijvoorbeeld wat pover. Tachtig procent van de film speelt zich af in een verlaten gebouw waar camera's zijn geïnstalleerd zodat alles goed is te volgen voor de rijke stinkerds. Ik denk dat het budget van de film ook niet al te hoog is en zo'n gebouw is best leuk, maar verveeld op den duur een beetje. De kracht van het Thaise stuntwerk zit namelijk ook in het gebruik maken van de omgeving en muurtje op, stellinkje af had ik na tientallen keren wel gezien. Beetje kaal voelde het aan. Gelukkig maakt het einde het een en ander goed. Maar bij een Ong Bak of Tom Yum Goong waren de locaties afwisselender.

Er is ook een ernstig gebrek aan interessante hoofdpersonen. Tony Jaa is de grote man en van de vrouwen is Yanin Vismistananda de grote vechtersbazin. In deze film spelen onbekende acteurs die nogal kleurloze personages neerzetten. Niet alleen is er geen duidelijke hoofdrol, geen van hen heeft speciale signature moves in huis of een overdreven stoer voorkomen. Aan vijandelijke zijde staan gelukkig wel enkele stoere badguys zoals de man in het zwart, de gemaskerde vechter en de blonde verrader. Personen die een eigen stijl hebben en er ook tough uitzien.

De actie is zoals we mogen verwachten en zoals de trailer aanduidt bikkelhard. Klappen komen weer hard aan en er worden geen koorden gebruikt. De Thai zijn daar meesters in, iedere acteur is zijn eigen stuntman en soms vraag je je echt af hoe ze het hebben overleefd. De martial artists laten iedere schijnbaar onmogelijke move lijken op kinderspel. Soms kreeg ik spontaan zin om ook even een somersault kick uit te voeren, maar in de wetenschap dat de tv, het raam en diverse meubels het niet zouden overleven en ik met een dubbelgevouwen hoofd naar het ziekenhuis zou moeten, hield ik me in. Erg vlot gefilmd en mooi gechoreografeerd. En toch had ik nergens echt het 'wow' gevoel dat ik bij de Jaa-films (daar is hij weer) wel had. Misschien omdat ik intussen al wat gewend ben wat betreft Thaise stunts. Maar eigenlijk denk ik ook dat een sterkere soundtrack me meer adrenaline zou hebben gegeven, een sterk punt in Ong Bak. De cinematografie was soms ook niet zo sterk. Vechters die buiten beeld sprongen en opeens ergens anders weer in beeld sprongen bijvoorbeeld of het filmen van het moment dat de vechters tegelijk de lucht inspringen en elkaar in het midden treffen had beter gekund.

Uiteindelijk kan ik tot de conclusie komen dat ik me goed heb vermaakt, maar er iets meer van had verwacht. De film voelt wat meer low budget dan de trailer doet vermoeden en doordat de ondertitels voor geen kant klopten heb ik niet veel begrepen van het verhaal en daardoor misschien wat binding met de characters misgelopen. Deze film ga ik ongetwijfeld binnenkort herzien, met goede ondertitels en ik vermoed dat ik hem dan nog wel eens kan ophogen. Desalniettemin het bekijken waard voor Thaise martial arts fans.

Meer van verwacht.

Met de actiescenes is niks mis. Misschien niet bijster origineel meer ondertussen maar gevechten als in de kooi ( ) of later tegen de Michael Myers look-a-like mogen er absoluut zijn. Die niche hebben ze in Thailand wel vast en zullen ze allicht ook niet snel meer afgeven.

Maar verder is het een wat kale film. Verhaaltje is dom, boeit verder niet zo maar de intro was gewoon te langdradig. Ook de outro trouwens, na het "finale" gevecht komt er nog een heel stuk bij (meer dan 20 minuten) die niet erg veel meer boeiden. Wel nog steeds actievol, maar het verhaal was toen eigenlijk afgelopen en qua choreografie voegden die actiescenes ook niet heel veel meer toe. Wat gedoe met brommers en trucks, niet geheel mijn ding.

Setting, camerawerk en acteerwerk vond ik ook ondermaats. Een film als deze mag er toch echt wel wat beter uitzien. Nu is het gewoon telkens weer wachten op de volgende actiescene. Die zijn dan ook meteen wel weer érg goed, maar geweldig hoog scoren doet de film uiteindelijk niet.

Beetje een gemiste kans.

3.0*

Van de maker van Ong Bak, dus had er wel wat van verwacht maar valt heel erg tegen.

Enige reden.

Voorzien van zeer matig acteerwerk en veel te lang hangend blijvende op dezelfde locatie, heeft deze officieuze Ong Bak vrijwel alleen goede knokscènes te bieden. Het aardige begin doet echter vermoeden dat er ook verhaaltechnisch gezien best wel wat meer in had kunnen zitten. En dus moet de kijker zich tussen de vaak fenomenaal uitgevoerde vechtpartijen worstelen door een hoop reut. Eigenlijk zijn deze oplevingen de enige reden om de rit uit te zitten.

Goed.