Heya (1993)

Erg vroege Sono.

Duidelijk een film van iemand die nog volop aan het experimenteren is. Het levert af en toe boeiende cinema op, maar toch maakt Sono het hier soms iets te bont.

Volgens mij zit er ongeveer voor 15 minuten verhaal in, de rest bestaat uit uitgerekte scenes. Oeverloze shots waar echt helemaal niks in gebeurt. Wachtende mensen, rijdende mensen, havens ... de zwart-wit fotografie is aardig maar niet uniek genoeg om de film te dragen, het is uiteindelijk de soundtrack die voor een sterke, eigenzinnige sfeer zorgt, door zowat alle geluidseffecten uit te vergroten.

Film waar je zin in moet hebben. Als de sfeer je niet pakt moet dit echt dodelijk saai zijn. Helemaal wou het bij mij niet vlotten, maar geregeld vond ik het toch indrukwekkend. Soms was het alleen té saai.

3.0*

Het begin is even doorbijten (de optiteling met de filmnaam op een verkeersbordje leek wel eeuwig te duren), wat daarna komt is wat mij betreft fantastisch. De film blijft even traag als de opening, maar weet met zijn lange takes zowel te hypnotiseren als de meest droge humor ooit over te brengen. Ook een paar prachtig ingenomen cameraposities gezien. Onderhond prijst ook terecht de sterke geluidsband. Blijft wel, niet alles is even geslaagd (het gedeelte ergens in een café bijvoorbeeld; verstoort het ritme ietwat door ondermaats geknip). Een gek dingetje in deze film is dat alle (vier) mannen als een idioot fluisteren, terwijl het vastgoedmeisje, die met haar expressieloze gezicht de show stal, haar normale stem van Sono mocht gebruiken. Conclusie: geen meesterwerk, wel fascinerend en zeker eigenzinnig.