Una Lettera all'Alba (1948)

Er bestaan er niet zoveel van : Italiaanse noirs uit de hoogtijdagen van dat genre...hooguit hybrides tussen noir en melodrama, waarvan de Matarazzo films wel het beruchtste voorbeeld zijn, en waarin het melodrama veruit op het eerste plan kwam. Daarbij vergeleken is deze film van de zeer bescheiden G. Bianchi- die overigens voor Catene kwam die de vorm van het "genre "in IT zou gaan bepalen- een pure noir. Voor noir buffs echter zal dit overwegend melodrama zijn, met een dik opgelegde, mij overigens dierbare katholieke familiemoraal.

Protagonist is Giachetti als Carlo, hunkerend naar redemption zonder het te weten. Deze gangster krijgt zijn kans als hij in de eponieme vroege ochtend terwijl de brave burgers op weg zijn naar hun werk en hij zich nog klaarwakker vermaakt in een speelhol, een al even eponieme brief ontvangt. Deze leert hem dat zijn ouwe lief hem wil zien : dat blijkt een zgn. ouwe Padovani te zijn, stervende. Die vertelt hem dat zij 20 jaar terug een zoon heeft gebaard, en wel van hem...

Het begin van een kathoieke bekeringservaring natuurlijk : Giachetti zoekt- incognito- zijn zoon op, dat blijkt Sernas te zijn, overdubd allicht. Een aardje naar zijn vaartje, maar dan dommer en hij dreigt weg te zakken in de treurnis van het kleine gangstermilieu. Dit ondanks de hulp van Sernas' vriendinnetje Villi, erg cute hier en piepjong nog.

Hoe het zich allemaal ontvouwt kunt u hierboven integraal lezen, met als WAARSCHUWING dat het hele slot van de film tot en met de slotscène daar ook vermeld staat, lijkt me niet meteen de bedoeling. Al kun je het met die nieuwe lay out negeren, is dat gescroll nog ergens goed voor.

Dat is de inhoud : vooral melodrama dus, maar visueel is dit overwegend wel degelijk een noir. Dat wil zeggen : de sleutelscènes zijn duidelijk gemodelleerd naar de genremodellen, men lette bij voorbeeld op de aanloop naar de "moord " van Sernas, of diens vlucht. Om die reden zou ik er wel het etiket noir op plakken, zij het all'Italiana.

Giachetti en Villi zijn erg goed, er is ook nog Randone- Petri buffs welgekend- als advocaat in een bijrol. Sernas is als te verwachten vrij zwak, ook niet geholpen door de overdubbing allicht.

Wat overnadrukkelijke oldschool score trouwens van Renzo Rossellini, voor een film die bij mijn weten niet met anderstalige onderschriften is uitgebracht.