Eugenia Grandet (1947)

De prent won twee Silver Ribbon Awards in 1947.

Yep, waarvan de belangrijkste voor Valli als de eponieme heldin. Zoveelste boekverfilming alweer van de brave vakman Soldati, die zich geen reet aantrok van het vigerende neo-realisme of de opkomende spektakelstukken en melodrama's, en doodgemoedereerd terwijl het halve land in puin lag besloot de gekende Balzac klassieker over n.b. en o.a. gierigheid te verfilmen, misschien niet de juiste timing in een tijd waar de meesten slechts van 1 gouden muntstuk konden dromen.

Het verhaal kent iedereen en wordt hier zoals gebruikelijk door de regisseur trouw gevolgd, de synopsis bestrijkt ongeveer het eerste uur. Wel dient te worden gememoreerd dat het slot hier wat afwijkt in dier voege dat de film iets eerder stopt dan het boek, en zodoende melodramatischer is.

Helaas is dit vrijwel geheel een studioproductie en is Saumur gewoon in een Italiaanse studio nagebouwd, wat trouwens niet zoveel uitmaakt omdat het vrijwel geheel in de sombere vertrekken van huize Grandet zich afspeelt.

De romance tussen Charles en Eugenie staat hier allicht volkomen centraal en wordt ook gebracht in de toenmalige melodramatische stijl. De fotografie is als altijd bij Soldati zeer goed, en Vali tifosi- onder wie ik- zullen zich verheugen over de talloze close-ups waarin ze centraal staat. Het contrast tussen haar rollen in het begin zoals hier en de latere toverkol uit de genrecinema maakt het allemaal meta- komisch en tragisch tegelijk.

Slecht is het niet, maar nu wat te stoffig en braaf om er nog wildenthousiast over te worden.

à propos: dat grietje dat de markiezin speelt leeft nu nog en heeft inmiddels de tedere leeftijd van 102 bereikt. Of ze nog erg actief is, weet ik niet.