Carmen Jones (1954)

Verfilming van Bizet’s beroemde opera op basis van een totaal nieuw libretto van Oscar Hammerstein. Het verhaal is verplaatst naar een Amerikaanse legerbasis tijdens de Tweede Wereldoorlog én naar Chicago. Niet zo goed als ik mij meende te herinneren van mijn eerste kijkbeurt zo ongeveer een halve eeuw geleden. Ik was destijds een fan van Harry Belafonte, maar zijn optreden in deze film valt me nu erg tegen. Dat mag ik niet zeggen van de verleidelijke Dorothy Dandrige, die het stralende middelpunt vormt en elke scène waarin ze te zien is, moeiteloos naar zich toetrekt. Niettemin blijf je met een ietwat onbevredigend gevoel achter.

Gebaseerd op de opera van Bizet, op zijn beurt gesteund op een novelle van Prosper Mérimée, maakte Preminger deze film, waarbij er geen blanken in de cast voorkwamen en waarbij hij, zoals hijzelf zou beweerd hebben, niet de intentie had een muzikale film te maken, wel in de eerste plaats een drama waarin ook gezongen wordt.

Het resultaat stelt vooral een indrukwekkende Dorothy Dandridge in vedette maar erg meeslepend kon Preminger zijn film niet maken.

Harry Belafonte, behoorlijk populair in die tijd, doet enige keren flink aan overacting in spel en zang.

Had er iets overtuigender van verwacht.

Aparte film in het oeuvre van Preminger is wat mij betreft een mislukte poging de opera Carmen te resetten in een andere setting. Vond het muzikaal vaak niet om aan te horen en het acteerwerk was ook niet best. Dandridge is de positieve uitzondering en de film is alleen dankzij haar het bekijken waard (en historisch natuurlijk van belang gezien de Oscarnominatie die er uit voortvloeit). Belanfonte had ik nog niet eerder in een film gezien en dat lijkt me geen gemis. Ook van zijn zang was ik niet erg onder de indruk. De film heeft wel wat leuke momenten, zoals wanneer Belanfonte in een afgrijselijk liedje zijn liefje laat weten dat ze hem zo aan zijn moeder doet denken, een slimme poging in een vroeg stadium van zijn weinig sprankelende vriendin af te komen- en ik vond de boks-scènes niet slecht gedaan. Een enkel liedje werkt wel, als Dandridge of Pearl Bailey zich ermee bemoeien.

Het blijft toch wel iets van een gimmick houden, om een gemoderniseerd (noir-) verhaal met nieuwe lyrics te schrijven bij oude en in de dubbele betekenis van het woord klassieke muziek, en dat geheel dan te laten uitvoeren door een geheel Afro-Amerikaanse cast. De aanwezigheid van de drie hoofdrolspelers (de elektrificerende Dorothy Dandridge, de aantrekkelijke Harry Belafonte en de uitbundige Pearl Bailey), de prachtige kleurenfotografie en het vlotte tempo maken hier echter toch een vrij onderhoudende produktie van, en ik heb me in ieder geval nergens verveeld. Jammer van dat dubben van die stemmen, het had toch iets aan het realiteitsgehalte bijgedragen als Dandrige en Belafonte hun eigen nummers hadden mogen inzingen (ook al hadden die partijen daartoe wel wat moeten worden gesimplificeerd).

Opvallende film qua vorm, zowel vanwege de modernisering van Carmen als qua zwarte cast. Hoewel dat dus eigenlijk al gold voor de oorspronkelijke musical van Hammerstein. Het idee achter die all-black casting ontging mij inhoudelijk wel een beetje, maar soit.

Uiteindelijk stelt de film toch ietwat teleur door de wat stijve uitvoering. Productie en regie zijn echter wel zo professioneel dat alles nog prima smaakt. Dorothy Dandridge straalt als een soort Halle Berry avant la lettre.