Alles Doet 't Nog (2000)

Giesen is een bijzondere man.

Zo maakt hij al jaren pareltjes van documentaires voor de publieke omroep. De liefde druipt er altijd af, vooral wanneer het een muziek-docu betreft. Leon speelde vroeger namelijk basgitaar bij Toontje Lager en treedt nog steeds op. Alleen weliswaar, maar altijd met een arsenaal aan mooie liedjes vergezeld door films en foto's. Hij heeft dus iets met film en muziek.

Dat komt hier samen in een intieme en pure vorm, wanneer de leden van Doe Maar vrij plotseling besluiten na 15 jaren weer een plaat te maken. De heren hadden nog een aantal liedjes dwars zitten en hun eigen kinderen geloofden al die oude videobeelden eigenlijk niet. Waarschijnlijk was het niet het enige wat dwars zat. Johnny Hoes had in het verleden dusdanig veel geld gejat van de heren dat een beter contract met Virgin waarschijnlijk alsnog het pensioen veilig kon stellen. Het zij ze gegund, want een succesvollere band heeft Nederland nooit gezien. En een betere waarschijnlijk ook niet.

De Beatlesque taferelen van de jaren '80, die er in versneld tempo voor zorgden dat Doe Maar er mee stopte, zijn ver te zoeken wanneer Ernst, Jan, Henny en andere Jan elkaar voor het eerst weer ontmoeten op de parkeerplaats bij de studio.

Wat de kijker vervolgens wacht is een potpoeri van ruwe composities, die al dan niet het legendarische album 'Klaar' zullen bereiken. De onzekerheid en het proces van de mediagekte worden door Giesen prachtig met elkaar in verband gebracht door zichzelf vooral op de achtergrond te houden, maar zijn camera te laten spreken. En met name Henny. De voorman en ex-tieneridool lijkt zich op zijn gemak te voelen bij de filmcrew en spreekt voor het eerst sinds 1984 vrijuit over de band en zichzelf. Ook de andere bandleden zijn bijzonder openhartig en wanneer ze uiteindelijk het podium bestijgen hoopt de kijker op een daverend applaus.

Geweldig.

Inderdaad mooi om te zien hoe de mannen onzeker starten (Henny heeft al jaren niet meer op de bas gespeeld") en de songs langzaam vorm krijgen.

De twinkeling in de ogen als ze Ahoy binnen lopen en het echt dichtbij komt.

Het was ook geweldig toen, heel NL was weer groen/roze, en na 16 jaar geen noot gespeeld te hebben wel 16 keer Ahoy uitverkopen is niet velen gegund.

Dit proces is mooi vastgelegd in deze docu, Een leuk bandje, wat ging spelen in een leuk tentje