Lamerica (1994)

Er zijn weinig Europese landen waar ik zo weinig van weet als Albanië. Voorheen communistisch, geleid door dictators met namen die niet zouden misstaan in oude SF-films als Hoxha en Zog, een van de weinige Europese landen waar bewoners grotendeels moslim zijn, dan heb je het wel gehad. In Lamerica lijkt het wel alsof je de Derde Wereld bent binnengestapt, met schrijnende armoede, vervallen steden en een enorme migratiestroom, richting Italië vooral.

Vond het een interessant verhaal, waarbij twee louche Italianen proberen een slaatje te slaan door in de chaos van post-communistisch Albanië een spookbedrijf op te zetten waar ze een flinke investering van de Italiaanse overheid voor verwachten te krijgen. Aan het hoofd van het bedrijf zetten ze als pion een oude verwarde man die zowat zijn hele leven in de gevangenis doorbracht, een knappe rol van de debutant di Mazzarelli.

Nadat de oude man ontsnapt uit het kinderweeshuis volgt een sterke, frustrerende en soms helse roadmovie door een totaal verpauperd land. Vaste Amelio-acteur lo Verso is prima als onsympathieke oplichter die hoe verder de reis vordert steeds meer gaat lijken op de Albanezen die hij minacht. Zijn superieure houding wordt gaandeweg eentje van lichte wanhoop, die overigens volstrekt voorstelbaar is. De film zit vol rake scenes (het gesprek met de dokter, de bandendiefstal, het dansende meisje) en realistische dialogen met jonge Albanezen die dromen van voetbal en Italiaanse vrouwen, en de reis zelf is zonder meer interessant. Ik ben dan ook best verbaasd dat deze film zo zuinig scoort hier op MM. Vond de film niet onduidelijk of incoherent, in tegenstelling tot het erg matige Cosi Ridevano, Amelio's volgende film.

Wat mij betreft Amelio's beste. Het Ministerie van Toerisme van Albanië zal deze film trouwens niet hebben gesponsord.