The Taming of the Shrew (1967)

Shakespeare is over het algemeen geweldig filmmateriaal.

Maar tsja....de klucht...

Geslaagde komedies zijn er maar weinig.

Te vaak te plat en te flauw.

Ook Shakespeare komt niet verder dan een hoop geschreeuw en gedoe.

Misschien had regisseur Zeffirelli het allemaal wat serieuzer en minder uitbundig moeten brengen.

Voor wat betreft ruziende en schreeuwende Burton en Taylor ga ik toch veel liever voor Who's Afraid Of Virginia Woolf.

Overdadige decors.

Lijkt af en toe wel alsof Peter Greenaway daar verantwoordelijk voor was.

Nogal een tegenvaller zeker gezien het feit dat Zeffirelli's Romeo And Juliet één van de betere Shakespeare-verfilmingen is.

Het zal misschien niet de allerbeste uitvoering zijn van Shakespeare's onverwoestbare komedie, maar ik heb hier toch wel lol aan beleefd, hoor.

Men koos er kennelijk voor om dicht bij de originele tekst te blijven, en dat theatrale biedt de ruimte om eens lekker los te gaan in een uitbundige, lawaaiige klucht. Ik vind dat persoonlijk heel goed uitpakken, en Taylor & Burton zijn natuurlijk geweldig.

Mooie scènes op de bruiloften en in het kasteel van Petruchio, enkele sterke 'stille' momenten tussen Taylor en Burton, en een leuke afsluiter, als de al te triomfantelijke Petruchio als een haas toch weer achter het 'getemde' vrouwtje aan moet.

Shakespeare rocks, nog steeds, en hét Echtpaar van de jaren zestig spat van het scherm. Wat wil een mens nog meer?

Of all things living, a man's the worst!

Altijd mooi als een paar van je interesses samenkomen. Ik ben altijd wel te vinden voor een Shakespeare verfilming en ik ben ook al een tijd bezig om het oeuvre van Elizabeth Taylor te vervolledigen. Daar kwam dan nog eens bij dat deze verfilming van The Taming of the Shrew door niemand minder dan Franco Zeffirelli werd gemaakt, de regisseur die verantwoordelijk is voor een uitstekende Romeo and Juliet verfilming, dus de verwachtingen stonden hoog.

Ze komen weliswaar niet helemaal uit, maar het mag gezegd worden dat Zeffirelli's versie van The Taming of the Shrew het waard is om gezien te worden. De regisseur heeft sowieso al een streepje voor doordat hij getrouw blijft aan de originele tekst en de verloop van het verhaal, maar met Elizabeth Taylor en Richard Burton heeft hij ook gewoon een uitmuntende Katharina en Petruchio ter beschikking. Oorspronkelijk bedoeld als een film voor Sophia Loren en Marcello Mastroianni, maar Zeffirelli wou perse Taylor en Burton (hoewel de Fox executives na het falen van Cleopatra hier niet echt voor te vinden waren) en hield voet bij stuk. Burton, die al wat ervaring had met het spelen van Shakespeare, voelt zich goed in het plunje van Petruchio en Taylor, voor wie het de Shakespeare doop zou worden, is zijn perfecte klankbord. Dat de twee ten tijde van de film gehuwd waren zal misschien ook wel aan de authenticiteit geholpen hebben.

Waarom dan toch 'maar' 3.5*? Wel, ik moet zeggen dat ik op zich wel naar een halfje extra neig, maar de wat flauw ingevulde bijrollen konden me niet altijd even goed bekoren. Taylor en Burton zuigen als het ware de volledige film naar zich toe en de rest komt er dan ook een beetje bekaaid af. Soundtrack van Nino Rota daarentegen is zoals gewoonlijk sterk en ook de decors die Zaffirelli hier weer op het scherm tovert mogen er zijn, zeker ook omdat dit toch zijn debuut was. Ach, je kunt natuurlijk wel wat aan dit soort vormgeving spenderen als je hoofdrolspelers elk een miljoen dollar in de film spenderen en meteen ook hun loonbrief van gecombineerd meer dan 2 miljoen ruilen voor een percentage van de winst.

Zoals gezegd neig ik weliswaar naar 4*, maar echt overtuigd ben ik nog niet. Taylor is hier op haar mooist en de chemie met Burton is zoals te verwachten was erg goed. Hoewel ik Shakespeare zijn komedies graag lees, komen ze in filmvorm precies toch niet echt zo goed over als zijn tragedies. Soit, leuke zit toch weer.

Dikke 3.5*

Echt vermakelijk was het. Het intrige, de vele schalkse, geslaagd karikaturale bijrollen en het denderend spel van Burton en Taylor, het zorgde voor twee uur filmplezier. Ook een pluim voor de decors, kleuren en costumering, natuurlijk en toch ook keurig om te zien hoe de komedie spelende mens, met zijn huichelarij en dom leedvermaak eigenlijk in zijn hemd wordt gezet.

Wat een commerciële stunt om precies die twee acteurs, met hun stuivend liefdesleven, in dergelijke rollen te stoppen.

Weet niet in hoeverre Shakespeare hier wordt gerespecteerd, maar wat werd gebracht stond mij best aan.