Foute Vrienden (2010)

Na de talloze tweets ('Jiskefet maar dan echt', was een veel voorkomende) gisteravond, vanmorgen via Uitzending Gemist de documentaire Foute Vrienden toch maar even teruggekeken. En moet zeggen ik heb regelmatig met open mond zitten kijken. Dat dergelijke mensen echt bestaan was me tot op heden totaal niet bekend. Vooral de Amsterdamse branie, levenslust en schijt aan alles mentaliteit was voor mij totaal nieuw.

Dat Foute Vrienden toch meer is geworden dan een aantal hilarische scénes van een vriendengroep die zich onder meer open en bloot bezig houden met zaken die het daglicht niet kunnen verdragen, komt omdat regisseur Roy Dames de mannen liefst vijftien jaar lang heeft gevolgd. Het contrast dat hierdoor ontstaat tussen de jonge honden van weleer en de pijnlijke realiteit vijftien jaar later maakt van de film een intiem portret dat veel meer is dan Jiskefet in het echt. Mij zullen Dikke Bobbie, Verbrande Herman en vooral Rooie Jos en Jantje van Amsterdam nog een hele poos bijblijven.

4 sterren

Wow! Een van de beste Nederlandse documentaires van de laatste jaren.

Indrukwekkend, grappig en soms zelfs ontroerend.

Ik zou nog wel uren naar het leven van deze mannen kunnen kijken.

En inderdaad, wat zijn ze oud geworden zeg. Ze zien er inmiddels uit als over de 70, maar wellicht zijn ze zestigers.

Ben nu toch wel heel benieuwd geworden naar Ik Ben Jantje (1994) en Vrienden voor het Leven (2000)

Interessante, soms grof, treurige maar best wel indrukwekkende docu over een paar Amsterdamse bloed gabbers. Ben dit soort gasten gauw zat, maar deze niet. Er zaten dingen in die je bijvoorbeeld niemand toewenst (van bijv. Herman die de hele tijd moet verhuizen aangezien die bedreigd wordt) Ik heb hier geboeid naar zitten kijken. Dat is natuurlijk een goed teken. Een docu die je moet kijken. Ook ik ben benieuwd geworden naar de twee andere docu's. 4,0.

Precies, echt zo'n docu in de sfeer van Haagse Sjonnie etc. Een stel agressieve marginale crimineeltjes in de marge. Totaal niet in te verplaatsen. Ook wel opvallend hoe de docu is opgedeeld in het eerste stuk waar het vooral lachen is om de levenswijze, en het tegen het einde echt schrijnend wordt om te zien hoe een groot deel van de groep zwaar is afgetakeld.

Verder goed gemaakt en interessant omdat het over zo'n lange tijdsspanne is uitgestrekt. Jammer dat Dames nog geen vijf minuten uittrekt voor het bijeenbrengen op het einde, had wat mij betreft veel interessanter en boeiender kunnen zijn. Jammer ook dat het voor het grootste gedeelte ook maar over 2 van de 4 bloedgabbers gaat. Over die muzikant kom je helemaal niks te weten (was ook niet zo bijster interessant en nog de normaalste van het stel). Uit die dikke die zich doodzuipt was helaas in het begin slechts iets interessants te krijgen.

Maar toch vooral leuk vanwege de oneliners en de accenten. Jiskefet was er niks bij. 3*

Depressieve docu.

Voor een ieder wie het nog niet begrepen had. Misdaad loont vaker niet dan wel. Niet dat de zogenaamde foute vriendenclub diep in de penoze zat, echt frisse jongens waren het natuurlijk niet. En nu, op een na, volledig de weg kwijt of erger.

Dames eindigt zijn voorlopige drieluik sterk met deze emotionele rit. Alles komt voorbij, maar de teneur is wanhoop en ellende. Als kijker wordt je er niet bepaald vrolijk van. Geboeid des te meer.

Zeer goed.

Visueel allemaal niet bijzonder, maar wie maalt daar nog om wanneer je van zo dichtbij een indringend kijkje mag nemen in het leven van een paar doodnormale abnormale gasten?

Je wordt als kijker niet meegenomen, je zit bijna op schoot bij de hoofdrolspelers.

Zie je de vier vrienden, dan voel je jezelf bijna de vijfde aanwezige in de kroeg, op straat of bij een van hen thuis.

Schaamteloos ben je onderdeel van een wereld waar je niet wilt zijn maar waarin je toch blijft zitten. Of het nou gaat om het slappe geouwehoer, de ruzies, de slechte grappen of het verdriet; de sfeer is zo ruw aanwezig dat het bijna tastbaar is.

Wat mij persoonlijk het meeste aangreep was de wanhoop die zich langzaam maar zeker meester maakte van 'Verbrande Herman'. De emotie die bij hem loskwam in de scene op de stoep van het leger des heils is niet na te spelen, door de beste acteur nog niet.

Een zeer aangrijpende docu.

Kankah..

Niet meteen zo indrukwekkend of fascinerend als ik 't had verwacht maar dat is uiteindelijk geen schande, verwachtingen lagen na de reacties hier namelijk wel erg hoog. Foute Vrienden is vrij interessant dankzij de intieme wijze waarop je deze mensen volgt, hun verschillende (tragische) ontwikkelingen en diepe gevolgen, het kan je als kijker niet missen.

Hoewel vaak erg plat en komisch, voelt het geheel eerder triest en beladen aan. Dingen escaleren en de moeilijkheden lijken onbeperkt. Met als gevolg enkele indrukwekkende scenes zoals die met de pedofiel en ook het telefoongesprek van Jantje, het is op een bepaalde manier wel mooi om te zien.

Ik had vrij veel moeite om er echt in te komen dankzij de nogal boring look maar eenmaal de vrienden zich weer aan 1 tafel bevonden wist al het voorgaande toch anders op me over te komen, het doet er niet meer toe hoe het allemaal gebracht is, belangrijker is WAT er gebracht werd.

Terwijl ik dit typ begin ik het steeds interessanter te vinden en schat ik het hoger in dan dat ik dat tijdens het kijken deed. Een docu die me wel bij blijft, een (misschien iet wat ontroerende) zoektocht naar geluk en vrijheid.

Zo, zijn we uitgepiept!

Het afvoerputje van Nederland in woord en beeld; zelden kregen sneuere personen de kans te schitteren op het grote scherm. De één zuipt zich dood, de tweede wurgt zijn vrouw, de derde is op de loop voor malafide schuldeisers en de vierde (de enige wiens IQ boven z'n schoenmaat lijkt uit te komen) loopt alle kroegen en platenbazen af met z'n gitaartje. Hilarische oneliners volgen elkaar rapper op dan potjes bier (hoewel...) en de kijker weet niet of-ie niet moet janken of lachen om zoveel lompe domheid. Hoe dan ook; ik heb me prima vermaakt eigenlijk.

3,5*.

Ik inmiddels één keer en ik vind hem niet geweldig. Het verhaal heeft veel te weinig om handen om 1,5 uur interessant te zijn. Volgens mij had het best volstaan om dit in een uurtje te doen. Daarbij zijn de meeste "personages" niet interessant. Alleen Herman vond ik echt interessant, zowel zijn directe aanpak als zijn kijk op het leven.

Tja, wat moet ik nog meer zeggen? 1,5 uur was gewoon veel te lang en het was gewoon niet zo bijster interessant. Wat ik wel goed vond was de benadering op de situatie. De opbouw van de docu dus.

Interessant inkijkje in het leven van drie Amsterdamse gappies. Geestig, met de fraaie bijnamen en one-liners, maar toch ook wel ontluisterend met Bobbie en die vrouw van Jantje en die andere knakker die paranoia door het leven gaat.

Mooie, rauwe documentaire die mij een beetje aan de stijl van die gouwe ouwe 'Jambers' deed denken.

Het leven van de personages is interessant genoeg om de bijna 1,5 uur boeiend te kunnen blijven kijken. Het is triest om te zien hoe sommige levens kunnen lopen en vooral ook hoe bepaalde mensen, zodra ze bij elkaar komen, elkaar negatief kunnen beinvloeden.

Ook vond ik mooi in beeld gebracht hoe de mensen zijn achter die maskers en hun criminele gedrag. Nou vond ik zelf altijd al dat ieder mens een 2e kans verdiend wanneer ze de fout in zijn gegaan, maar hopelijk motiveert deze documentaire meerdere mensen om ook zo te denken.

Mooi gemaakte en indrukwekkende docu die ik een ieder kan aanraden om een keertje te bekijken.

3,5*

Zeer goede docu. Ondanks alle foute shit die de gasten uithalen krijg je toch een bepaald soort sentiment voor die gasten. Die misschien niet zo heel intelligente, maar wel toffe gasten. Jongens die niet zo 1,2,3 hun emoties tonen maar als ze het dan eindelijk een keer doen is het wel heel puur. Net zoals de documentaire, puur en rauw.

Behoorlijk rauw op je dak. Een weekje later zijn er nog steeds vele momenten dat ik er even aan terug denk, ontzettend indrukwekkend. Met name de scène van daar heije m toevallig heb ik nog meermaals terug gekeken op youtube, legendarische televisie, zelden zulke oprechte emotie gezien.

4,5*

Erg goede documentaire inderdaad. Dames volgt deze mannen al 20 jaar lang, behoorlijk indrukwekkend.

Het zijn stuk voor stuk aparte lui en ondanks dat Verbrande Herman zich jaren schuil moet houden voor schuldeisers en Dikke Bobbie het loodje legt herriner ik mij vooral de zonnige kant van deze documentaire. Met je "bloedgabbers" bier zuipen en shaq roken op de bank. In de eerste helft van de docu zit zo'n heerlijk jaren 90 sfeertje

Een aantal memorabele stukjes met als hoogtepuntje waarschijnlijk de confrontatie tussen Herman en de pedo. Dat stukje kende ik al voordat ik de gehele docu bekeek trouwens.

Wat het wel is met dit soort mensen is dat ze zien en horen wat ze willen zien en horen. Ze zijn boos wanneer het ze uitkomt. Het ene moment hebben ze een gezellig gesprek en opeens bedenken ze zich dat het wel leuk is om te vertellen over wat voor een vage relatie ze hebben, dat ze van elkaar houden maar niet verliefd op elkaar zijn en dat dat oke is. Zo zijn wij nou eenmaal. Een goed voorbeeld is ook het "uitgepiept" moment. Hij was duidelijk niet boos maar wou even een statement maken. Maar goed, dat is ook wel weer grappig.

Wat mij betreft het leukste moment van de film:

Herman op oorlogspad:

Ik ga ze nou gewoon pesten en plagen. Ik ga de deur dicht lijmen en de garage dichtlijmen en de zijdeur dichtlijmen van het kantoor, en als ze morgen kommen kennen ze niet naar binnen. En dat doe ik morgen weer, en de volgende week weer en de week daarop weer.

Nou... laat maar, die lijm is droog. Kanker...

De 87 minuten duurde toch wel erg lang. Wat een reis maak je met deze docu.

Ik zal toch zeggen dat dit een van de boeiendste en sterktste docu's is die ik heb gezien en waarvan je soms haast zou denken dat het een film is. Het is dus een docu over een man die als regisseur het leven van 4 bloedgabbers wil volgen met zijn camera en je zal zeggen: het leven van hun is zeker niet saai en ieder heeft zo zijn eigen ding en Roy Dames weet alle fragmenten en observaties op een emotionele manier bij elkaar te rijgen in die 15 jaar.

Afin we krijgen dus te maken met 4 vrienden, ieder zijn heug en meug en de ene is respectvol en de ander is gewoon een stomme sukkel die niks van zijn leven gebakken heeft. Alles begint ook bij het begin, of eigenlijk na... allerlij criminele activiteiten of verkeerde keuzes die sommige van de vrienden hebben gehad en nu tot hun nek aan toe in de shit zitten, en hoe ze er mee omgaan en bovenal: hoe ze in het leven staan en dat de dingen die ze willen bereiken, al heel snel als een kaartenhuis in mekaar stort.

Waar zal ik beginnen, als ik er voor een nog wel respect had was het Herman wel, hij had verkeerde keuzes gemaakt en in de loop der jaren, door met de onderwereld geldzaken te doen en nu vecht hij voor zijn leven, zonder mensen te schaden. Bij Herman is het ook vooral een bergje op en bergje af. Het was een wanhopige man maar je kon zeker zien dat hij niet opgaf. Daarintegen vond ik bv Bob en Jantje enorme sukkels. Jantje was daarintegen gewoon een mannetje met een grote bek maar een piepklein hartje en die continu in zijn eigen valkuilen stapte. Om over zijn relatie met Mientje maar te zwijgen, dat waren ook zeker momenten waarbij je je op je kop kan slaan, al was Mientje ook altijd wel in voor een conflictje en je kon ook maar zien dat ze de knoop maar niet konden doorhakken. Die Bob was ook een stomkop die het voor de rest van zijn leven verkloot heeft en totaal geen energie in dingen stak en altijd beter wist. Een beetje stereotyp hangen, snuiven en bier zuipen op de bank en auto's pikken. In ieder geval mag je blij zijn dat je totaal niet in de schoenen mag staan van die twee, wat wel weer een emotionele stuk was was dat Jantje en Hermien het laatste bezoek aan Bob brachten net voordat hij stierf. Rooie Jos was ook wel een rare af en toe, zit aan de ene kant bij de grijze massa maar uiteindelijk heeft hij wel een gouden toekomst met zijn muziekwereld.

En zo word je als kijker gewoon meegesleept in hun wereld en je zou je haast afvragen of het soms niet gewoon geacteerd is want je zou je sukkeligheid toch niet aan heel Nederland op tv willen laten vertonen? En je zou toch allang al gearresteerd worden als de politie deze docu ziet en die ziet bv Jos en Bob een auto stelen of Herman een dikke Dessert Eagle uit zijn tasje halen? Je verlinkt jezelf wel constant door jezelf te laten filmen.

Met het jaar mee word de docu ook steeds boeiender, verstikkender en spannender en leef je soms helemaal mee. Sommige quotes en momenten zijn wel hilarisch. Bv idd dat uitgepiept moment en als je weer eens ziet wat voor sukkels sommige mensen wel niet kunnen zijn. Ook wel bijzonder om een sprong van ruim 10 jaar in de tijd te maken en de mensen al veel ouder zijn. Die Mientje leek ook wel even 40 jaar ouder te zijn.

En natuurlijk is het ook erg sterk om te zien dat aan het einde de vrienden, na vele jaren, weer herenigt worden in datzelfte cafe, en dat het uiteindelijk toch weer goed met ze is afgelopen. Erg mooi einde in ieder geval.

Wat dat betreft een van de beste docu's die ik heb gezien. Ook in het eerste helft een ideaal reisje door de jaren 90.

4,5*

Mjah.

Had tijdens het kijken van deze docu vooral het gevoel dat wanneer elke Jambers reportage apart op de site zou mogen er geen plaats meer zou zijn voor films in de Top 250. Zo boeiend is dit toch niet? Elke week is er Joris' Showroom of soortgelijke drab voor mensen die graag naar dit soort marginale losers kijken.

Buiten Jos (hangt er maar een beetje bij en is eigenlijk de enige die nooit echt in de problemen lijkt te komen) zijn het allemaal personages die hun eigen graf graven, achteraf zich hun lot beklagen en dan rustig verder gaan met hun leven af te breken. Het levert af en toe grappige scenes op (de opgedroogde lijm is wel een klassieker, maar wat mij hoort het meer thuis in een recap van Man Bijt Hond hoogtepunten.

De docu zelf is even professioneel als de muziek van Jos. Lelijk gefilmd, vreselijke voice over en veel te random. Zat wel een paar keer vreemd te kijken toen er bijvoorbeeld een auto gestolen werd. Kan je dat zomaar filmen zonder medeplichtig te zijn aan de feiten?

Het duurt verder allemaal iets te lang, de typetjes redden de boel een beetje maar verder is dit de zoveelste belabberde docu die om onbegrijpelijke redenen de lucht in geprezen wordt.

1.5*

Aardige documentaire over een stel kleurrijke mensen, die hun leven slijten in de Amsterdamse achterbuurten. Het is een mooi stel bij elkaar, met het hart op de tong, maar niet altijd even slim. Het levert in ieder geval op momenten wel erg leuke televisie op.

De personages zijn behoorlijk apart, en hebben zelf niet altijd door dat ze langzaam maar zeker hun eigen ondergang aan het inleiden zijn. Vooral verbrande Herman levert een aantal oneliners af, die zo ingelijst kunnen worden op de muur. Wat een figuur is me dat zeg. Ik moet zeggen dat ik wel een paar keer om hem heb moeten lachen. En maar roken en maar drinken en ga zo maar door. Niet verwonderlijk dat je er op een gegeven moment zo totaal afgeleefd uitziet.

De documentaire zelf is best goed geschoten. Wel is de voice-over nogal matig. Roy Dames heeft een vrij matige stem en dat zorgt op een gegeven moment voor een nogal monotoon verteld verhaal, wat het er op dat gebied niet bepaald boeiender op maakt. Ook had ik de reünie van de mannen graag wat langer gezien. Nu duurde het allemaal iets te kort.

Maar los van dat heb ik me verder wel vermaakt. De personages zijn best interessant en sommige van hun opmerkingen zijn zeker memorabel.

3,0*

Het moment van de poster is meteen het meest heftige uit deze documentaire, dus laat je daardoor niet bedotten. De rest kabbelt wat voort, met eigenlijk steeds hetzelfde wat we te zien krijgen. Het is soms tragisch en soms komisch. Het Amsterdamse lagere milieu is met het taalgebruik en het gedrag van de heren uiteraard vermakelijk, maar nou ook weer niet echt voor de volle anderhalf uur.

Het pleit wel voor de docu dat er een lange tijd verstrijkt, en dat we dus zien hoe het de mannen vergaan is door de jaren heen.

Aardig, niet spectaculair.

Kleine 3,5*

Goeie documentaire over vier Amsterdamse vrienden die overeen periode van ruim 15 jaar gevolgd worden. Een onderhoudende kijk in het persoonlijke leven van vier nogal kleurrijke karakters. Rauw gefilmd en zowel grappig als dieptriest. Met gemak 3.5 sterren.

Fraai portret van vier amsterdamse bloedgabbers, gevolgd door regisseur Roy Dames sinds begin jaren '90. Veel ups en downs, vooral downs, waarbij het volop genieten is van het hilarische taalgebruik van de mannen en de bizarre gebeurtenissen waarbij ze betrokken zijn door de jaren heen. Schilderachtige figuren noem je dit soort mensen, geweldig. Inmiddels is er ook een vervolg in de vorm van de driedelige serie '25 jaar foute vrienden'. Lijkt me ook top.

Bij deze docu terechtgekomen nadat ik 'Meiden van de Keileweg: 25 jaar later' had gezien. Ook hier kan je onmogelijk wegkijken bij de marginaliteit die je op het beeld ziet.

Het zijn figuren die in zekere zin toch weten te intrigeren. Maar anderzijds ergerde ik me bij momenten toch flink aan de 4 vrienden die denken 'streetwise' te zijn maar eigenlijk complete losers zijn. Dom en irritant volk dat je liever niet in je buurt hebt in het leven, en eigenlijk jaren aan een stuk geen enkele meerwaarde bieden in de maatschappij. De rol van regisseur Roy Dames vind ik bij momenten ook twijfelachtig.

Maar op zich best interessant en soms zelfs grappig om dit soort figuren aan de zelfkant van de maatschappij eens bezig te horen. Je ziet ze met hun ogen open in de ene stommiteit na de andere stappen, terwijl ze zelf denken eindelijk enige grip op hun leven te krijgen.