The Beaver (2011)

Aparte filmervaring.

Ik weet nog steeds niet goed wat ik met deze film aan moet, en ik heb nu toch al een paar uur de tijd gehad om hem te laten bezinken. Enerzijds voelt het erg 'zwaar' aan, wat ook logisch is, want het thema is niet om vrolijk van te worden. Af en toe komt er licht relativerende humor in voor, maar dat wordt weer snel weggeveegd door zwaarmoedigheid. Van komedie is er dan ook nauwelijks sprake. In het begin betrap je jezelf nog wel op een glimlach, maar wanneer je aan de bever gewend bent, kom je er al snel achter dat er helemaal niet veel te lachen valt.

Het duurde mij te lang. Teveel bever. Ik ging me aan hem irriteren en na ruim drie kwartier was ik ook wel klaar met het beest, en met het verhaal. Er worden zoveel verschillende dingen ingestopt waardoor het lijkt of de film zelf niet weet waar het heen wilt. De zoveelste moeilijke vader-zoon relatie, de zoveelste ongelukkige echtgenote, het zoveelste worstelende pubermeisje.. het is dat de bever nog enigszins vernieuwend en verfrissend was, want anders was het niks wat je nog niet tien keer eerder hebt gezien.

Mel Gibson, met zijn geslagen puppyhoofd, doet het zeker niet onverdienstelijk en ook Jodie Foster weet te overtuigen met haar bezorgde personage. De kinderen doen het prima, maar zijn niet altijd even geloofwaardig. Het jongste zoontje was schattig, maar er werd mijn inziens te weinig gedaan met zijn situatie. De focus lag voornamelijk op Walter, die natuurlijk ook wel centraal staat in deze film, maar de invloed op de familie had ik graag wat beter uitgewerkt gezien.

Al met al geen slechte film, maar ook niet iets wat mij kan bekoren. Wanneer je hem eenmaal gezien hebt is dat ook genoeg, een herziening zit er voor mij in ieder geval niet in.

Sympathiek

Toen ik voor het eerst het idee hoorde dacht ik aan een soort slechte Adam Sandler film. Hoewel het dat helemaal niet is en het gewoon een sympathiek klein Amerikaans filmpje is, heeft de film toch wel wat momenten die doen denken aan zo een film. Het is enerzijds best knap van Foster dat de film toch geloofwaardig blijft en je best meevoelt met de karakters, anderzijds heb je soms wel het gevoel dat het allemaal nog wel wat vreemder en extremer mag gaan met Gibson zijn karakter. Hoewel dan zeker het risico bestaat dat het niet meer de film zou worden die het nu is. Maar ik hou persoonlijk wel van films met iets meer ballen.

Deze film is zeker niet rampzalig zoals Kos bijvoorbeeld dacht vooraf, maar ook nergens is het erg veel anders dan we eerder hebben gezien. Ondanks de premisse je misschien wel zo doet denken. Gibson speelt erg sterk en mede door hem raakte de film me op momenten wel.

3 sterren.

The Beaver heeft een bijzonder verhaal. Het feit is wel dat hier veel meer uit gehaald had kunnen worden. Dit komt vooral omdat het veelal iets te vlot ging en er niet een directe keuze gemaakt werd wat er nu precies verteld moest worden. Er waren te veel zijlijnen wat de psychologie achter 'the Beaver' niet ten goede kwam. Ook waren de motieven niet altijd even goed uitgewerkt wat kleine plot gaatjes opleverde. Mel Gibson speelde voortreffelijk. Erg indrukwekkend. Helaas vind ik Jodie Foster helemaal niets. Ik heb totaal niets met die vrouw en irriteer mij aan haar spel. Vond haar erg gemaakt overkomen. Misschien had ze het beter alleen kunnen regisseren, zonder er spelend aandeel in te hebben.

Niet heel goed. Maar zeker ook niet slecht. Wat ik wel vrij slecht vond, het acteerwerk van Mel Gibson.

Niet helemaal geslaagd drama, met evenwel een uitstekende en geloofwaardige rol van Gibson. Het script neemt helaas sporadisch teveel hooi op de vork en de film raakt uit balans op cruciale punten. Het bizarre uitgangspunt resulteert in een vrij originele en sympathieke film, maar het blijkt lastig voor regisseuse Foster om de juiste toon vast te houden. Door de korte speelduur vliegen de gebeurtenissen voorbij, waardoor alles vrij oppervlakkig wordt uitgewerkt. Jammer, want de film heeft zeker zinnige dingen te melden. Een meer subtiele en kleinere aanpak had waarschijnlijk beter gewerkt.

Mel Gibson is geniaal als Walter Black en natuurlijk als de bever en is weer terug op het hoogste niveau, ook leuk om eindelijk weer Jodie Foster te zien in een film waar ze ook de regie voor rekening nam met een half uur meer speelduur en een betere uitwerking had er nog meer ingezeten , ondanks dit toch een dikke zeven dus 3.5*

Een uitstekende Mel Gibson in een middelmatige film.

Het verhaal komt nergens boven 'de woensdagavond rtl4 waargebeurde verhalen uit' en het plot rond zijn zoon en zijn vriendin was gewoon zinloos.

Net de moeite waard om de preformence van Gibson te zien.'

De rest snel vergeten.

ps. Gibson moet zelf een film maken!

Vond het begin wat langzaam op gang komen, werd soms wat langdradig met de pop. Verder vind ik dat Mel Gibson dit juist ijzer, maar dan ook ijzer sterk acteert. (Hij brengt de film van 2,5 naar 3,5 ster). Ik vind de betrekking van het gezin goed en noodzakelijk omdat je zo duidelijk de impact krijgt van iemand die een depressie heeft.

Verder ben ik het niet eens met bovenstaand quote. De relatie van de zoon en zijn vriendin geeft wat meer diepte en achterliggende gedachte. Deze achterliggende gedachte geeft aan dat het heel belangrijk is om jezelf te blijven en niet te zijn zoals andere willen of dat je zelf zou willen. En dit heeft ook weer te maken met het hoofdverhaal van "Walter". Hij probeert door middel van the beaver uit de dagelijkse depressie te komen, terwijl hij juist moet proberen om zich zelf weer te vinden.

Met het duidelijk naar Amélie refererende beginstuk toont de film een ambitie die het uiteindelijk niet waar kan maken. De depressie van de hoofdpersoon, en de daaruit volgende psychose, zouden de dramatische hoeksteen van het verhaal moeten zijn. Maar nadat deze aan het begin aardig worden geschetst, worden ze tot vlak voor het einde weggedrukt door het absurde gegegeven van de beverpop en een teveel aan zijweggetjes.

Toch is de film, dankzij een paar momenten van oprechte ontroering en een redelijk gewaagd verhaal, beter dan de trailer deed vermoeden.

Interessant concept maar nogal vlak uitgewerkt, ondanks de goeie rol van Gibson.

Wat in het begin nog voor een lach zorgt slaat langzaam om in een vorm van medelijden. Gibson zorgt dat de film niet doorslaat naar een verkapte zwarte komedie maar zijn aandoening (zoveel mogelijk) als een serieus probleem probeert te brengen. Jammer dat er te veel sentiment aan te pas komt en het verhaal toch wat mak is uitgewerkt om echt indruk te kunnen maken. Moet zeggen dat Gibson hier wel een voortreffelijke rol neer zet die hem haast op het lijf lijkt geschreven. Door hem wordt een matig uitgewerkt maar veel belovend concept toch nog een aardige film.

3*

Mooi drama waarin een vader al jaren aan depressies lijdt, en per ongeluk zelf een manier vindt om hiermee om te gaan. De bever wordt eigenlijk gebruikt als een soort buffer en is een means to an end. De film is zeker onderhoudend en het zij-plot van zijn oudste zoon sluit goed aan bij het verhaal. Uitstekend acteerwerk van de gehele cast, vooral Mel Gibson is nog het vermelden waard in een bijzondere en ook lastige rol. Een dik verdiende 3.5 sterren.

Bijzonder filmpje met Mel Gibson in de hoofdrol die dermate in de war is dat hij een bever aan zijn hand nodig heeft om te kunnen functioneren. Op zich valt te leven met deze keuze van de makers, maar af en toe, zoals de scene dat hij zelf letterlijk in gevecht gaat met de bever, tja. Het zijplotje met de zoon waarin ook Jennifer Lawrence een rol speelt kon mij ook wel boeien. Aardig.

''I'm the Beaver, Walter and I'm here to save your g*ddamn life.''

Een aparte film met als thema extreme depressie's en waanzinnigheid.

Het verhaal volgt Walter, een familieman die aan depressie lijdt. Als gevolg hiervan is het niet alleen zijn gezondheid wat slechter en slechter wordt, maar ook zijn band met zijn gezin. Zijn oudste zoon vermijd hem liever en wilt totaal niets met hem te maken, zijn jongste mist de aandacht van zijn papa en zijn vrouw herkent haar man niet meer. Het leven van Walter staat op een fatale grens totdat hij een nieuwe vriend ontmoet. Een pop, een bever. Vanaf dat moment begint Walter met een nieuw leven, een leven waar die weer normaal met zijn gezin kan doen en weer succes boekt op zijn werk. Dit is echter van korte tijd totdat de bever niet meer wilt scheiden van Walter.

Raar, maar prima uitgewerkte verhaal met verschillende soorten personages. Walter had het eens goed, zijn bedrijf maakte het goed en zijn omgang met zijn vrouw en kinderen waren stabiel totdat die hopeloos depressief werd. Hij probeert van alles en nog wat, in therapie en medicijnen, maar niets werkt. Zijn oudste zoon Porter, is een scholier die zijn geld verdient door scriptie's te schrijven voor anderen. Hij heeft een grote angst en dat is op zijn vader lijken. Om dit tegen te gaan schrijft die elk kenmerk die zijn vader heeft op en doet er vervolgens alles aan om al die kenmerken te vermijden. Zijn jongste zoon is het liefst alleen en wordt hierdoor gepest. Hij wilt het liefst onzichtbaar worden. Zijn vrouw probeert Walter te steunen en te helpen, maar langzaam maar zeker herkent zei de man waar ze ooit op verliefd werd niet meer. En dan heb je natuurlijk de Bever. Een spreekpop dat Walter heeft gevonden in een container. De Bever ziet zichzelf als een 'medicijn' om een patiënt te helpen distantiëren van zijn negatieve kenmerken.

De banden tussen vader-zoon-moeder worden duidelijk weergegeven. Er ontstaat veel relatieproblemen in de film en met behulp van de Bever is Walter hard bezig om alles weer op orde te krijgen. Hierdoor heeft een film een kleine ´feel good´ momentje, maar dit verandert drastisch wanneer het blijkt dat Walter daadwerkelijk niet zonder de Bever kan, iets waar zijn vrouw schoon genoeg van heeft en haar man genezen terug wilt.

De film is meer drama dan komedie. Af en toe moest ik wel lachen, maar het was voornamelijk dramatische problemen. Wat het hem helemaal deed was de gevecht tussen Walter en de Bever. Het moest serieus voorstellen, maar ik kon niets anders dan verbaasd zijn en lachen.

Het acteren zat er prima in. Ik kon me goed inleven in Walter's situatie en waar Foster mee te maken kreeg. De kinderen deden het ook aardig en ook meteen hun situatie in zo'n soort geval. Mel Gibson's Britse accent vond ik geweldig. Deed me veel aan Jeff Dunham denken. De soundtrack van de film is sterk en ondersteund goed.

Enkel het eindresultaat van de climax tussen Walter en de Bever laten je niet met een goed gevoel achter. Er zal ongetwijfeld een boodschap in de thema zitten, dit was me alleen ontschoten.

Gekke Mel!

Haha, wat een mafketel toch. Echt een rol die hem op het lijf geschreven is. En verrassend genoeg vond ik dit een leuke film (had best lage verwachtingen).

Het is een tragikomedie, met de nadruk toch wel op het drama-gedeelte. Uiteraard is er met zo'n uitgangspunt (man spreekt via pop op z'n hand) wel humor aanwezig maar die is eerder zwartgallig en bovendien neemt de film naar het einde toe een erg dramatische wending. Maar Mel doet dat goed, Jodie trouwens ook, en gooi er dan nog een love interest als Jennifer Lawrence bij en je hebt mij helemaal natuurlijk.

Prima.

Een goede film over schizofrenie.

The Beaver heeft een mooi verhaal, goede acteerprestaties en goede regie door Jodie Foster. Wat me vooral stoorde aan de film, was dat hij zo traag ging. De personages worden elk goed in beeld gebracht. De Bever zelf vond ik niet erg leuk. Al was dit denk ik de bedoeling. 3*

The Beaver heeft een verhaal dat moeilijk uit te werken is en zowel een meesterschrijver, een meesterregisseur en een meestercast nodig heeft om te kunnen werken. We krijgen geen van allen (al is de cast nog niet zo heel slecht bezet met Foster en Lawrence; Gibson en Yelchin hebben me nooit veel gedaan). Wat we nu krijgen is een film die mij nooit echt wist te overtuigen. Het bleef een op een maffe manier interessant idee dat niet uit de verf kwam.

De vreemdste keuze vond ik nog wel dat Foster kennelijk besloot om het zo goed als compleet serieus te brengen. Ze hoefde van mij geen pure komedie te maken en misschien is het wat te makkelijk om grappen te maken over een man die om therapeutische redenen een beverpop aan zijn hand heeft zitten die voor hem praat, maar Foster negeert eigenlijk gewoon dat het een automatisch grappig gegeven is, alsof het nooit komische potentie heeft gehad. Sterker nog, in ieder geval in de eerste helft reageert de omgeving van Gibsons personage opvallend goed op de bever, met uitzondering van natuurlijk de zoon. Niemand lacht erom, iedereen accepteert het en wij als kijker moeten denk ik hetzelfde doen. Dat lukt enigszins, maar zo'n vechtscène waarin Gibson tegen zijn eigen hand vecht met die pop eraan werkte voor mij niet als een serieuze scène, omdat het zo belachelijk is en ook nog eens omdat het doet denken aan een mix tussen een moment uit Dr. Strangelove en Ted.

Misschien had het allemaal wel kunnen werken als het drama wat beter uitgewerkt was. De lengte is echter te kort om daar iets van te kunnen maken. Ik kreeg nooit echt een goed beeld bij Gibsons problemen, kwam nooit in zijn gedachtewereld. Dit komt trouwens ook door die bever, ironisch genoeg. Daardoor stond Gibson steeds letterlijk en figuurlijk op de achtergrond en bleven zijn depressie en de oorzaken daarvan aan de oppervlakte hangen. Het verhaal rond zijn zoon is daarnaast zo ontzettend cliché dat het bij voorbaat al bijna niet meer boeit. Het allemaal laten eindigen met die speech van Lawrence die vader en zoon weer bij elkaar brengt is vreselijk, niet op de laatste plaats omdat het een totaal onovertuigende, geforceerde speech is, waarvan ik overigens blij ben dat ik bij mijn eigen diploma-uitreiking niemand heb horen houden, want daar hoort zoiets echt niet thuis. Foster had de zwaarmoedigheid van het verhaal ook iets te ver doorgevoerd om een happy end nog acceptabel te maken, maar dit is wel een erg halfbakken poging.

Al met al vond ik het gewoon erg nep. Het best wordt dit nog geïllustreerd door Gibsons zelfmoordpoging aan het begin. Dit is een bloedserieuze film en een zelfmoordpoging is een bloedserieuze zaak, dus waarom er dan zo'n ludiek riedeltje achter zetten? Foster is een fijne actrice (hier ook wel), maar als regisseur maakt ze hier een tamelijk waardeloze indruk. Ze geeft sowieso nergens iets extra's aan het verhaal qua regie. Geen extra betekenis, speciale sfeer of zelfs maar mooie shots. Volgens het boekje. Ze levert een film af met een leuk concept waarvan je tijdens het kijken niet eens meer merkt dat het concept leuk was.
1,5*

Het uitgangspunt van The Beaver is hilarisch, maar wat nog veel grappiger is, is de film zelf. Op metaniveau althans, want er vliegen zoveel door vioolorkestjes begeleide clichés om je oren, dat het beschamend wordt: Mel Gibson met een bever op de cover van Time Magazine, de love interest van zijn zoon die natúúrlijk haar artistieke talent verbergt, die ont-zet-tend diepzinnige afstudeertoespraak... Het is om je dood te lachen, maar alleen omdat het zó fout is dat onbegrijpelijk wordt dat het geheel met zo weinig opzettelijke humor wordt verteld. Bovendien, zelfs al zou dit zonder humor werken, dan nog wordt het geheel in krap anderhalf uur te weinig uitgewerkt om je bij de personages te betrekken. Dit is een Hollywooddrama (in de dubbele betekenis van het woord) dat niet door lijkt te hebben hoezeer een serieuze aanpak van dit absurde uitgangspunt, het geheel tot een melig boeltje maakt.

Allereerst wil ik graag zeggen dat ik onder de indruk ben van het regie talent van Jodie Foster. Ik had niet verwacht dat zij hier aanleg voor zou hebben, het is dan ook leuk om te zien dat ze twee belangrijke rollen vertolkt in deze productie genaamd "The Beaver".

De acteurs zijn allen goed gecast, uiteraard springt Mel Gibson eruit met zijn rol. Zeker als je beseft dat Mel Gibson nooit eerder zo'n rol heeft gespeeld. Jodie Foster speelt haar rol goed als moeder die graag haar man terug wil (mentaal gezien). Anton Yelchin mag ook genoemd worden, hij zet een alledaagse tiener neer die duidelijk zijn problemen heeft en hier niet goed mee weet om te gaan.

Ik kan me moeilijk vinden in het feit dat deze film deels als komedie is aangegeven. Ik vond de situaties eigenlijk alles behalve grappig en zag meteen de triestheid van het gebruiken van een handpop om te communiceren. Zeer interessant deze kijk op de menselijke geest en het omgaan met extreme depressies. Naar mijn mening heeft deze film dan ook een nieuw vlak aangeboord als het gaat om behandelen van depressies/gedragsstoornissen.

De film sluit zeer goed af, een kort relaas over de man Walter Black. Het relaas zet je aan het denken als de credits beginnen te rollen, klein kippenvel momentje. Alles bij elkaar opgeteld vind ik "The Beaver" 4 sterren waard!

Onevenwichtig.

The Beaver heeft anders wel wat potentieel, maar wordt op cruciale momenten de nek omgewrongen, meestal door opgeklopt drama (de vader-zoonrelatie, het vriendinnetje met het moeilijke verleden, ...).

En hoewel ik de bever met dat irritante accent niet erg kon smaken, had de focus beter meer op Walter gelegen en wat minder op de verplichte subplotjes.

Of ik de film dan beter had gevonden, laat ik in het midden. Wat ik wél weet is dat het dan tenminste niet moest eindigen met die tenenkrommende speech.

Mel Gibson doet het verdienstelijk als de depressie zelve en ook Jodie Foster - wiens manier van acteren mij niet altijd kan bekoren - is niet slecht.

De jonge garde acteert eveneens op niveau, hoewel ik wellicht nooit fan van Anton Yelchin zal worden.

Jodie Foster als regisseuse neemt geen risico's en doet alles volgens het boekje: teveel bijzaken, opgeklopt drama, ... Het mag dan ook bijna een wonder heten dat The Beaver soms klein aanvoelt.

De speelduur van een krappe 90 minuten is evenwel lang genoeg.

2,5

Degelijke film die vooral dankzij de originele 'bever-twist' interessant weet te blijven.

De film kent best een paar leuke, komische momenten, alhoewel die op één hand zijn te tellen.

Mel Gibson zet een hele puike prestatie neer en ook de rest van de cast doet het goed.

Helaas kan ik niet zeggen dat ik het drama ook maar ooit ergens echt aangrijpend vond worden. Ook het 2e plotlijntje met Jennifer Lawrence en Anton Yelchin wist mij maar amper te boeien.

Ondanks dat de film mij inhoudelijk dus niet echt wist te overtuigen, moet ik wel erkennen dat Foster een goed passende sfeer in deze film heeft weten neer te zetten. Wat dat betreft twijfel ik niet aan haar talenten als regisseuse en ik kijk toch wel uit naar het volgende werk van haar hand.

3,0*

Een redelijk dramafilm...

Grappig verhaal...

Grappig acteerwerk..

Bekende acteur Mel Gibson speelt goed...

Prima kwaliteit breedbeeld

(helaas geen HD aanwezig)...

Redelijk achtergrond geluid/muziek

(geen Dolby Digital aanwezig)...

De tijd dat Mel Gibson nog eens een mooie filmrol neerzette ligt al weer geruime tijd achter ons. Ook rollen als deze helpen niet om oude tijden te doen herleven. De film is een niet erg geslaagde poging van Jodie Foster om een psychologisch drama over schizofrenie een komische ondertoon mee te geven. Het resultaat is eigenlijk vlees noch vis en onderstreept min of meer de vergane glorie van de twee hoofdpersonen. Anton Yelchin en Jennifer Lawrence zorgen met twee mooie bijrollen nog voor enige compensatie, maar kunnen de film ook niet redden. Matig.

De eerste 10/15 minuten zijn vrij sterk, maar als de bever zijn intrede doet, wordt het al gauw minder. Op voorhand trok dat hele bever-gedoe me al niet zo, maar ik had toch gehoopt op een kleine verrassing. Helaas, Mel Gibson doet zijn best, maar zorgt er maar mondjesmaat voor dat je niet de hele tijd denkt naar iets krankzinnigs te kijken.

Het liefdesverhaaltje is er één als zovelen. Ben ook totaal geen fan van speeches in een film en met de boodschap van deze film kan ik maar barweinig.

Nee, the Beaver zorgt toch vooral voor een rare nasmaak. Een pluim voor het lef van de makers om zo'n verhaal neer te durven zetten, een duim omlaag om verder geen lef te tonen binnen het verhaal zelf.

2,5*

Deze eens meegebracht en hij viel eigenlijk beter mee dan gedacht. Het is zeker geen alledaagse film over een niet zo toegankelijk thema, maar 'k vond hem toch goed te pruimen.

Het acteerwerk was ook dik in orde.

Tja, prima film om eens mee te pikken via tv, maar één keertje volstaat wel.

Mel Gibson in aardige films zien, het is de laatste tijd niet zo makkelijk. Enkele VOD-films, een aardige schurk in een voor de rest zwakke Expendables 3 en nog eens een (iets minder) aardige schurk in het ook al bedenkbare Machete 2.

The Beaver is een zeldzaam lichtpunt maar het is dan wel meteen een knaller van formaat, al moet je de film met de juiste intenties zien. Verwacht hier geen melodramatisch drama maar eerder een tragikomedie of het recentere dramedy.

Het verhaal van deze film is absurd, van de pot gerukt en naar het einde toe misschien ook net iets te extreem daarin. Al een geluk dat dit gecompenseerd word met wat standaardverhaaltjes (zoals bij de zoon) die even rust kunnen bieden. Het is wél overduidelijk Gibson die de show steelt: zowel als de depressieve Walter, als The Beaver is hij op dreef. Het is zoals een zin in de film ook zegt: na een tijd word je eraan gewoon en dat is effectief zo. Vooral de eerste helft van de film bekijk je de film eerder door de ogen van de vrouw van Walter (Foster) waarbij je ook als kijker eerst raar kijkt, het dan gewoon begint te worden en iets later het toch verontrustend begint te vinden.

Verwacht hier wel geen zwaar drama. Met die pop word het nooit kinderlijk maar er zijn wel genoeg komische noten te vinden die de film verlichten. Naar het einde toe misschien wel te weinig en door de gebeurtenissen daarin had dat best wel nog gemogen om die balans toch wat perfecter te houden. Buiten Gibson zijn ook de rest van de rollen goed ingevuld met zelfs een bijrolletje voor de toen nog redelijk onbekende Lawrence.

The Beaver is een sterke dramedy die vooral leunt op de beste Gibson in jaren en een absurd maar wel dicht-bij-de-mens- verhaal die je op evenveel lachsalvo's als tranen trakteert waarin vooral de monoloog van Gibson in de tv studio en Lawrence op het einde van het schooljaar de perfectie halen.

This is a picture of Walter Black, who had to become The Beaver, who had to become a father, so that one day this might just become a picture of Walter Black.

Wel, laten we hopen dat deze film geen schoolvoorbeeld gaat worden voor het omgaan met depressies/schizofrenie, anders kan het toch wel eens zeer naar voor de arm van desbetreffende personen aflopen. Dat gezegd hebbende is The Beaver een heel unieke film, die helaas wel maar deels geslaagd is. Het personage van Gibson vond ik hier bijvoorbeeld echt enorm geslaagd, maar de verhaallijn rondom de zoon was bijvoorbeeld echt tergend saai. De minuten tikten in deze scene's voorbij in een film die toch maar amper anderhalf uur duurt. Daarnaast had ik ook wel wat meer wat willen zien van het leven van Walter Black in de tijd dat het gezin nog echt gelukkig was samen en hoe ze door de jaren uit elkaar zijn gegroeid. Ook bleef het personage van Foster teveel aan de oppervlakte en had deze meer uitgediept mogen worden.

Wat wel goed geslaagd was, is hoe de bever gaandeweg steeds meer tot leven lijkt te komen en steeds minder tot de verbeelding lijkt te gaan spreken. Het is wat het personage van Gibson op een bepaald moment zelf ook stelt. Het is dan gewoon geen pop meer. De film onder komedie scharen vind ik overigens heel onterecht want de situatie waar Walter in terecht komt, is juist bloedserieus. Hoewel de film in eerste instantie heel lichtvoetig met zelfdoding om probeert te gaan (wat overigens heel misplaatst aanvoelde) wordt de toon die gezet wordt eigenlijk steeds serieuzer. In het algemeen is deze titel vanwege zijn unieke verhaal wel aan te raden, al had er wel werk gestoken kunnen worden in de verhaallijn van de zoon, om zijn verhaallijn wat pakkender te maken.

3,0*

The Beaver een ietwat vreemde met Mel Gibson, geregisseerd door Jodie Foster. Je hebt wat inlevingsvermogen nodig om mee te gaan in het vreemde plot van de film, maar verder is het over het algemeen een aardige film. Ik heb alleen twee grote minpunten en dat is ten eerste het probleem dat ik moeite had met de toon van de film. Moest ik nou lachen of was het serieus bedoeld? Af en toe wist ik het niet meer. Ten tweede is het einde weer zo Hollywood-achtig en totaal niet nodig dat het niveau van de film gelijk omlaag wordt gehaald.

The Beaver vond ik een matige film waarbij ik de aandacht meerdere keren verloor. Komt het door het karige verhaal? JA. Geen bijzonder verhaal en de enige reden dat ik dit nog 2,5* kan geven, is het feit dat Mel Gibson erin zit. Hij speelde als enige gewoon goed en mede daarom geen dikke onvoldoende. Maar helaas, deze film is niet echt geslaagd en raad ik niemand aan om te kijken. Ben je Gibson fan, dan zeker kijken...wil je een leuke zondagmiddag een andere film kijken...DOE DAT VOORAL!

De vrouwenluisteraar (Mel Gibson) is terug om in zichzelf te soul searchen naar hoe je ook alweer contact legt met andere mensen. Nu heeft Mel zelfs een grappige handpop als een katalysator voor zijn diepste zielenroerselen. Rivella was ooit een beetje vreemd maar wel lekker, maar in 'The Beaver' (2011) smaakt de vreemdheid niet echt ergens naar. Voor een komische film slaan de grappen steevast de plank mis. Voor een dramatische film met zware thema's (depressie, zelfhaat, suïcide, psychologisch herstel) is het te lollig. Voor een satire op de eigentijdse omgang met authenticiteit en echtheid, is het plot te formulematig en te voorspelbaar. En het allerergste is dat de film heel hard probeert om schattig, eigenzinnig, ontroerend en aangrijpend te zijn, terwijl het juist daardoor allemaal extra geforceerd voelt.

Slappe hap.

Ik keek hem dan eigenlijk ook alleen maar vanwege de rol van Lawrence, alhoewel ik heel goed wist dat zij niet de hoofdrol zal spelen. Desondanks wilde ik de film al best lang eens besnuffelen, maar het kwam er uiteindelijk niet van, tot nu dan.

Gibson speelt wat op de automatische piloot. Hij krijgt dan ook best een moeilijke rol, maar voert hem niet overtuigend genoeg uit om sympathie voor te krijgen of het publiek mee te krijgen. Ook Foster maakt weinig indruk, en weet net als Gibson weinig resultaat te behalen.

Verhaal is tamelijk bizar en ergens wel origineel, maar het komt niet echt over. Enige geloofwaardigheid blijft vooral behind-the-scenes. Bovendien wil de film veel vertellen in een hele korte speelduur, zo'n onderwerp als dit moet wat duidelijker en rustiger verteld worden.

Voor de rest, op een aantal momenten na, is het verhaal zelf ook bedenkelijk voorspelbaar. Het verhaal klinkt op papier als zeer origineel, maar Foster slaagt er desondanks in het verhaal zo voorspelbaar mogelijk voor te schotelen aan de kijker.

Voor de rest verveelt de film niet gelukkig, maar weet eigenlijk niets te doen. Het is niet emotioneel knap, niet filmisch knap en ook totaal niet meeslepend. Gewoon een hele neutrale film die weinig vernieuwend materiaal te bieden heeft. Jammer, want Yelchin & Lawrence waren wel prima bezig. Spelen het duo Gibson & Foster er eigenlijk ook compleet uit.