Jigoku (1960)

Toch jammer dat het begin allemaal redelijk saai is.

De hel is boeiend, apart en vervreemdend. Visueel ook interessant, veel schaduwwerk, sterke kleuren en vreemde beelden.

Film had dus veel meer zoals het tweede deel moeten zijn, daar werd de interesse pas echt gewekt.

Echt horror is het verder ook niet, wel een mysterieus en vaag filmpje. Kan er 2.5* aan kwijt dankzij de tweede helft. Veel beter dan de naamgenoot van Teruo Ishii die in 1999 uitkwam.

Een artistieke Japanse horrorfilm over leven na de dood dat, in dit geval, uit niets anders dan pijn en ellende bestaat. Qua thematiek en moraal doet Jigoku een beetje denken aan het werk van José Mojica Marins (Coffin Joe), zeker omwille van de tijdsgeest, maar Nakagawa is veruit de betere cineast. De film kan je grofweg opdelen in twee aktes. In het eerste uur volgen we Shimizu en enkele andere personages wiens daden een eeuwig verblijf in de hel rechtvaardigen. Al is dat in Shimizu's geval misschien nogal streng aangezien hij vooral het slachtoffer is van zijn eigen naïviteit. Ongeveer op het uur vindt er een heuse stijlbreuk plaats. Nakagawa zakt af naar de hel en doet dit met adembenemende beelden waarin compositie, schaduwspel en contrasterende kleurenpaletten de essentie vormen van een visuele nachtmerrie. Alleen al hierom verdient deze film zijn status, want laten we eerlijk zijn, de nogal belerende narratieve structuur in de eerste akte is slechts een opstapje naar wat je als ware kunst kan omschrijven.

Leipe shit, ouwe. Deze film stond al een tijdje op mijn watchlist, maar ik keek toch een beetje op tegen zo'n oude Japanner. De horrorchallenge is precies het excuus wat ik nodig had om het kijken van een film als dit te prioritiseren, en ik ben dik tevreden met de keuze om Jigoku dan eindelijk toch te kijken.

Jigoku is een redelijk arty film die duidelijk uiteenvalt in twee bedrijven. De eerste helft is misschien wat minder interessant - het is het verhaal van student Shiro en zijn sociale omgeving, die vaak onder invloed van zijn duivelse vriend nogal wat, ehm, ongelukkige keuzes in zijn leven maakt. Bovengenoemde sociale omgeving blijkt ook een verre van brandschoon geweten te hebben. Deze eerste helft is al best goed te bekijken, ondanks het overdreven acteerwerk (met name de onvermijdelijke sterfscenes) en niet zo subtiele verhaal. Maar ook daar al zijn er fraaie scenes en bevat de film genoeg boeiende elementen, zoals de dubbelgangster van Shiro's vriendin, en de duivelse vriend die overal opduikt.

Het eerste deel was dus wel aardig, het tweede bedrijf was geweldig. Echt een verhaal wordt er daar niet meer verteld, maar het is meer een aaneenschakeling van slechts licht gerelateerde, vervreemdende beelden van het lijden in de hel. Het deed me om vanzelfsprekende redenen denken aan Dante's inferno gedurende een bad trip. Fantastisch gefilmd ook, al zijn er af en toe wat gedateerde effecten; ik was met name onder de indruk van de rivier vlak voor de hel. Hoewel het weliswaar een horrorfilm is, en het voor een film uit 1960 wellicht behoorlijk bloederig was, zou ik deze film niet aanraden als je op zoek bent naar een goeie portie gore of rechttoe rechtaan slachtpartijen. Maar de moeite waard is Jigoku absoluut - 4.5*.

Dit op het grote doek (35mm) is werkelijk fantastisch. Het new waverige deel voor de hel is wel mijn favoriet. In de hel zitten adembenemende stukken maar niet alles weet daar evenveel te boeien. Heerlijk campy spul verder hoor en stilistisch echt buitencategorie.