China Girl (1987)

Beetje West Side Story.

..... wat natuurlijk zelf een variant was op het aloude Romeo and Juliet.

Een film waar ik gemengde gevoelens over heb. Visueel ziet het er allemaal werkelijk prachtig uit, mooie sfeervolle scènes met Chinatown en Little Italy als decor. Aan de andere kant, het verhaal is nogal rommelig. Het blijft een raadsel waarom de hoofdrolspelers zo hevig verliefd worden en hun families de rug toekeren. Je ziet ze maar in pakweg drie scènes bij elkaar, twee keer in een disco en één keer terwijl ze aan het vrijen zijn. Ferrara richt zich teveel op pretentieloze gevechten en dat gaat ten koste van het liefdesverhaal.

De soundtrack is wel een pluspunt, typische jaren tachtig muziek met passende dansscènes in rokerige discotheken. Geinig om te zien hoe men danste in the 80's.

Het acteerwerk is wisselvallig. Richard Panebianco en Sari Chang vind ik beiden matig acteren, chemie tussen de twee acteurs ontbreekt. James Russo en David Caruso doen het een stuk beter.

Dit heb ik dus vaker met Ferrara, de man kan prachtige beelden schieten maar slaagt er soms niet in om het verhaal goed uit te werken. China Girl is visueel een pareltje, maar mist (net als The Driller Killer) de nodige diepgang om zich te kunnen meten met het beste werk van Ferrara.

Out of all of the films he has directed, Abel Ferrara has stated that China Girl is his favorite. bron

Veel romantiek heb ik niet gezien in Ferrara's Romeo&Julia in New York. Hij kiest meer voor geweld dan voor gevoelens en dat wreekt zich wat in deze film. Iets minder lomp en wat meer aandacht voor de twee hoofdfiguren en de film was nog beter geweest. Hij besteedt sowieso teveel tijd aan de vete tussen de Italianen en Chinezen. Positief punt zijn de mooie straatshots van New York, waarin beide gemeenschappen mooi tot leven komen.

China Girl is een typische jaren 80 film en vooral een typische Ferrarafilm. Dat wil zeggen een artistiek ogende geweldsfilm. Veel shots van neonreclames in plassen met synthesizermuziek op de achtergrond of licht dat door luxaflex valt in een donkere kamer. Het oogt hierdoor als een episode van 21 jumpstreet of Miami Vice of een 80's videoclip zoals Beat it of Bad. Het verhaal is een vrij simpele Romeo en Juliette love story met een multiculti twist. In New York grenzen de wijken Little Italy en Chinatown aan elkaar. Canalstreet is de fysieke grens. De Chinese en Italiaanse bendes staan elkaar naar het leven. Te midden van die setting ontmoeten het Chinese meisje Tyan en de Italiaanse Tony elkaar. Tyan is samen met haar broer Yung Gan naar Amerika gekomen. Yung Gan werkt in een restaurant van een Triadsbaas. Zijn beste vriend Tsu Chin is de leider van een Chinese straatbende. Tyan worstelt met de Chinese tradities en zeden terwijl ze eigenlijk een moderne Amerikaanse is. Tony worstelt met het feit dat zijn broer Alby de leider van een Italiaanse straabende is en een grondige hekel aan Chinezen heeft omdat ze langzaam Little Italy overnemen en opslokken. Alby hoopt op te klimmen van straatbende naar een made guy in de Mafia. Hoewel het verhaal op zich een duidelijk kader heeft weet Ferrara er toch een potje van te maken door allerlei randzaken belangrijk te maken en het liefdesverhaal als vanzelfsprekend af te doen en onderbelicht te laten daardoor voelt de film onaf. Jammer want vaart zit er wel goed in en de soundtrack is ook top. Je ziet veel bekende gezichten zoals James Russo en Russell Wong als de broers Alby en Yung Gan ook David Caruso maakt zijn opwachting als beste vriend van Alby.

Jungle Fever meets Mean Streets

Sterk gangsterdrama van Ferrara. Mooi hoe alle verhaallijnen door elkaar lopen en gespiegeld worden. Lekkere rauwe 80’s look wordt met de jaren sterker.

4*