Apocalypse Domani (1980)

Zonder twijfel het buitenbeentje binnen het kannibalengenre. In de eerste plaats omdat alle smeerlapperij in de stad plaatsvindt, en dus niet in de jungle, maar ook omdat het kannibalisme hier niet wordt neergezet als sociaal fenomeen, maar als biologische aandoening die zich bij wijze van besmettelijk virus over de bevolking verspreidt. Een beetje een kruising tussen een kannibalenfilm en een zombieflick dus.

Hoewel Cannibal Apocalypse relatief traag en braaf op gang komt is dit zeker een pluspunt, gezien de iets intelligentere aanpak dan de doorsnee genrefilm. We krijgen ook een beetje meer inzicht in het psychologisch verval van de protagonist, en dat is toch veeleer uitzonderlijk. Uiteraard vereisen zulke plotlijnen aanvaardbaar acteerwerk, en daar slaagt de cast dan ook met verve in. Eerder verrassend als je de zoveelste Itialiaanse B-film in je DVD-speler steekt.

De grootste troef van deze film is dan ook het goed doordachte plot. Bovendien wordt hier vanuit het standpunt van de kannibalen/zombies verteld, en niet zoals gewoonlijk vanuit het perspectief van de weerloze slachtoffers. Knap! Minpuntje is wel dat er iets te veel actie-elementen aanwezig zijn om te kunnen spreken van een volbloed horrorfilm. Iets meer gore had ook wel gemogen, hoewel het nu best wel goed te doen is. In ieder geval een aanrader!

Goede, degelijke Italiaanse pulp! Een buitenbeentje in het doorgaans redelijk rechttoerechtane kannibalen-genre.

Als afsluiting gezien op Fatmike's Halloween Extravaganza, afgelopen zondag! Iedereen was het erover eens dat dit een lekkere, gore pulpfilm was! Alleen Stephan73 vond dit nou niet direct 'horror', in de ware zin des woords... (whah...?)

Horror of niet, ik kan hier overigens ook lekker lang over discussiëren, het blijft een interessant in elkaar gedraaid plot. Enkele krijgsgevangenen worden bevrijd uit de klauwen van de Vietnamezen door een team aangevoerd door de superstoere John Saxon!
Enige tijd later is John afgezwaaid, en heeft nog steeds nachtmerries van zijn tijd in Vietnam, en vooral van díe actie! Maar hij schijnt zich goed in de maatschappij te hebben gehandhaafd. Op een dag wordt hij -terwijl hij wordt opgegeild door zijn lieftallige edoch minderjarige buurmeisje- gebeld door zijn Vietnam-buddy Bukowski, gespeeld door een heerlijk overacterende Giovanni Lombardo Radice. Bukowski is bang, bang dat er iets met hem aan de hand is, en vraagt of John hem wil helpen. John is echter bezig - mét zijn buurmeisje!
Een uurtje later hoort John van zijn vrouw dat 'er een doorgedraaide veteraan na in een dolle bui voorbijgangers te hebben aangevallen en zelfs gebeten!, klem zit in een warenhuis in de stad! Nu besluit John wél te helpen! En dat is waar de poep de ventilator raakt...

Vietnam-verwerkingsdrama's zoals First Blood, Deer Hunter, Taxi Driver, Combat Shock en het ondergewaardeerde Forced Entry vind ik altijd zéér de moeite waard! Deze kan zich moeiteloos in dit rijtjes scharen! Een absurd, maar werkend plot, lekker overacterende karakters, goede muziekscore en heerlijk gore special effects maken dit tot een vermakelijke wegkijkervaring!
Antonio Margheriti weet hoe hij de kijker moet vermaken. Goed, het is misschien niet de beste kannibalenfilm ooit, maar de mix van Vietnam met kannibalen is in al zijn rauwheid mooi vormgegeven.

Al met al zeer vermaakt, mede door het sterke spel van John Saxon, maar ook door Giovanni Lombardo Radice, die wederom een zeer geloofwaardige geflipte zonderling neerzet! Het femme fatale buurmeisje maakte het voor mij af. En dat er dan óók nog kannibalen in voorkomen is alléén maar jus op de piepers!

Voor Saxon, Radice en een fataal buurmeisje, 4 tot op het bot afgekloven sterretjes!

Aparte kannibalen-film die iets teveel twijfelt tussen splatter en drama.
In ieder geval is het qua verhaal en personages allemaal wat op hoger niveau dan gemiddeld in dit genre, wel kan je je afvragen of dat niet wat het tempo uit een potentiële all-out-splatter-movie haalt.
Wel briljant gevonden overigens: besmettelijk kannibalisme!!
Zo komen we tenminste ook eens die jungle uit en voeren onze kannibalen gewoon gesprekken met elkaar (in plaats van het gebruikelijke Unga!! unga!!!).
Film zit niet barstensvol gore, maar die momenten zijn dan wel weer fijn onsmakelijk (tong afbijten, ogen eruit drukken, gat in iemand schieten, iemand met een haakse slijper in mootjes snijden - lastig zo'n ruggenwervel..)
Grootste horror blijft evenwel het modebeeld van rond 1980....eeeeeekkk

Italiaanse pulp met John Saxon.

Cannibal Apocalypse is zeker niet een echte kannibalen film. Het is wel zeker een merkwaardige film van de Nasties die je niet vaak tegenkomt. Alhoewel Cannibal Apocalypse zeker niet een grootste indruk maakt, weet de film je wel te vermaken. Hij komt ietsje te stroef op gang, maar daardoor juist redelijk kalm is uitgewerkt. Niet chaotisch afgemaakt. Ik vond de film niet echt goor of ranzig. Het zag er soms wat goedkoop uit waardoor de elementen uit de film soms zodanig overkwamen dat het je totaal niet raakte. Voor de rest valt er heel wat te beleven met Cannibal Apocalypse. De film krijgt dus gewoon een voldoende. 3,5.

Aardige kannibalenfilm, die het bekende concept een twistje geeft. Leuk, maar voor de liefhebber blijft er wel veel potentie onbenut. Zo is vooral de gore echt te karig. Wel een aardige sfeer verder en Saxon is altijd een genot.

3*

Een vreemde eend in de bijt. Waar tijd- en soortgenoten zich afspelen in de Amazone, speelt Cannibal Apocalypse zich af in de druk bevolkte stad. Geen inboorlingen dus, maar Vietnam-veteranen die langzaam aan hun verstand verliezen door een geheimzinnig virus. Een soort zombie-cannibalen dus.

Het begin is boeiend, met de introductie van de twee mensen-etende gevangenen. Ook de gijzelingsscene in het winkelcentrum is goed waarbij Radice weer een geschifte rol neer zet. Maar daarna komt er helaas een saaier middenstuk en ook het gedeelte in het riool duurde te lang. Gelukkig valt er hier en daar wel wat te genieten door de meestal goede make-up, een Saxon op dreef en een redelijke soundtrack die de juiste sfeer creëert. Toch gaat er niks boven de broeierige jungle.

Zeer teleurstellende kannibalen flick van Antonio Margheriti..

Het kannibalen gebeuren speelt zich dit keer niet af in de jungle maar in de stad. Toegegeven het is vernieuwend maar of het er nou leuker op wordt.....? Het eerste gedeelte van de film is toch tamelijk saai. Veel gezwam en wat niet imposante shoot-outs is waar we het mee moeten doen. Gelukkig houden John Saxon en Giovanni Lombardo Radice (waarom in hemelsnaam een alias als John Morghen gebruiken als je echte naam Giovanni Lombardo Radice is...!) de film nog een beetje op de been. Vooral die laatste is weer heerlijk in z'n element als doorgedraaide gek.

De film wordt pas wat leuker als John Saxon zich aansluit bij de groep kannibalen. Vanaf dat moment komt er iets meer interessante actie voorbij, al is het nergens echt hoogstaand. Wel krijgt vanaf dat moment Tony King wat meer screentime en ook hij vertolkt zijn rol erg leuk.

Ondanks dat we niet in de jungle zitten bevat ook deze kannibalen film wat animal cruelty. Niet in grote getalen zoals in films als Cannibal Holocaust of Cannibal Ferox, dit keer is het in de vorm van een 2 seconden lange shot waarin een stuk of 2 ratten levend in de fik worden gezet door een vlammenwerper. Het shot is even nutteloos als dat het klinkt en heeft zero toegevoegde waarde voor deze, toch wel, matige film.

Leuke acteerprestaties van vooral Lombardo Radice en hier en daar een leuk gore effectje, maar daar blijft het dan ook wel bij.

Dit is een wat vreemde film, afgaande op de titel/poster en het idee dat dit een Italiaanse video nasty is. De film is opvallend serieus en de term cannibal wordt hier duidelijk anders geinterpreteerd dan bv. Cannibal Holocaust. Het is niet echt een horrorfilm te noemen, eerder een actiefilm, hoewel dat ook een beetje tekort schiet. Wat overblijft is John Saxton en Giovanni Lombardo Radice die als veteranen een cannibalen virus hebben opgelopen. De film zoomt in op hun psychische labiliteit (vooral Radice) wat een gewaagde keuze is voor een video nasty. Ze kunnen qua acteerprestaties de film prima dragen (ook niet de norm van de video nasties). Spannend is het wel, maar niet op een horror-manier. Erg vies wordt het allemaal ook niet echt, aangezien ik me daarop had ingesteld was dat een beetje jammer. Al met al is het toch een OK filmpje, maar wel eentje die totaal niet was wat ik ervan verwachtte.

Deze Horror / Thriller film kwam ik toevallig tegen en leek me wel interessant qua verhaal (zo heb ik vorig jaar nog best veel Kannibalenfilms gezien), maar ook vanwege het meespelen van John Saxon (o.a. bekend vanwege zijn rol in de Kungfu film "Enter the Dragon (1973)") die helaas dit jaar (op 25 juli 2020) overleden is.

In dit verhaal krijgt een Vietnam-veteraan, te weten kapitein Norman Hopper (John Saxon), als gevolg van zijn traumatische ervaringen tijdens de Vietnamoorlog, kannibalistische neigingen, die besmettelijk blijken te zijn.

Het verhaal wat min of meer een soort mix is van Kannibalen en Zombies (het is niet zo dat de doden in deze film weer tot leven komen, maar als iemand gebeten of gewond raakt door een besmet persoon, dan krijgt deze ook kannibalistische neigingen en hunkert dan naar mensenvlees) is aanvankelijk best interessant, maar ontspoort na circa 60 minuten in een bloederig, onsmakelijk (althans voor de gevoelige kijkers onder ons, waar ik niet toe behoor) en actie vol tafereel, waarbij de Vietnam oorlog (m.b.t. de ondergrondse Vietcong tunnels) op het einde nog eens dunnetjes wordt overgedaan in een rioolstelsel en dat inclusief geweren en vlammenwerpers.

De eerste acht minuten van het verhaal spelen zich af in Vietnam (daarbij krijg je ook wat echte beelden te zien van o.a. Helikopters) en dat is best actie vol (o.a. door weer een vlammenwerper) en ook is daar wat bloot te zien als een Vietnamese vrouw wordt geraakt door de vlammenwerper en in de kooi belandt waar men de gevangen genomen Amerikanen Charlie Bukowski (Giovanni Lombardo Radice, hij is overigens geen familie van de legendarische "Slayer" drummer Dave Lombardo ) en Tom Thompson (Tony King) vasthoudt. Deze trekken dan de kleren uit van de Vietnamese vrouw (waardoor je dus haar borsten ziet) en beginnen haar dan op te eten. Als Norman Hopper hun wilt bevrijden, wordt hij door één van hun gebeten in zijn arm. Daarna belanden we in de huidige tijd als Norman Hopper in paniek ontwaakt in zijn bed (zijn vrouw Jane denkt dat hij een nachtmerrie heeft gehad) waar het verhaal zich dan afspeelt tot het einde.

De opbouw van het verhaal was best aardig en zorgt ook voor een spanningsopbouw en ook zitten er wat aparte scènes in die o.a. betrekking hebben op het jonge buurmeisje Mary (Cinzia De Carolis), die samen met haar jongere broertje Bobby (Luca Venantini) woont bij hun continue zeikende tante Tina (Joan Riordan), van Norman en die enorm op hem geilt. Ze verleidt hem ook (daarbij is wat schaamhaar te zien welke uit haar witte onderbroek steekt), waarbij Norman haar bijt (hij zegt naderhand ook tegen zijn vrouw Jane "Toen ze hier was, kreeg ik de drang om haar te bijten. Bijten zoals Bukowski."). Dit lijkt in eerste instantie niet het geval te zijn, maar wordt wel duidelijk op het einde als de twee kinderen in beeld zijn en je op de achtergrond de hand van hun tante ziet liggen in de openstaande koelkast en tevens zie je Bobby kauwen op iets. Voor de tante was het best haar verdiende loon

Ook is het wel apart als Charlie Bukowski naar de bioscoop gaat om daar de Oorlog / Drama film "From Hell to Victory (1979)" (de filmposter ervan is te zien op de deur van de bioscoop) te gaan kijken. Als dan een jong stel vlak voor hem gaat zitten en begint te vrijen en kleding uittrekt (daarbij zijn ook de borsten van de vrouw te zien), raakt hij daar opgewonden van en bijt hij de vrouw in de nek en slaat hij de man.

Hoewel er best een aantal onsmakelijke momenten inzitten (zo wordt een politieagente half opgegeten door een andere politieagent, bijt een vrouwelijke dokter, te weten Helen, de tong af van een andere dokter waarna zij hem doodslaat met een steen en wordt er met een haakse slijper in een been gesneden wat best gedetailleerd werd weergeven) heeft de actie toch de boventoon in deze film. Dat begint al met de eerder genoemde opening in Vietnam en verder nog een actievolle scène in een antiekwinkel (waar Charlie Bukowski belandt als hij vlucht uit de bioscoop en waarbij hij achterna gezeten wordt door een motorbende en de politie) en het psychiatrisch ziekenhuis (waar Charlie Bukowski en Tom Thompson in worden opgenomen en behandeld), een tweede gevecht met de motorbende die het voorzien hebben op Charlie Bukowski omdat die iemand van hun gedood heeft en het einde in het rioolstelsel waar de politie en het leger achter Norman, Charlie, Tom en Helen aanzitten.

Daar eindigt het voor Norman echter niet (wel voor de anderen waarbij Helen wordt doodgeschoten, Charlie wordt doormidden geschoten waarbij je een groot rond gat in zijn lichaam ziet en Tom wordt gedood met een vlammenwerper), want hij weet te ontsnappen uit het rioolstelsel, waarna hij naar huis rijdt. Daar trekt hij zijn Vietnamuniform aan en pleegt hij uiteindelijk zelfmoord (met een geweer) samen met zijn vrouw, die namelijk wordt gebeten door de besmette dokter Phil Mendez (Ramiro Oliveros), die besmet is geraakt in een ambulance doordat een besmet persoon hem krats, die verliefd is op haar (dat geldt andersom eigenlijk ook). Van de zelfmoord zie wel geen beelden, maar jij hoort wel twee schoten, waarna de politie arriveert.

Het laatste shot wat je dan min of meer te zien krijgt, is van de twee kinderen (je ziet dan dus ook de hand van hun tante in de koelkast liggen en je weet dus dat er nog twee besmette personen zijn) die toekijken vanaf hun woning en waarbij Bobby zegt:

"Zullen ze tante Tina zoeken ?"

De cast doet het best verdienstelijk zoals Giovanni Lombardo Radice en zeker hoofdrolspeler John Saxon (die ik altijd wat vond lijken op Sean Connery) die in deze film ook echt een radiografisch vliegtuigje bestuurd. En verder is de muziek wat raar met funky keyboards ?

Al met al best een aardige Horror / Thriller film met een leuk uitgangspunt en die zeker ook weet te vermaken, maar als je een echte kannibalenfilm verwacht, dan kom je misschien wat bedrogen uit. Kannibalisme is zeker te zien in deze film, maar wel in beperkte maten.

Weinig apocalypse in deze rommelige maar vermakelijke low-budget kannibalenfilm. Vreemd genoeg deed de plot me wel wat denken aan First Blood. Hier en daar wat gore scenes, vooral naar het einde toe, maar de film is absoluut tam vergeleken bij de meeste genregenoten. Helaas ook nogal saai, met een zich langzaam voortslepend eerste uur waarin vooral oeverloos wordt geluld. Gelukkig zijn de personages kleurrijk genoeg om je mee te vermaken en brengt de foute jaren '80 soundtrack, met een hoog A-Team gehalte, je al snel in de juiste stemming.

Bizar filmpje over twee Vietnam oorlogsveteranen die gered worden, maar kannibalistische neigingen hebben overgehouden. John Saxon speelt hier een officier die de twee kan redden, maar zelf ook gebeten wordt en dus geleidelijk aan drang naar vlees krijgt. Tempo ligt vrij hoog door heel wat actiemomenten en er zitten voldoende gore scènes in de film. Er zitten ook wat zijplotjes in het verhaal zoals Elizabeth Turner die de vrouw van Saxon speelt en een andere affaire heeft. Ook het gegeven van Cinzia De Carolis die het buurmeisje speelt en Saxon wat geil maakt, zorgt voor een rare invalshoek. Vlotte film met redelijk wat actie en voldoende gore. 6,5/10

Nee,, dit is niet de typische kannibalenfilm met halfnaakte inboorlingen die door de jungle rennen, grote schildpadden uit elkaar scheuren, een reden vinden om de vrouwelijke hoofdrolspeler te ontkleden, castratie uitvoeren, et cetera... Tja maar wat is het wel...want net als dat de film vele titels bezit, is het eveneens een mengelmoes van subgenres. Indirect speelt de film zich wel af in de jungle want als het start bevinden we zich in Vietnam en is het een heuse Vietcong'-film om vervolgens het kannibalisme-motief, dat destijds populair was in de Italiaanse horror te combineren met de 'zombiebeet als infectie'-idee uit Romero's levende dode films. Het lijkt dus heel erg op een vermomde zombievirusfilm. Het verplaatst zich naar de stedelijke jungle en veranderd ondertussen in een Vigilante exploitatiefilm en doet ook neigen naar een Biker-film. Ook opvallend is de vreemde kameraadschap tussen het kannibalenkwartet (was dat samen met de funkscore, een eerbetoon aan Dawn of the Dead; aangezien het om twee blanke mannen, een donkere man en een blanke vrouw gaat?) Een horror zoals deze zonder speciale effecten is natuurlijk onmogelijk en Giannetto De Rossi (van het sfeervolle zombiestuk The Living Dead at Manchester Morgue (1974) en ook samenwerkte met Lucio Fulci zijn zombiefilms) staat garant voor een paar gruwelijke beelden! Deze film stond ook op de Video nasties-lijst vanwege twee seconden waarin een rioolrat in brand wordt gestoken door een vlammenwerper. En als je sinister eindigend door te suggereren dat een kind de kannibalengekte voorzet, ben ik om, wat was dit een heerlijke vermakelijke film uit de de Italiaanse exploitatie.

Na Dangerous Liaisons nog even aan de griezel en na veel gepieker en getwijfel viel de keuze op deze Cannibal Apocalypse en dat bleek niet best en was ik snel klaar mee.

Dat de film low budget is mag van meet af aan duidelijk zijn, buiten dat ziet de opening er zwaar onbeholpen uit met de aanval van de soldaten op het grotten complex. De effecten zijn over de top en lelijk, er wordt slecht geacteerd, de soul achtige soundtrack is niet op zijn plaats en het wapentuig klopt in sommige gevallen niet met de tijd en wat er in het gebruikte archiefbeelden uit de helikopter stapte. Oké, opstart moeilijkheden, kan gebeuren en wellicht wordt het nog beter ondanks het flauwe en amateuristische begin.

Maar nee, er zit geen verbetering in met een verhaal dat sleept, de focus op de getergde Hopper en de dolende Bukowski en Thompson met tergend slecht acteerwerk, voor het gevoel totaal geen lijn dat het ergens heen gaat of horror en bij tijd en wijlen vervelende humor. Cannibal Apocalypse sleept zich dan ook voort waar ik praktisch naar het einde snak en die niet een minuut te vroeg komt. Dat richting het einde eindelijk een beetje de pleuris uitbreekt, zoals Thompson die de vrouw pakt in het cellenblok, Mrs. Hopper die zelf ook een beetje bijtgraag wordt en later het gehobby met een flex en een beetje Gore tot gevolg, is allemaal veel te laat en veel te weinig.

Nee, dit was drie keer niets en mijn inziens een verschrikkelijke tijdverspilling, snel nog even in de kast kijken of ik nog iets anders heb.