100 Jahre Adolf Hitler - Die Letzte Stunde im Führerbunker (1989)

Dat Christoph Schlingensief een unieke, gekke filmmaker was, dat was al bekend. Het is daarom interessant om nu eindelijk eens een film van hem te zien om te begrijpen waarom er in Duitsland zoveel te doen was om deze excentriekeling. Waar vrij recent nog ophef was over bijvoorbeeld Mein Führer - Die Wirklich Wahrste Wahrheit über Adolf Hitler, is dat eigenlijk onbegrijpelijk in vergelijking met deze film.

100 Jahre Adolf Hitler is gefilmd in een bunker met een zaklamp die de enige bron van licht vormt in de film. Dit benauwende effect is een sterk middel binnen dit werk wat aan elkaar hangt van experimentele en knotsgekke chaos. Udo Kier speelt op een geweldige manier een aan de verdovende middelen verslaafde Hitler, maar ook de andere castleden spelen hun karikatuur met verven. Bij vlagen heerlijk onsubtiele, doch bizarre humor die bij lange na niet voor iedereen te begrijpen zal zijn. Daarbij moet gezegd worden dat een wat gebrekkige kennis van de taal, en zonder ondertiteling, hier ook aan bijdragen. Onnavolgbaar en uniek. Dat de film niet de gehele 60 minuten beklijft heeft vooral te maken met de overmatige chaos die tentoon wordt gespreid.

Met Udo Kier als Hitler, dan weet wat je ongeveer verwachten kan. De realiteit wordt bizar in het

ootje genomen. Excentriek filmpje in vaal zwart/wit waarin van alles gebeurt en waarin zowat al

de aanwezigen lijken te zijn bevangen door waanzin. Een groepje gekken dus in de bunker in

afwachting van hun nakende einde. Niet dat ik om de haverklap in de lach schoot maar

vermakelijk vond ik de film wel.