Death Code: Ninja (1987)

Beeldvervuiling.

Het lijkt erop dat Ho het toch al niet bijster intelligente ninjagenre eigenhandig om zeep heeft geholpen, met zijn bombardement aan rotzooifilms door de jaren heen.

Dit irritante actiefilmpje werkt voornamelijk op de zenuwen en soms op de lachspieren. Het laatste wanneer een van de hoofdacteurs plotseling van stem verandert, waarschijnlijk omdat de eerste stemacteur alvast een stukje film had gezien en vervolgens hals over kop wegvluchtte uit de studio.

Een ander dieptepunt, naast het volslagen belachelijke plot en de lelijke vechtchoreografie, is de scène waarin de oranje ninja op de witte schiet met een spijkerpistool. De scène wordt versneld en verknipt afgespeeld, opdat het lijkt dat dit typische ninjawapen als een uzi werkt. Alsof de kijkers bijziend zijn.

Van de afschuwelijke synthesizerriedeltjes tot aan het idiote acteerwerk inclusief de montone dubs, valt er hier helemaal niets te halen. Hoogstens ergernis.

Prul.

Ik had nog wel gezworen nooit meer een film van Ho te zien, maar deze stond nu eenmaal in m'n 'te zien-lijst'. Films uit die lijst overslaan of verwijderen doe ik niet, want er was ooit een aanleiding om ze er in te plaatsen. Ik zat dus met de gebakken peren, en ze roken allesbehalve lekker.

Zoals in bijna elke ander ninja vertelseltje van de geliefde regisseur is het gebrek aan logica frappant. Hoe hard je ook probeert het geheel te begrijpen, je komt er met de beste wil van de wereld niet aan uit. Een doodlopende straat. Zo lijkt alles in den beginne te draaien rond een geheimzinnige kaart, zijnde de 'Star Wars Strategy Map', zonder zotheid. Doch, niet veel later neemt de film al gauw een zijspoor aan, en wordt alle aandacht gericht op het moordende koppel en een lijst met namen op.

Veel meer is er niet te vertellen over de inhoud van 'Death Code: Ninja', vooral omdat ik er nog steeds niets van snap. Wat is de functie van die witte ninja? Waarom verdwijnt de bad-guy plots, om pas helemaal op het eind weer op te duiken? Wat is er nu precies aan de hand met die kaart? Vraagtekens stapelden zich in sneltempo op.

Daarnaast valt er af en toe gelukkig wel te lachen met losstaande gebeurtenissen. Denk aan het dobbelspel, de vele potsierlijke gevechten met hun ellendige geluidseffecten en uiteraard het compleet van de pot gerukte eindgevecht. Zinema gaf al aan dat Ho het hier wel erg bont heeft gemaakt. Hij probeert een kruisboog te laten lijken op een automatisch wapen. Helaas doet hij dit door een soort stop-motion techniek te gebruiken, waarbij de achtergrond van elk beeld opvallende verschillen toont. Tja..

Na drie schuivers van Ho te hebben gezien, kan je niet anders dan je afvragen wat er in die man zijn hoofd omging. Hoe moet hij zich voelen als hij zijn eigen werk bekijkt? Rare snuiter.

1,00 (0,75)