Sucker Punch (2011)

Bij een aantal scènes had ik toch zwaar het gevoel dat ze de muziek beter hadden kunnen omdraaien en het dan passender had geweest. De enige goed combinatie qua scène en muziek vond ik de scène met "Army of me" van Björk. De rest voelde gewoon te random aan om boeiend te zijn als geheel.

Tja bij covers in het algemeen heb ik toch altijd een beetje een dubbel gevoel. Ik vind het altijd een beetje een teken van onvermogen om een goed eigen nummer te kunnen schrijven. Aan de andere kant bestaan er wel degelijk covers die beter zijn dan het origineel, of op zijn minst even goed, maar dat is redelijk zeldzaam.

Net als het gebruik van covers in films, ik kan me best voorstellen dat ze een nummer iets willen aanpassen zodat het beter bij de stijl van de film past, maar ze kunnen er dan natuurlijk ook voor kiezen om een heel nieuw nummer te schrijven dat geinspireerd is door een ander nummer. Bijvoorbeeld bij Star Wars episode I: The Phantom Menace, daar hoor je duidelijk de inspiratie van "Duel of the Fates", namelijk "O Fortuna" van Orff. Dat vind ik toch aanzienlijk respectvoller dan het verbouwen van een ander nummer.

Dat is toch het mooie aan kunst? We projecteren onze eigen gedachten en emoties op datgene dat we denken te zien. Het enige wat kunst zou moeten doen is het ontlokken van een persoonlijke bijdrage bij de toeschouwer en dat kan voor iedereen iets anders zijn. Je wilt toch niet dat alles is vastgelegd in steen of wordt opgelegd of voorgekauwd? Als de kijker "diepgang" kan bovenhalen dan zit het er in.

Een film met een hoog het-zal-allemaal-wel gehalte, in de categorie game-pulp-fiction.

Aardig vormgegeven, maar het doet je niks. Vooral het fletse karakter van de protagonist doet de film de das om. Blijft over een clubje prettig ogende schonen in sexy pakjes, die zich al springend en schietend moeiteloos door een game-wereld manoevreert.

Zag er aardig uit die Duitsers met gasmaskers, maar waarom gebruiken ze dan geen gas tegen de meiden...? Niet sexy waarschijnlijk, om ze na een dosis mosterdgas terug te zien.

De covermuziek vond ik eerder storend.

Nou, de film maakt de naam van het productiebedrijf waar: Cruel and unusual.

Meer heb ik niet toe te voegen...

Vlees noch vis. Visueel prachtige momenten, maar de hoofdbarbie kan je gestolen worden en de onverwachte hoofdrol zo mogelijk nog meer. Een mooie film zonder dat je mee/in kan leven is niet meer dan een mooie film. Ik ben hem nu al vergeten, heb hem net gezien.

Voor de liefhebber zijn prachtige plaatjes prachtig maar verwacht niet meer dan dat. Middelmaat.

Ik vraag me trouwens af waarom je het vlees noch vis noemt. Mag popcornvermaak dan geen menselijk drama hebben als achtergrond ofzo? Bovendien wordt ook dat vooral op een audiovisueel verbluffende manier verteld waardoor het allemaal netjes op elkaar aansluit. De tragiek wordt geheel op dezelfde golflengte uitgewerkt als het verdere entertainment en klopt binnen zijn opzet (vluchten in een fantasiewereld), dus van vlees noch vis kan hier geen sprake zijn lijkt me.

Maar misschien was het daarom juist dat je niet kon meeleven, omdat je je niet liet meevoeren door de beeldtaal en teveel uitwerking verwachtte via plot of dialoog? Ik weet het niet hoor, kan zijn dat het anders ligt, maar in elk geval had ik daar graag wat meer uitleg bij gehad.

Thorak schreef :

Wie heeft gezegd dat je moet verzinnen..... Dat je er niet van houdt, is iets anders, maar er zijn heel wat mensen die deze beeldtaal niet begrijpen. Of denk je nu echt van wel

Een film zou naast mooie plaatjes ook, als het even kan, een enigszins goed verhaal moeten hebben. Het scenario van Sucker Punch moet wel zo ongeveer het meest stompzinnige zijn dat ooit verfilmd is.

Ik denk niet dat mensen deze film slecht beoordelen uit onbegrip.

[Fortune schreef : [

Mwah , ben daar niet zo zeker van. Er zullen er ook wel bij zijn. Daarbij mooie beelden spreekt ook niet iedereen aan.

Kwestie van smaak.

Visueel sterk maar daar is alles mee gezegd.

Wat een sof verhaal zeg. En dan vooral de actiescenes in de levendige fantasie van Baby Doll.
Vanaf scene één heb je al door dat ze onoverwinnelijk zijn, hoe groot de legermacht ook is. Dat neemt enorm veel spanning (mocht die er al zijn) weg.

Wat ik ook zeer vreemd vond was dat Baby Doll steeds alle aandacht op zich gevestigd kreeg in die genoemde actiescenes. De anderen moesten steeds een opdracht uitvoeren, en zij kreeg de eer om bijvoorbeeld de draak te doden.

Wat me ook nog stoorde was dat de film wel vijf stoere dames aandraagt, maar er zijn er in werkelijkheid maar drie die echt opvallen. Blondie en Amber zijn de pispaaltjes en ik kan geen goeie reden bedenken waarom zij in de film een rol toebedeeld kregen.

Vond werkelijk bijna alles weerzinwekkend slecht, behalve dan het visuele aspect. Er zaten mooie beelden in en tel daarbij de mooie dames op en je hebt nog een score van 1,5*.
Meer zat en zit er zeker niet in, daar is dit te belabberd voor.

In LOTR gaan er tenminste mensen dood. Denk aan Boromir bijvoorbeeld. Ook zijn ze zeker niet onoverwinnelijk. Ze gaan daar door een menselijk hel.

In deze film zie ik nog geen schrammetje ontstaan tijdens het vechten met een draak, samoerai, zombiesoldaten en weet ik het wat allemaal wel niet. Die zogenaamde actiescenes slaan nergens op. Totaal zonder idee, zo kwam het op me over.

Vergelijking van niks natuurlijk want je kan het nog bij de ene film waarderen en bij de andere niet en kan je de ene toch nog spannend vinden en de andere niet. Dan gaat het weer om hoe het gebracht wordt.

Verklaar jij me dan wat het nut is van de actiescenes (ok, je hebt gelijk, verkeerde formulering) met betrekking tot het verhaal, de reeële wereld waarin ze proberen te ontsnappen. Je kunt toch ook die 4 dingen jatten en er vandoor gaan? Het nut zag ik daarvan zeker niet in, zeker niet omdat je weet dat al gaan ze op hun kop staan en een potje staan pissen ze toch niet vermoord worden.

Wat een onzinnige redenering. Als dat het argument voor een goede actie scene is, dan zijn die er niet veel. Het gaat er toch ook om of die actie mooi en spectaculair wordt weergegeven. Door het kiezen van verbeelde actie neemt dat misschien enige spanning weg maar dat maakt het visuele er absoluut niet minder om.

En het nut van die scenes, ja... ze zijn erg vermakelijk. Dat vind ik al heel erg nuttig.

Dat film vooral een visueel medium is, ontgaat Martijn011 helaas een beetje in dit geval. SP is een 'epische' over de top stilistische ervaring en de actiescènes spelen daarin een sleutelrol.

Vermakelijk is niet het goede woord. Eerder lachwekkend als er 5 schattige meisjes die proberen stoer te kijken tientallen metalen weet ik het wat neerknallen zonder enige moeite, een draak doden met één dolksteek en weet ik het wat een onzin allemaal nog meer proberen. Dat neem ik niet serieus, ik geniet er niet van en het visuele gaat bij mij niet altijd boven een mooi, ingewikkeld en spannend verhaal..

Een medium wil zeggen dat het een boodschap of bericht door geeft, in dit geval als visueel medium door de beelden... De aktie scènes brengen hier totaal geen bericht of booschap door, in ieder geval geen die met de strekking van het verhaal te maken heeft...

Een perfect voorbeeld van "visueel medium" is de film The American, mar daar ontgaat het de grote massa dan weer.

In het geval van Sucker Punch zou het best kunnen dat de film qua verhaal meer te bieden heeft dan in eerste instantie lijkt, maar door de stijl van de film ontgaat het de kijker volledig aangezien het in eerste instantie een simpele aktiefilm pretendeerd te zijn zonder al te veel diepgang.

Ik kan natuurlijk niet voor jullie spreken maar ik kan ook enorm genieten van prachtige beelden. Daar hoeft helemaal geen boodschap of bericht achter te zitten. Soms is visuele pracht genoeg, soms wordt een film compleet gedragen door het prachtige verhaal. Daartussen zijn alle mogelijke gradaties mogelijk.

Bij SP zijn genoeg zaken die het boven de gemiddelde film uit tillen. Dat er dan in de actiescenes wat minder logische dingen gebeuren ( hoewel het natuurlijk gefantaseerd wordt ) vind ik dan ook echt niet de moeite waard om over te vallen.

Ook dat vond ik wat tegenvallen. Er zit niet echt een sterke, duidelijke lijn in. Het is op dat gebied een mikmak van allerlei stijlen alsof het hier gaat om een collage van verschillende films. Erger is dat de beelden en meestal ook de actie een ernstig gebrek aan zeggingskracht hebben wat toch in schril contrast staat met Snyder's vorige werken. Ik vind al de aspecten van de film over het algemeen wat uitdukkingloos en dat vind ik voor kunst (want zo probeer ik het te bekijken) behoorlijk nefast. Ik blijf denken dat de basis, het hele concept, de oorzaak is van het 'probleem'. Diegene die de basis, de fundering of het geraamte geweldig vinden zullen dan ook veel minder problemen ondervinden.

Klopt AC1. Als het hele concept je niet ligt ben je denk ik veel eerder geneigd om op de mindere en negatieve kanten van de film te letten. Voor mij is de muziek en de combinatie daarvan met de beelden en het idee achter de film al een voldoende stevige basis. Daardoor inderdaad, is het geen enkel probleem voor me om te genieten van de uitwerking van het geheel.

Wat een compleet bizarre film.... Het meest voor de hand liggend is dat je het of geweldig vind of het helemaal niets vind... maar desondanks kies ik toch voor de gulden middenweg... Het verhaal is in feite totaal van de pot gerukt... maar de specials en de manier waarop alles verloopt is behoorlijk gaaf.

Zoutloos en soms slaapverwekkend verhaal. De actiescènes zijn er zomaar wat tussen geplaft om de film wat meer kleur te geven. Neen voor mij hoeft deze film niet.

Love it or hate it, there is no inbetween.