The Private Affairs of Bel Ami (1947)

George Sanders in een rol die hem als gegoten zit. Venijnig, gevat maar boven alles, onweerstaanbaar charmant. Een soort duistere Cary Grant, zeg maar.

In The Private Affairs of Bel Ami komt een 'foefje' terug, die we al eerder van regisseur Albert Lewin zagen in zijn Portrait of Dorian Gray. De rijke socialités zitten aandachtig te staren naar een nieuw pronkstuk, een schilderij in full color. In een zwart-wit film.

Het heeft weliswaar niet dezelfde kracht als in Dorian Grey (daar kreeg ik rillingen van), maar heeft wel een gewenst effect: een zeldzame schoonheid in een mondaine omgeving, die er alleen naar kan streven.

Bel Ami valt wel in het rijtje van (zeldzame) mannelijke golddiggers, die ik al opmerkte bij Ruthless. Het grootste verschil is echter, dat de dominante krachten in deze film, de vrouwen zijn. Ann Dvorak's personage, waarmee Bel Ami strategisch huwt, kan hij alleen maar buitenspel zetten door list en bedrog in plaats van (de gebruikelijke) masculiniteit. Ook de andere vrouwen in de film zijn vrij onafhankelijk in hun doen en laten, zonder dat er een opgelegde moraal (lees: Hays Code) een bestraffing eist.

Het is juist het masculine aspect dat hem zijn ondergang brengt. In kringen waar rijkdom verdeeld wordt door naam en aanzien, mislukt Bel Ami's poging om als provinciaal, de naam van een 'notabele' te claimen. De eer van vrouwen aantasten is één ding. De familienaam verdedigen is iets beduidend anders.

Naar een novelle van Guy de Maupassant die zich voornamelijk in Parijs afspeelt. Sympathiek alvast hoe de Amerikaanse filmmakers er alles aan deden om de Franse sfeer weer te geven : decors, kledij, behoud van de Franse namen en zelfs Franse muziek, al wordt het titelchanson dan weer in het Engels gezongen...

Knappe tekening van een boef en profiteur, waarbij de amoureuze "veroveringen" inzake sensualiteit discreet worden voorgesteld (1947 !) en waaraan degelijke dialogen zijn verbonden.

Acteurs zijn prima, George Sanders voorop, al was het ook prettig eens een jonge Angela Lansbury ("Murder she wrote") aan het werk te zien.