The Return of Frank James (1940)

Redelijk vervolg op Jesse James. Ik mis wel wat karakter in de film... geen van de acteurs steekt er boven uit, zelfs Fonda niet. Over het algemeen zat het met het acteren wel goed, weinig storende elementen. Alleen Tierney vond ik hier eerder storend dan wat extra's toevoegen. In haar latere films vind ik haar een stuk beter.

Het hele verhaal zit goed in elkaar, maar ik mis wat peper.

De beeldkwaliteit is wel om te smullen... en dat voor een film uit 1940!

Ja hoor, eentje uit de Zanuck-stal, dus verwacht je maar aan statische indoorscènes waar Zanuck's acteervee braafjes de plot uitkauwt met af en toe eens een lekker belegen wisecrack ertussen (Frank James vertrekt met een geladen pistool naar de stad, "begin die overlijdensberichten al maar te typen!!!"), romantische shots van main street's bruisende stadsleven (met een gigantisch bord DENVER erbij, hoe moesten we anders raden wat dit kitscherig studiodorp moet voorstellen?) en een vreselijk schmierende Gene Tierney met één of ander mislukt Eastcoast accent. En toch, onder deze dikke laag van Hollywoodstroop ligt de ziel van Fritz Lang verborgen. Ze zit in de verbeten blik van Henry Fonda, Frank James, een outlaw op de vlucht die zich verschuilt in het bos als opgejaagd wild. Lang heeft een diepe sympathie voor zijn outcasts, mannen die misschien wat bedenkelijk handelen, maar slachtoffer worden van de macht, corruptie en hebberigheid van het establishment, en vooral hun mogelijkheid om de massa te manipuleren (zie 'M', een film die in tijden van Benno L hysterie een belangrijk toonbeeld van humanisme kan zijn). Zeer eigenaardig dat men hier Fonda's personage vergelijkt met dat uit Once Upon a Time in the West (ze heten allebei 'Frank'?) aangezien Frank James juist moet opboksen tegen het systeem (in deze film, toevallig genoeg, de corrupte Railroad Company) en er geen verpersoonlijking van is. Nop, het is gewoon weer vintage Fonda, de man die al zo vaak ten onrechte beschuldigd werd (You Only Live Once, The Wrong Man), maar zijn lot steeds met een ongekende nobelheid ondergaat en kan relativeren met gezond boerenverstand ("just brought up to right my own wrongs"). Zijn grootste verbolgenheid uit hij door plechtig recht te staan in een theaterzaal, met dezelfde waardigheid die Abraham Lincoln (niet toevallig ook eens vertolkt door Fonda) moet getoond hebben toen hij die trieste avond recht stond in Ford Theater. The Return of Frank James is immers ook een film doordrenkt van post-civil war politiek. Dit wordt duidelijk naar het einde van de film, wanneer het westernaspect plots wordt omgeruild voor een rechtbankdrama opgevat als Vaudeville Theater waar Frank James wordt verdedigd door "no fancy big city lawyer' die inspeelt op de Johnny Reb sympathieën van de rechter en brandhout maakt van zijn verwaande Ivy League confrater. Dit soort capriolen werkt erg goed in sommige John Ford films (Young Mr Lincoln, The Sun Shines Bright), maar voelt hier inderdaad misplaatst. Ouwe Lang heeft gelukkig nog één verrassing in petto: de spannende showdown tussen Frank James en Robert Ford, een scène waar we normaal dynamiek bij zouden verwachten, is het meest serene moment van de film. Geen aanzwellende muziek, geen regen van kogels, maar een prachtig als een Chinees poppentheater gefilmd schaduwballet in een gothische schuur. Een moment van zoete vergelding dat elke glorie ontbeert. Wat blijft er immers nog over van revolverheld Frank James? Niet meer dan een legende, een fabeltje geschikt voor een koddig volkstoneel zoals we in de film te zien krijgen. Voor Zanuck is het de zoveelste happy end, maar misschien is die vervaagde WANTED poster op het eind juist een beetje tragisch?

Geen geweldige western al zijn de landschappen erg mooi , ook het acteren van Fonda vond ik niet geweldig .

Het standaard verhaal is wel ok maar het weet gewoon niet echt te boeien .

Lang mocht het vervolg doen. Hij had daar genoeg vertrouwen voor, maar was ook bijlange na niet groot genoeg om een film als het origineel te krijgen. Waar de eerste film nog iets van wortels in de werkelijkheid had is dat bij deze film echt totaal niet meer het geval. Er moest een vervolg op een succesfilm komen dus werd er een plot verzonnen hoe het verder had kunnen gaan. In een parallel universum ofzo.

Dit leek me altijd een moetje voor Lang en niet een film waarbij hij veel gevoeld zal hebben en dat denk ik deels nog steeds, maar toch zie je zijn invloed hier en daar in de film. In de roof vroeg in de film bijvoorbeeld en vooral bij het einde bijvoorbeeld. Niet genoeg om deze film hoger te waarderen maar lager ga ik ook niet.

Jackie Gleeson als de zoon van Jesse was tot mijn verbazing pas 18 hier, maar voelt als type te oud voor zijn rol. The Major blijkt zowaar ook nog advocaat en her en der schijnt door dat de schrijver en Lang het niet al te ernstig namen. En dan lees ik hier dat dit het debuut van Tierney was, nog een reden om deze film te zien.

Lang zou hierna een aantal anti-nazi films tijdens de oorlog maken. Dat was persoonlijker voor hem.