Vengo (2000)

met pijn en moeite het eind gehaald. Langdradig en saai. De muzikale stukken duurde veel te lang... wellicht is dat ook meteen het probleem van de film; er wordt niet een duidelijke keuze gemaakt om de nadruk óf op het drama óf op het muziek-element te leggen. 2 sterren.

Gadjo Dilo van dezelfde regisseur is *veel* beter. Ga die eens zien, als je zin hebt.

Mijn stemmen op beide films, misschien ten overvloede:

Vengo: **½

Gadjo Dilo: *****

Ik vid dat je Vengo hier toch tekort mee doet. Kan me vorstellen dat Gadjo meer aanspreekt, maar zoveel slechter is vengo toch zeker niet. Is het la tristeza van Vengo die je minder aanspreekt?

Intens muzikaal drama vol emotie en gevoel. De feestscenes met opzwepende flamenco-muziek worden doorweven met een minieme, doch boeiende verhaallijn en dit levert volgens mij wel een mooie film op. ***1/2

een klein minpuntje voor het verhaal
een groot pluspunt voor de muziek
3,5*
mooie sterfscène van Paco met startende motor

http://www.musicmeter.nl/?album=21196

Prachtige film, geweldige album!

Ik ben dol op deze film. De muziek, de sfeer, de intensiteit. Wat me bijzonder raakte, was de manier waarop de hoofdpersoon met zijn neef omging. Hij is beretrots op hem, wil hem alles laten zien en meemaken. Het verdriet van de hoofdpersoon is zo groot dat het destructief wordt. Zo jammer...

Flamenco muziek gaat alleen maar over verdriet en wanhoop, Gatlif heeft dit flamenco-gevoel heel goed in de film verwerkt. Vooral de contrasten in de film zijn erg mooi. Enerzijds zie je het gefeest en anderzijds zie je de harde werkelijkheid van de hoofdpersoon.

Vengo is een geweldige muzikale speelfilm. Swing en Exils van Gatlif staan op mijn must see list.

Duende.

Niet slecht, maar ik had er toch iets meer van verwacht.

De flamenco muziek is knap, helaas is het verhaal matig.

Ga niet echt voor het verhaal, dat is meer een voertuig voor iets anders. De personages en echt bestaande muzikanten spetteren hun levenskracht weer rond, zoals vaker bij Gatlif. Neem op wat erop je afkomt en je krijgt een andere film. Niet voor de popcornkijkers die veilig willen blijven zitten aan de andere kant van het beeld.

Als de 'explosiviteit' van de acteurs / mensen raak is dan heb je een voltreffer. Er zitten hier dan ook een aantal losstaande scènes in die tot het beste van Tony Gatlif horen. Maar als geheel nogal onevenwichtig omdat de regisseur duidelijk niet een keus weet te maken tussen het maken van een documentaire en een speelfilm. Echter vanwege de flamenco + karakterkoppen meer dan de moeite waard.

Knappe sfeerfilm, maar de band tussen muziek en verhaal had voor mij sterker gemogen. Zoals bijvoorbeeld in Tango.