Il Solco di Pesca (1975)

Nou, dit was het dus niet. Pretentieus en vervelend. Met oeverloos gewauwel over seks, religie, achterwerken en literatuur. Het gaat over een gesjeesde priester die een obsessie heeft om billen te fotograferen. Hij wordt geholpen door Viviane, die van haar man af is, en dan is er nog een dienstmeisje (Gloria Giuida), die ook een mooi achterwerk heeft, maar niet van haar maagdelijkheid verlost wil worden.

Of zoiets. Heb er eigenlijk weinig van begrepen. Gloria speelt hier de tweede viool naast Martine Brochard en je ziet dat ze geen raad weet met deze rol. Ze gaat ook niet ruimhartig uit de kleren en ze moest ook nog eens haar oksels scheren. Nou dan hoeft het voor mij niet meer. Maar het ergste is dat Maurizio Liverani kennelijk dacht wat Fellini kan, dat kan ik ook. Nou hij is duidelijk geen Fellini. De film is niet gedurfd, spiritueel, sexy of komisch. Het is gewoon niks. Het enige leuke is de poster .

Erotiek verstopt onder een dekentje van mislukte kunstzinnigheid en oppervlakkige diepzinnigheid.

Het zijn vooral de decors die de film z'n kunstzinnige aanzien verleent. Decors die baden in overdadige weelderigheid. Veel pluche, opvallende lambrisering, druipende kaarsen, schilderijen in koperkleurige lijsten en allerhande andere kunstzinnige objecten. Heel museumachtig en heel sfeervol maar vooral een onbeschaamde expressie van wansmaak. Men neme als voorbeeld een tafellamp in de vorm van een fallus. Haha. Wel leuk eigenlijk.

Het verhaal is wazig en warrig. Wazig en warrig is goed, zal de regisseur gedacht hebben, want wazig en warrig is elitair en kunstzinnig. En wie weet is er ooit wel een kijker geweest die de film op deze serieuze manier heeft bekeken en zich aan de hand daarvan een bepaalde manier van denken heeft aangemeten. De arme ziel. Deze kijker geloofde er niet zo in.

De dialogen pretenderen een diepzinnige laag te hebben maar bevatten in werkelijkheid veel onzin en zijn bovendien dodelijk saai. De monotone manier van converseren is daarbij opvallend en die benadrukt juist de inhoudelijke ledigheid van een conversatie, wat niet de bedoeling kan zijn, denk ik. Wel merkwaardig.

Ok, erotische film. De hoeveelheid bloot valt wel wat tegen. Je zou toch juist zeggen dat veel bloot heel respectabel verdedigbaar is als kunstzinnige uiting en een symbolisch beeld uitdraagt van vrijheid van lichaam en geest ofzo. Verzin maar wat. Dat doet de regisseur immers ook. Maar nee, zelfs die kunstzinnige uiting wordt niet overtuigend kenbaar gemaakt.

Dit is serieus een slechte film.