Otello (1986)

Otello is een pracht van een opera. Verdi had de beschikking over een librettist Boito die zelf een goed componist was en die een zeldzaam gevoel voor dramatische structuur had. Boito heeft een erg effectieve bewerking gemaakt van het stuk van Shakespeare, en Verdi deed 'de rest'.

Opera's lijden vaak aan slechte flutverhaaltjes vol clichéwendingen. Dat is hier dus niet het geval.

Een ander verschijnsel bij opera is dat zangers maar zelden (goed) kunnen acteren. Placido Domingo is van de bekende Drie Tenoren veruit de beste acteur. Hij kan zingen én overtuigen. Ricciarelli en Diaz : idem dito. Diaz maakt iets heel moois van de valse gemene Iago.

Zefferelli heeft het ouderwets mooi in beeld gebracht. Kortom :

Veel beter zie ik het niet gebeuren.

Ik hoop (en verwacht) overigens niet dat moviemeter overstroomd wordt van al die (soms prachtige) opera's die de laatste jaren 'geregistreerd' zijn. Vaak een lust voor het oor (& oog) - maar opera is opera en film is film.

Zegt een liefhebber van beiden.

Ik ben geen liefhebber van opera, maar dit mag er best wezen!

Kitsch. Af en toe een mooie cinematografische vondst, maar Franco Zeffirelli laat het geheel toch wat te graag baden in een sentimenteel eighties-sfeertje. De klankband is overigens gruwelijk ongenuanceerd over de grotendeels geluidsloze film gekleefd, waardoor de werelden beeld en muziek eigenlijk niet soepel in elkaar overlopen. Het audiospoor van de versie die ik zich in het Gentse Filmplateau was bovendien ondermaats en de muziek stond dan nog eens te stil ook. Vocalisten zijn weliswaar indrukwekkend en orkest van het Scala in Milaan onder Lorin Maazel even goed, maar vanwege het vaak knullige camerawerk en kleurgebruik blijft de film nog geen minuut overeind. Veel soortegelijke films ken ik niet - hoewel ik heel warm loop voor het concept! - maar van Kasper Holtens recente 'Juan' was ik bijvoorbeeld een pak meer onder de indruk - ondanks bepaalde grote ergernissen daar...

2,75*