Padre Padrone (1977)

Toch wel een bijzondere film hoor. Ook dit is weer een film die op papier saai is. Door de frisse aanpak van de Taviani broers, is dat het niet. Scenes als de dialogen met het schaap die in de melk poept, vind ik echt fantastisch. De muziek die vertaald wordt in de gedachten van Gavino, de moord op een van die schapenhoeders en zelfs de onsmakelijke dierensexscenes zorgen ervoor dat de film erg entertainend blijft. 4 sterren.

Geen makkelijke film, ook even wennen aan de wat gedateerde beeld en geluidkwaliteit. Maar dat probeer ik los van te zien. Aardige vertelling over plattelandsleven met primair gedrag van vader tov zoon, zoon ontwikkeld zich en toont ondanks alle schrijnende vernederingen de liefde voor zijn vader.

Persoonlijk ben ik meer gecharmeerd van films als Il Postino waarin ook de eenvoud van het Italiaanse platteland in beeld gebracht wordt. Maar dan wat subtieler...

De Taviani's maken ogenschijnlijk een soort neo-realistische film die typisch voor zijn tijd is, maar kunnen het evengoed niet laten om nouvelle-vague-achtig geëxperimenteer eraan toe te voegen. Het is daardoor al snel een mix tussen tegenpolen, die maar half werkt. Het wordt in ieder geval meteen geïntroduceerd. De film opent met de schrijver van het autobiografische boek waarop dit gebaseerd is en deze schrijver is een stuk hout aan het bewerken die hij vervolgens aan een acteur geeft die het als prop nodig heeft, waarna het verhaal kan beginnen. Het is meteen duidelijk dat ondanks de werkelijke bron een bepaalde vorm van kunstmatigheid te verwachten valt.

Om eerlijk te zijn vond ik het geëxperimenteer hier vaak nogal geforceerd en eigenlijk ook wel iets te veroudert. Voice-overdialogen tussen kinderen en schapen, bizarre seksmontages waarin zelfs tieners (als ze dat al waren) het vrijwillig met dieren doen, vreemde muzikale keuzes, extreem dik aangezette symboliek, etc. Daartegenover staat dan weer een duidelijk hart voor dit milieu en scènes die op mij erg realistisch overkwamen. Ik had daar iets meer mee, omdat dit wat oprechter overkwam en vooral wat minder plat. Vreemd genoeg is dit een film waarbij het geëxperimenteer diepgang in de weg lijkt te zitten, in plaats van het te versterken. Daarvoor is de symboliek namelijk te vet en de humor te plat en makkelijk. Ook niet mijn type humor moet ik zeggen.

Niettemin heeft Padre Padrone een zekere kracht. De centrale relatie tussen vader en zoon is typisch en verloopt voorspelbaar, maar op een bepaalde manier weten de acteurs een zekere menselijkheid te geven aan personages die bijna karikaturen zijn, maar dat niet worden. Vooral Omero Antonutti kan het wat dat betreft niet makkelijk hebben gehad. Wanneer de Taviani's familiescènes maken zijn ze gewoon erg sterk, met een opmerkelijke mix tussen scènes die heel intiem en wat sentimenteel zijn en daartegenover afstandelijke scènes die juist weg lijken te kijken van emoties. Op een bepaalde manier werkt die mix wel en komt alles sterker aan.

In zijn tijd werd dit geprezen als een meesterwerk, maar inmiddels is Padre Padrone evenals de namen van de Taviani's wat weggezakt. Niet helemaal terecht, maar als dit een indicatie is snap ik enigszins waarom. Het is namelijk erg van zijn tijd. Toch heeft het genoeg kracht om nog te overtuigen. Zeer benieuwd naar hun verdere werk. Ceasar Must Die overtuigde me al.

3,5*

Ben hier nou niet meteen ondersteboven van maar slecht vind ik deze prent zeker ook niet.

Om met de voornaamste pijnpunten zoals hierboven beschreven te beginnen. De voor die tijd ongetwijfeld moderne fratsen doen wat gedateerd aan. De bestialiteiten kan ik op zich wel plaatsen omdat ze in zekere zin de eenzaamheid van de personages laten zien.

Pluspunten. Het harde leven op Sardinië in de jaren veertig wordt aardig weergegeven en het klarinet concert van Mozart kan ik ook wel waarderen.

Toch leuk om gezien te hebben.