Testament (1983)

Nogal suffe film eigenlijk. Een gezin uit het dorpje Hamlin overleeft na een nucleaire ramp. Om dit te tonen worden er geen special effects gebruikt maar je kan het allemaal wel raden. De radioactiviteit heeft alle levende organismen aangetast : het eten is bedorven en de mensen sterven stilaan aan de gevolgen. De levendige activiteit van het begin maakt geleidelijk maar zeker plaats voor de overdovende stilte op het einde van de film. En het gezin wordt daartussen ook geconfronteerd met haar eigen verliezen. Deze evolutie vond ik het sterkste aspect van Testament. De setting was goed maar het suffe slaperige acteerwerk konden me echter niet raken. The Road was een veel sterkere prent rond hetzelfde onderwerp. Met een nog jonge Kevin Costner en Rebecca De Mornay als jong koppeltje.

Hartverscheurend drama over hoe een serie nucleaire explosies zowel letterlijk als figuurlijk de hechte gemeenschap in het alledaagse dorpje Hamlin verwoest. Centraal staat Carol [Jane Alexander] die niet alleen het verlies van haar echtgenoot [William Devane] moet verwerken, maar zich ook realiseert dat haar ook haar kinderen door radioactiviteit zijn besmet. Lynn Littman ontwijkt sentiment en melodrama door de meest dramatische momenten buiten beeld te laten plaats vinden. Het ontwapenende spel van Ross Harris, Roxana Zal en de debuterende Lukas Haas als de kinderen en het (terecht) alom geprezen ingeleefde acteerwerk van Alexander komen zorgen voor een aantal momenten die nog lang na blijven spoken - een dans tussen moeder en zoon op 'All My Loving', een intiem gesprek tussen moeder en dochter en de laatste keer dat ze haar jongste zoon in bad stopt -. Het zijn die alledaagse momenten die het meeste indruk maken en vooral daardoor behoort Testament tot de meest indrukwekkende post-apocalyptische films aller tijden.

Goeie film waarin een gezin probeert te overleven nadat een nucleaire ramp heeft plaatsgevonden. De film concentreet zich op de impact die het heeft op het gezin. Deze micro-aanpak werkt op zich goed, maar je mist soms toch een beetje context van wat er zich verder allemaal afspeelt. Destijds uiteraard urgenter, maar nog steeds een prima film. Sentiment wordt nagenoeg vermeden en Jane Alexander zet een goeie rol neer.