No Reason (2010)

Soort van surrealistische nachtmerrie met daarin Iltenbach's visie van de hel verwerkt. Bij vlagen zo ranzig dat ik weg wou kijken bv bij de marteling van een gast waarbijeen schaar in zijn eikel werd gedrukt en zijn lul vanaf daar, helemaal naar boven toe, in twee-en werd geknipt, maar toch bezat de film een vreemd soort sfeer en onderhuidse spanning (ofzoiets: kon het niet goed thuisbrengen) waardoor ik toch geboeid bleef kijken. Het duurde ook lang voordat ik er uberhaupt iets van begreep, maar tegen het eind wordt het allemaal wat duidelijker. De muziek is ook geknipt voor de film en het acteerwerk van de hoofdrolspeelster best knap.
Apart, onzettend ranzig en toch boeiend. Goed filmpje dus

Wat een film!

Zeker DE beste van Ittenbach die ik tot nu toe heb gezien.
Ten eerste is het allemaal niet zo amateuristisch. Iets wat wel zo was bij bijvoorbeeld: Burning Moon, Premutos en zelfs het latere Dard Divorce.

Irene Holzfurtner zet geen oscar-winnende acteerpresentatie neer, maar vertolkt de rol van de verwarde vrouw zeker niet onverdienstelijk.

Ittenbach verwerkt op een geniaale manier zijn visie van de hel.
De gore is missenlijkmakend goed. Zelfs de meest doorgewinterde hardcore-horror fan die in z'n vrije tijd zijn vriendin bewerkt met een zweep, en waarvan z'n favoriete film ''3 guys 1 hammer is zal bij enkele scenes zijn hoofd wegdraaien, zeker de scene waarin de piemel diagonaal wordt opengeknipt is pijnlijk om te zien.

De meest abnormale scene's komen voorbij. Zo loopt ze in een ware sm-kelder waar de meest vreemde en groteske praktijken aan de hand zijn.
Ook komt ze terecht in een kelder waar zich een uit de kluiten gewassen ''Smeagol'' bevind (en nog meer rare verzinselen van Ittenbach).

De killer is op z'n zachts gezegd eigenaardig. Hij loopt rond in een zwart-leren schort (opnieuw wat sm achtig). Op z'n hoofd draagt hij een masked met daaraan hangend zwart-leren tentakels (denk aan Davy Jones van Pirates of the Caribbean 2).
Om eerlijk te zijn is hij nog best angstaanjagend ook.

Ja, dit is een walhalla voor gore-fans.
Zeker zien dit....

Opvallend sterk met betrekking tot aspecten waar je normaliter niet heel veel waarde aan hecht bij een Ittenbach. Visueel 'cool', al zegt hij het zelf in een korte behind the scenes. Heeft zeker wat te bieden met de diverse segmenten die zich kenmerken door middel van verschillende kleuren. Wat betreft de horror is het weer volledig zijn ding. Daar verandert echt niks aan.

Het begin sloeg niet zo aan, omdat het er nogal soap-achtig uitzag allemaal. Niet om aan te gluren, werkelijk.. Maar wanneer het moet, dan staat hij er. Irene Holzfurtner doet het opvallend goed. Een enorme verbetering na het debacle met zijn vrouw in de hoofdrol. Irene loop 3/4 van de film naakt rond, wat zorgt voor een behoorlijk kwetsbare protagoniste. Daar ging hij ook voor en dat effect werkt optimaal in de scene waar we voor het eerst kennismaken met de killer.

Hij hecht vooralsnog weinig waarde aan het vertellen van een verhaal, maar aan de hand van de symboliek heeft het toch best wat te bieden. Hij gunt zichzelf weer de ruimte voor allerlei uiteenlopende gore en ook wat gave designs, dit geeft de film een soort 'helse' sfeer. Weer een geweldige release van Filmfreak... en de volgende Ittenbach ligt alweer in de schappen!

Beste Ittenbach tot nu. Vooral visueel laat de Master of Gore hier zien wel degelijk iets in zijn mars te hebben. Ook het acteerwerk van Holzfurtner is een verademing vergeleken bij dat van Martina Ittenbach. No Reason maakt mij toch weer nieuwsgierig voor wat ons te wachten staat in de toekomst van deze regisseur.

3,5*

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: No Reason (2010, Olaf Ittenbach) - dvd recensie - cultmoviesreviewed.com

Eerste film van Ittenbach die ik heb gezien. No Reason oogt in het begin behoorlijk campy en goedkoop, maar wil nog hier en daar wel redelijk boeiend uitpakken en is ook behoorlijk goor. Het verhaaltje is uiteindelijk ook best verrassend. Kwa goorheid is No Reason in iedergeval grenzeloos. De nachtmerries van Jennifer zijn ook lekker bizar en soms moest ik wel een beetje denken aan Hellraiser. Na al het bloedvergieten en ranzigheid maakt de film een slag naar een actiefilm.

Wat mij betreft wel een geslaagde bizarre film. Die soundtrack bij dat ellenlange begintiteling en aftiteling was wel schijtirritant. Voor de rest best wel een redelijk tussendoortje.

3,0*

Mijn eerste Ittenbach en gezien de berichten hier gelijk ook de beste.

Het verbaasde me dat de film rustig opgebouwd wordt en er soort van de tijd wordt genomen om Jennifer te introduceren door middel van oude filmpjes voordat het goed en wel begint.

Om na plus minus 25 minuten de gore te introduceren en de verscheidene niveaus waar Jennifer doorheen moet om 'puur' te worden. Hierbij wordt zij geleid door een vreemd uitziende man in een soort van sm-achtige pak en een masker met leren tentakels eraan.

De hierop volgende scènes die de vier niveaus moeten voorstellen waar Jennifer doorheen moet zijn vrij bizar te noemen. Met name de scène waarin een man zijn penis helemaal wordt opengeknipt, was erg pijnlijk om naar te kijken.
Daarnaast waren de sm-kelder en een soort van Smeagol-achtig personage memorabel te noemen.

Om tegen het einde aan de actiekant op te gaan en meer van het vage verhaal te ontvouwen. Hieruit blijkt dat het verhaal op zich wel de moeite waard is, wat ik niet echt had verwacht.
Alleen het filosofische geneuzel op het laatst met de lijkschouwers hadden ze weg kunnen laten.

3,0 Sterren.

Mijn eerste Ittenbach - en schijnbaar zijn beste als ik hier mag geloven - dus naar de rest hoef ik sowieso niet zo dringend op zoek. Vakkundig op het gebied van gore, maar laat op andere vlakken wat steken vallen.

Ik ben absoluut niet vies van een beetje gore en dit is inderdaad een hoop zieke rotzooi bij elkaar. Nu heb ik al veel gezien, en zo'n penis die open wordt geknipt is zo over de top dat ik er niet eens meer van op spring, ondanks dat ik zelf ook even een lichte steek op die plaats voelde. Maar zaken als gekots (al valt dat hier erg mee) maar ook elkaar onderpissen; dan gaat het voor mij iets te ver. Dat is ook de reden dat ik met een boog om Lucifer Valentine's werk heenloop.

Maar de gore is verder erg goed en erg hard en altijd vol in your face gebracht. Gezichten worden zwaar verminkt, ledematen worden afgehakt, je kent het wel. Waar ik ook over te spreken ben zijn de freaks die her en der ronddwalen die af en toe sterk deden denken aan Clive Barker's werk.

Er zijn echter een paar dingen die bovenstaande punten degraderen tot slechts bijzaak. In een film waarin vooral gemarteld wordt verwacht ik emotionele betrokkenheid. Maar helaas is Holzfurtner daar niet de ideale persoon voor. De ene keer vond ik haar overtuigend, de andere keer vond ik de boel te ingestudeerd maar bovenal was ze hondslelijk en ergerde ik me op een gegeven moment alleen maar aan haar geschreeuw. En er is helaas geen goed verhaal die wat ergernis wegneemt want wat is dat voor een bij elkaar geraapt hoopje bagger. Het leek wel alsof ik bij tekenles zat met dat gezeik over kleurtjes. De daaropvolgende visuele trucjes zijn daardoor ook puur geforceerd en de rode scenes die kapot geëdit zijn waren alleen irritant, evenals de slowmo's in het begin.

Soms oogt het wat goedkoop en in combinatie met de schmutzige Duitse taal heeft het ook wel iets weg van een amateurporno. Zeker als er weer een paar in leer gehesen freaks voorbijkomen met een zweepjes in de aanslag, klaar om wat billetjes te bewerken. Nee, gore is leuk maar bij vergelijkbare filmpjes heb ik al eens gezegd dat betrokkenheid is vereist. Anders kan ik net zo goed de August Underground reeks nog een keer bekijken maar er is een reden voor dat ik die uiterst laag heb beoordeeld. Een dikke vette knipoog was leuk geweest, of een paar toffe badguys (in plaats van Dr. Zoidberg). Sfeer en gore zijn dus goed, maar gaat helaas gepaard met een irritante schreeuwlelijk en een enorm kutverhaal met een 'intelligente' twist.

Een film van Olaf Ittenbach en één van zijn betere lees ik her en der. Eh...

De film is een onsamenhangende mengelmoes van bizarre en amateuristische scènes die zich in grauwe en zielloze decors afspelen. Met opvallend weinig contrast in de beelden, die er ook nog eens vaal gekleurd uitzien. De presentatie is niet erg appetijtelijk.

Zelfs de extreem gekleurde scènes, die model staan voor de diverse etappes van een tour door de psychische hel van het vrouwelijke hoofdpersonage, zijn 'kleurloos' en laten een groezelige indruk achter. Het resultaat is een film waarin continu een viezig sfeertje hangt. Dat is goed gelukt.

De film is een deprimerende roadtrip van een zieke geest, die veelal bloot en in afglijdende stadia van verleptheid door de film loopt. De hoofdrolspeelster heet Irene Holzfurtner. Leuke naam, maar de dame die zich erachter verschuilt is helaas niet erg aantrekkelijk. Je zit echter wel 74 minuten met deze onfrisse gek opgescheept.

De tour de force die zich in het verwarde hoofd en in de donkere ziel van Irene afspeelt, is op zich nog wel aardig gevonden, maar is als gezegd erg amateuristisch uitgewerkt. Wel gelukt is de verhalende afronding van de film. Die is vreemd en onvoorspelbaar en dicht in het voorbijgaan ook nog even de openstaande vragen die er nog lagen. Vragen die mij trouwens totaal niet boeiden.

't Is dat de film goeie gore in de aanbieding heeft. De viezigheid ziet er oprecht smerig uit en houdt de boel nog enigszins kijkbaar, want erg goed is het allemaal niet.

Ik had er maar weinig klik mee.

Ittenbach gaat wat meer op de serieuze toer hier. Met zowaar een verhaal, en een daadwerkelijke actrice in plaats van z'n vrouw die de hoofdrol speelt. Maar vrees niet, het is nog steeds een bloederige bende, en het verhaal behelst ook een vrouw die allerlei ellende ziet en meemaakt om mentaal gezuiverd te worden. Volgens een soort van kerel in een fetish-Cthulhu-pak tenminste, die een andere kant van de psyche van Jennifer blijkt, die zelf op een moordzuchtige rampage is gegaan.

Het zal niet verbazen, maar splatter, gore, bloed en fx zijn wel waar deze film om gaat. En dat is gewoon goed gedaan, met een hoop smerigheid en alles toch met best een professioneel tintje is gemaakt. Het begint nog rustig met een aanloop van zo'n 25 minuten waarin ik me toch een beetje afvroeg of ik uberhaupt naar een Ittenbach aan het kijken was. Maar daarna gaat het goed los. In deel twee ondergaat Jennifer in een aantal fases een hoop surrealistische ellende, en zoals in het slotstuk blijkt gebeurt dat in haar hoofd, nadat ze zelf een rits mensen waaronder haar kind vermoord heeft. Dat laatste zien we uitgebreid en bloederig in beeld in het laatste deel, al is daar de nadruk minder op uitgebreide gore, maar meer op bruut geweld in een soort van actiesetting als Jennifer een sadistische, gewelddadige en moorddadige junk blijkt.

Uiteindelijk valt het verhaal wel op z'n plek, al duurt het even na het nachtmerrie-achtige surrealistische middenstuk. Maar toch is dit niet helemaal mijn ding. De gore is goed, en het feit dat er tenminste op capabele manier een redelijk verhaal wordt verteld maakt het ook daarbuiten prima kijkbaar. Maar echt heel boeiend is het voor mij ook weer niet, behalve dan af en toe toch onder de indruk zijn van de getoonde gore.