Il Solco di Pesca (1975)

Erotiek verstopt onder een dekentje van mislukte kunstzinnigheid en oppervlakkige diepzinnigheid.

Het zijn vooral de decors die de film z'n kunstzinnige aanzien verleent. Decors die baden in overdadige weelderigheid. Veel pluche, opvallende lambrisering, druipende kaarsen, schilderijen in koperkleurige lijsten en allerhande andere kunstzinnige objecten. Heel museumachtig en heel sfeervol maar vooral een onbeschaamde expressie van wansmaak. Men neme als voorbeeld een tafellamp in de vorm van een fallus. Haha. Wel leuk eigenlijk.

Het verhaal is wazig en warrig. Wazig en warrig is goed, zal de regisseur gedacht hebben, want wazig en warrig is elitair en kunstzinnig. En wie weet is er ooit wel een kijker geweest die de film op deze serieuze manier heeft bekeken en zich aan de hand daarvan een bepaalde manier van denken heeft aangemeten. De arme ziel. Deze kijker geloofde er niet zo in.

De dialogen pretenderen een diepzinnige laag te hebben maar bevatten in werkelijkheid veel onzin en zijn bovendien dodelijk saai. De monotone manier van converseren is daarbij opvallend en die benadrukt juist de inhoudelijke ledigheid van een conversatie, wat niet de bedoeling kan zijn, denk ik. Wel merkwaardig.

Ok, erotische film. De hoeveelheid bloot valt wel wat tegen. Je zou toch juist zeggen dat veel bloot heel respectabel verdedigbaar is als kunstzinnige uiting en een symbolisch beeld uitdraagt van vrijheid van lichaam en geest ofzo. Verzin maar wat. Dat doet de regisseur immers ook. Maar nee, zelfs die kunstzinnige uiting wordt niet overtuigend kenbaar gemaakt.

Dit is serieus een slechte film.